Ναι, cocktail με μπύρα και...Από τον Ν. Ραδίση

Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν μερικά χρόνια. Τότε που μόλις είχαμε ξεμυτίσει με την παρέα μου, στα νυχτερινά μαγαζιά και ξεκινούσαμε τις νυχτερινές περιπέτειες είτε ως πελάτες είτε ως στελέχη επιχειρήσεων, κοινώς σερβιτόροι και μπάρμεν. Τότε νομίζαμε ότι το ουίσκι ήταν ένα και η μπύρα μια και μόνο πράσινη (ποτέ δεν είχα δει βέβαια, ούτε ακόμα και σήμερα, πράσινο υγρό).

Με την πάροδο των ετών, το διάβασμα, την τριβή στην δουλειά και την ωριμότητα να χτυπάει όχι πλέον την πόρτα, αλλά να κουνάει ολόκληρο το «οικοδόμημα», αρχίσαμε και μείς να γινόμαστε «ψαγμένοι». Ήπιαμε δυο τρία ουίσκι παραπάνω, περιφρονούσαμε τα «γνωστά», αυτά δηλαδή που όλοι ξεκινήσαμε. Είχαμε ανέβει επίπεδο. Μάθαμε την Weiss και την μοναστηριακή. Εννοείται πως δεν πίναμε πράσινη, εκτός αν δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Φτάσαμε και στο σημείο, στις επιχειρήσεις που εργαζόμαστε να θεωρούμε ότι δεν πρέπει να εξυπηρετούμε τον κόσμο, που είναι πελάτης και συνήθως (δεν λέω πάντα, κρατάω ακόμα επιφυλάξεις) έχει δίκιο, δίνοντας του ένα ουίσκι 15 ετών με αναψυκτικό (πχ ουίσκι κόλα). Νομίζαμε ότι το bartending και cocktail ήταν κάτι πολύ εύκολο, αλλά έπρεπε να' ναι και κουλτουριάρικο. Δεν έπρεπε να αναμιγνύουμε υλικά που θα λυπόμασταν να τα μπερδέψουμε με φτηνότερα αναλώσιμα στο μπαρ. (εδώ μπορούμε να ανοίξουμε θέμα του οποίου η συζήτηση μπορεί να μη τελειώσει και ποτέ)

Κι όμως ήρθε η στιγμή που όλα άλλαξαν. Κάποιος, κάπου, κάποτε (ονόματα και καταστάσεις σήμερα δεν θέλω να θίξω) μου είπε πως αν δεν θες να χάσεις το πελάτη και να κλείσει το μαγαζί, δωσ’ του ότι ζητάει. Εξήγησε του απλά γιατί έχεις διαφορετική άποψη. Και ναι, το εφάρμοσα. Έφτασα μάλιστα να αρχίσω να αναμιγνύω ποτά π