Φθινοπωρινές Τσιπουρο-ουζομαχίες!Γράφει η Αλίκη Δανάλη


Γειά σας φίλοι μου,

Σεπτέμβριος, Κυριακή μεσημέρι με ήλιο και συννεφιά, με καλή διάθεση και με μέτρια όπως και ο καιρός, ανάμεσα σε προτάσεις φίλων για τσαλαβούτημα στην θάλασσα, ή για βόλτα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου με τελικό προορισμό κάποια στεκάκια στην πανέμορφη Πλάκα ή στ’Αναφιώτικα, ή για μεσημεριανό bbq στο σπίτι, …. εγώ επέλεξα την πρόταση μερικών άλλων φίλων για τσιπουρο-ουζομαχίες, που αλλού ? κοντά στην θάλασσα μέν, χωρίς θέα στην θάλασσα δε, όπερ και έπραξα .

Σεπτέμβριος λοιπόν στην Αθήνα μας… όσο και να το ξέρεις ότι ο χειμώνας είναι προ των πυλών, κάτι οι λιακάδες, κάτι οι μυρωδιές από τα νυχτολούλουδα το βράδι στα δρομάκια, κάτι η σκέψη ότι μεγαλώνει η νύχτα και σε μερικές μέρες στις 6 το απόγευμα θα είναι σκοτεινά, κάτι οι έννοιες που έρχονται και σε πασπαλίζουν ως άχνη ζάχαρη μαζί με τα πρωτοβρόχια, εμένα προσωπικά με βάζουν στην διαδικασία να βρίσκω σημεία διαφυγής, για να κρατώ ζωντανές τις καλοκαιρινές μου αναμνήσεις, μέσα στην πόλη που τόσο αγαπώ.

Κάπως έτσι, ανακάλυψα και το Σαρδελάκι.

Νάμαστε λοιπόν 6 φίλοι, που δεν έκαναν τα παραπάνω που ανέφερα, οι οποίοι με ακολούθησαν για μια παρείστικη απόδραση στην Γλυφάδα. Θα μου πεις… σιγά την απόδραση, στην Γλυφάδα και μάλιστα Κυριακή μεσημέρι όπου γίνεται ο χαμός, δεν βρίσκεις να καθίσεις ούτε σε παγκάκι, όλα τα μαγαζιά και τα παντός είδους εστιατόρια, σουβλασερί, ψαροταβέρνες, ουζερί καφέ κλπ κλπ είναι γεμάτα. Ε ναι λοιπόν σε αυτή την Γλυφάδα, με μια μικρή διαφορά. Φθάσαμε στο Σαρδελάκι στη 1 παρά τέταρτο, νωρίς νωρίς για να βρούμε τραπέζι και να απολαύσουμε με κάποια ηρεμία ως τις 2:30 περίπου το ουζάκι μας.

Να σας πω πως δεν το απολαύσαμε θα είναι τρανό ψέμα. Με το που καθίσαμε έφθασαν τα σουπλά λαδόκολλες, το κρεμαστό τσίγκινο δισκάκι με τις χαρτοπετσέτες και το αλάτι (σε αλατιέρα παλιού τύπου αυτή που χρησιμοποιούσαν κάποτε στα σουβλατζίδικα για να ρίχνουν μπόλικο αλάτι και είχαν και αντίστοιχη για κόκκινο πιπέρι), ψωμί λευκό και μαύρο λεπτοκομμένες φέτες και προτού σχεδόν προλάβουν να τα στρώσουν, να σου ο Σταμάτης (ένας από τους ευγενέστερους και σβέλτους σερβιτόρους που έχω συναντήσει) με τον δίσκο για τα πρώτα. Ταραμοσαλάτα χειροποίητη, φάβα, ρέγκα, τσίρος, γαύρος μαρινάτος, κίτρινο τυράκι κομμένο κονκασέ, πιπεριές ξιδάτες, τυροκαφτερή, σκουμπρί, φρέσκια τηγανιτή αλάδωτη πατάτα και να πώ την αλήθεια μου είχε και άλλα μικρά πιατάκια αλλά δεν τα θυμάμαι όλα. Ανέφερα μόνο αυτά που επιλέξαμε. Ένα κι’ένα όλα.

Οι μισοί της παρέας επέλεξαν τσίπουρο και οι άλλοι μισοί ουζάκι. Έφθασαν και τα παγάκια σερβίραμε τα πρώτα και αρχίσαμε τα άντε στην υγεία μας, καλό φθινόπωρο, καλή συνέχεια και γενικά νάμαστε καλά να βρισκόμαστε, να τα πίνουμε και να μονιάζουμε. Τσιμπολογούσαμε δεν τσιμπολογούσαμε για δέκα λεπτά και να σου πάλι ο Σταμάτης να μας ρωτήσει αν είναι όλα όπως τα θέλαμε και να μας ενημερώσει για τις σαλάτες και τα κυρίως… Αχινοσαλάτα, σαλάτα βραστά λαχανικά, καρότο, πατάτα, μπρόκολο, κολοκυθάκια, παντζάρια (μια πανδαισία) , χόρτα, χωριάτικη με ξυνομιζύθρα, κλπ κλπ , προσφυγάκια, βλάχος, συναγρίδα, φιλεταρισμένη, κουτσομούρα , ψητή σαρδέλα σερβιρισμένη με κρεμμύδι, ντομάτα και μαϊντανό , κόκκινες γαριδούλες, μαγειρευτό χταπόδι με μακαρονάκι, γαύρο γιουβέτσι, παστό μπακαλιάρο με σκορδαλιά και παντζάρια κλπ κλπ και επειδή είμασταν και τυχεροί σήμερα είχε και καβούρια…τα πολυπόθητα και δυσεύρετα Ελληνικά καβούρια ίσως τα νοστιμότερα της Αθήνας.

Οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού είναι δύο νέοι άνθρωποι, που νοιάζονται να σε περιποιηθούν σαν νάσαι στο σπίτι του. Δεν σου χαλάνε χατίρι σε όποια παραξενιά κι’ αν έχεις (που καλό είναι να μην έχεις) σε ρωτάνε με αληθινό ενδιαφέρον αν είσαι ευχαριστημένος, δεν το έχουν σε τίποτα να σου αλλάξουν το πιάτο αν για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι της αρεσκείας σου, σου προσφέρουν το χαμόγελό τους και σκίζονται να σε εξυπηρετήσουν, δεν κάνουν κρατήσεις για να μην δημιουργήσουν δυσαρεστημένους πελάτες και σου προσφέρουν ένα γλυκάκι και ένα κάτι σαν σορμπέ λεμόνι στο τέλος για να φύγεις με ακόμη καλύτερη γεύση και από το χαμόγελό τους.

Να πάτε στο Σαρδελάκι αλλά όχι σε ώρες αιχμής γιατί είναι συνήθως γεμάτο και είναι δυσάρεστο να περιμένει κανείς και μισή ώρα για τραπέζι. Να πάτε καθημερινές μεσημεράκι νωρίς ή και απογευματινά κατά τις 8 και να φύγετε όταν αρχίσει να γίνεται ο χαμός για μια βολτίτσα στην παραλία που είναι περίπου 10 λεπτά με τα πόδια. Είναι ένα μέρος που θα ευχαριστηθείς την ποιότητα και την υπηρεσία σε χαλαρό περιβάλλον, σε πολύ μα πάρα πολύ λογικές τιμές.

Το ότι είμ