Του γηπέδου οι μπύρες είναι… του κουτιούΑπό τον Ν. Ραδίση

Η φιλοσοφία που προσεγγίζουμε την μπύρα αλλάζει! Στα εστιατόρια και τα ψαγμένα bar έχει αρχίσει η πορεία ανάδειξης της μπύρας σε προϊόν ίδιου επιπέδου με το κρασί. Ω, μα τι ευτυχία! Ακόμα όμως και σήμερα σε μπυραρίες και πολλές άλλες επιχειρήσεις η μπύρα δεν χαίρει τον ανάλογο σεβασμό. Κακώς διότι η απαίτηση των επιχειρηματιών για συχνότερη επίσκεψη στα καταστήματα τους συνοδεύεται από την αντίστοιχη απαίτηση προσφοράς τιμής, ποιότητας, ποικιλίας και σερβιρίσματος από τον πελάτη. Εκεί που δεν υπάρχει αυτή η απαίτηση είναι, που αλλού; Στο γήπεδο.

Οι μπύρες τις Κυριακής (αλλά και της Τρίτης, της Τετάρτης, της Πέμπτης και του Σαββάτου) όποτε έχει αγώνες είναι διαφορετικές. Μπορεί να είναι οι ίδιες με αυτές που πίνουμε στα αγαπημένα μας μαγαζιά τις νύχτες, αλλά δεν έχουμε τις ίδιες «παράλογες» απαιτήσεις.

Κάθε φορά που θα πάω γήπεδο (κυρίως να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο) ζω μια ιεροτελεστία. Οι ώρες πριν το γήπεδο ξεκινάνε με την αναζήτηση για θέση στάθμευσης στους γύρω δρόμους και συνεχίζουν με την αναζήτηση της παρέας η οποία μπορεί να πίνει ήδη τις πρώτες της μπύρες. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα έπινα κάποια μπύρα σε κουτάκι, η οποία πολύ πιθανόν να έχει εκτεθεί στον ή