Summer Wines Από τον Γ. Μιχαήλο


Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας. Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μέσα στο κατακαλόκαιρο θέλει να ανοίξει και να κεράσει μία φιάλη Grange ή ένα grand vin του Bordeaux, θα είμαι από τους πρώτους που θα στηθούν στην ουρά για να τα δοκιμάσει, έστω και αν οι θερμοκρασίες έξω αγγίζουν τους 40 βαθμούς Κελσίου. Έτσι λοιπόν όταν ο αγαπημένος μου φίλος Γιάννης Καρακάσης αποφάσισε να γιορτάσει την επιτυχημένη ολοκλήρωση του πρώτου έτους σπουδών του στο Ινστιτούτο των Masters of Wine, ανοίγοντας μερικές σπάνιες φιάλες από τη συλλογή του, ήμουν μεταξύ των λίγων ‘εκλεκτών’ που είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν αυτά τα κρασιά. Ανάμεσα τους στέκονταν ένα σπάνιο Pichon Longueville του 1990, και ένα Masseto από το φημισμένο οινοποιείο Tenuta dell’ Ornellaia, την συγκλονιστική γεύση των οποίων ακόμα έχω στο στόμα μου. Και παρά το γεγονός ότι η μέρα που επέλεξε ήταν μάλλον η πιο ‘καυτή’ θερμοκρασιακά Δευτέρα του χρόνου, αυτό ήταν κάτι που ουδόλως μας απασχόλησε ή που μείωσε έστω και ελάχιστα την απόλαυση της συγκεκριμένης στιγμής

Ομολογώ ωστόσο ότι κρασιά αυτού του στυλ, με τέτοια πολυπλοκότητα και συμπύκνωση μάλλον δεν συμβαδίζουν με την ‘ιδέα’ μου περί καλοκαιριού. Σαν εποχή το καλοκαίρι συνδέεται στο μυαλό μου με ξεγνοιασιά, χαλαρή διάθεση και αρκετή τεμπελιά. Πού χρόνος τώρα για υπερ-αναλύσεις αρωμάτων, για μανιώδη blind tastings και για κρασιά με την ‘σοβαρότητα’ ενός παλαιωμένου Bordeaux; Το καλοκαίρι είναι εκείνη η εποχή του χρόνου στην οποία χωρίς ενοχές θα παραδώσω εκπρόθεσμα τα άρθρα μου στο House of Wine, θα ‘σκάσω’ μύτη στο εστιατόριο με βερμούδα λες και βρίσκομαι ήδη σε διακοπές και δεν θα με απασχολήσει αν το πολυπόθητο μελτέμι μπορεί να στερεί μέρος από τα αρώματα του κρασιού που απολαμβάνω στο μπαλκόνι μου ή σε κάποια παραλία (αρκεί βέβαια να μη μιλάμε για το Pichon). Το καλοκαίρι θέλω να είμαι χαλαρός και να απολαμβάνω το κρασί που έχω στο ποτήρι μου χωρίς να τρελαίνομαι στη σκέψη ότι μπορεί να μην είναι ο καλύτερος συνδυασμός για το μεσημεριανό μου (τοποθετημένο χρονικά κάπου γύρω στις 7 με 8 το απόγευμα).

Υπάρχουν όμως κάποια χαρακτηριστικά που αναζητάω ‘απελπισμένα’ στο ποτήρι μου ακόμα και στην πιο καυτή εποχή του χρόνου. Μπορεί η διάθεση μου να είναι χαλαρή, ωστόσο ο ουρανίσκος μου δεν παύει λεπτό να βαράει ‘καμπανάκια’ για κρασιά τα οποία θα συνδυάζουν ελαφρύ χαρακτήρα, ‘ζωντάνια’ και θα είναι δροσιστικά. Πριν λοιπόν μπω για τα καλά σε καλοκαιρινό mood και αρχίσω να βαριέμαι ακόμα και να σηκωθώ από την ξαπλώστρα για να βουτήξω στη θάλασσα που θα απέχει κάνα δύο μέτρα απόσταση, είπα να μοιραστώ μαζί σας 20 κρασιά από τη λίστα του House με τα οποία σκοπεύω να δροσίσω τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες και νύχτες των φετινών μου διακοπών.

Λευκά κρασιά



Ιδανικά θα απέκλεια κρασιά με αλκοόλ πάνω από 12%, αλλά μία τέτοια οπτική μάλλον θα δυσκόλευε ιδιαίτερα το έργο μου (δεν είμαι σίγουρος ότι θα συμπλήρωνα δεκάδα). Αφήστε δε που θα έπρεπε να αφήσω απέξω κρασιά όπως το Ασύρτικο της Σαντορίνης, χωρίς το οποίο δεν μπορώ να διανοηθώ το καλοκαίρι μου. Θα ήταν σαν να ήμουν διακοπές σε ένα νησί γεμάτο φανταστικές παραλίες και εγώ να μην μπορούσα να κάνω μπάνιο. Έτσι λοιπόν ανεβάζω λίγο τις ανοχές μου στο αλκοόλ έχοντας στο μυαλό μου ότι το πιο σημαντικό τελικά στοιχείο είναι το κρασί να διαθέτει ισορροπία. Επίσης αναζητώ φρεσκάδα, την άμεση φρεσκάδα που μου χαρίζει απλόχερα για παράδειγμα ένα Sauvignon Blanc, ενώ την χάνω σε υπερώριμα Chardonnay τα όποια έχουν ωριμάσει για σημαντικό χρονικό διάστημα με βαρέλι. Το βαρέλι γενικά δεν είναι ένα στοιχείο στο κρασί που προτιμώ το καλοκαίρι. Όσο λιγότερο τόσο καλύτερο… Άσε δε που στις περισσότερες περιπτώσεις ‘στρογγυλεύει’ και την οξύτητα των κρασιών. Οξύτητα που την θέλω πολύ επιθετική, μιας που αποτελέσει την προφανή ‘πηγή’ φρεσκαρίσματος του ουρανίσκου μου.

Karanika Brut Cuvee Speciale 2009

Ένα Blanc de Noir από 100% Ξινόμαυρο από το ψυχρό Αμύνταιο. Φαντάζεστε να βγαίνετε από τη θάλασσα ή την πισίνα και να σας περιμένει καλά παγωμένο; Ότι πιο κοντά στην παιχνιδιάρικη διάθεση του καλοκαιριού, με τις φυσαλίδες να στέλνουν κύματα φρεσκάδας στο στόμα και την οξύτητα του Ξινόμαυρου να ζωντανεύει το ταλαιπωρημένο από τον ήλιο πνεύμα σας.

Moscato d’ Asti, I Vignaioli di Santo Stefano 2011 Ceretto

Η χαρακτηριστική φρεσκάδα των αρωμάτων του Μοσχάτου και η εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στα επίπεδα γλυκύτητας και οξύτητας, συναντάνε τις δροσιστικές φυσαλίδες και το χαμηλό αλκοόλ σε ένα κρασί ορισμό της έννοιας ελαφρύ. Το καλύτερο απογευματινό απεριτίφ παρέα με μία παγωμένη φρουτοσαλάτα πριν αρχίσουν οι κραιπάλες της νύχτας…

Βιβλία Χώρα 2011

Αν ένα κρασί τα αρώματα του οποίου φέρνουν στο μυαλό μου, λευκόσαρκα ροδάκινα, βερίκοκα και τροπικά καλοκαιρινά φρούτα δεν έχει θέση ανάμεσα στα κρασιά του φετινού καλ