Μην πυροβολείτε τον πιανίστα… Κάνει ότι μπορεί Από τον Γ. Μιχαήλο


Κάποια λάθη είναι περισσότερο σημαντικά από κάποια άλλα’… Όχι δεν έφτασε η ώρα να κάνω τον απολογισμό μου ορμώμενος από τις εμπειρίες που έχω αποκομίσει έως τώρα από τη ζωή(δεν είμαι δα και τόσο μεγάλος), αλλά τα ‘σκληρά’ λόγια της γραμματέως του υπουργού στο τηλέφωνο. Το delivery-boy είχε υποπέσει στο βαρύτατο παράπτωμα να παραδώσει λάθος το φαγητό που προοριζόταν για τον υπουργό και αντί για ψητά λαχανικά και ανάλατο κοτοπουλάκι στη σχάρα, βρέθηκαν στο γραφείο του μπιφτέκια με κρέμα γάλακτος και καυτερές πένες αραμπιάτα. Δεν μου φτάνουν όλα τα άλλα, είναι ώρα να αρχίσουν να μου προσάπτουν και κατηγορίες για την αυξημένη χοληστερίνη του υπουργού;

Μάλλον δεν είναι κατάλληλη εποχή για λάθη… Δεν τα σηκώνει το κλίμα. Όλοι οι ‘αναμάρτητοι’ έχουν σηκώσει τις πέτρες και τις πετάνε προς κάθε κατεύθυνση… Ρωτήστε την Βούλα Παπαχρήστου που έχασε ίσως τους σημαντικότερους αγώνες της ζωής της, εμένα που άκουσα τα ‘εξ αμάξης’, παρόλο που ως τυπικός επαγγελματίας έστειλα έστω και εκ των υστέρων την ορθή παραγγελία, δεν πήρα πίσω τα λάθος πράγματα (και να ήθελα είχαν ήδη φαγωθεί) και φυσικά επέστρεψα και τα χρήματα ζητώντας άπειρες φορές συγνώμη. Η γραμματέας βέβαια δεν έδειξε την παραμικρή κατανόηση, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά ότι όλα τα λάθη δεν είναι ίδια (σαφέστατα αναφερόμενη στο ‘ανάστημα’ του υπουργού)… Αναρωτηθείτε και εσείς οι ίδιοι πόσο λιγότερο ανεκτικοί έχουν γίνει οι άνθρωποι απέναντι στα δικά σας λάθη…

Ναι κυρία μου, προφανώς και όλα τα λάθη δεν είναι το ίδιο σοβαρά. Δεν είναι το ίδιο να έχεις ξεχάσει να δηλώσεις ότι έβγαλες εκτός χώρας μερικά εκατομμύρια ευρώ ή να έχεις ‘τσιμπήσει’ ως υπουργός τόσες μίζες που να έχεις χάσει τον λογαριασμό. Μήπως έχει χαθεί η αίσθηση του ‘μέτρου’ σε ένα πολιτισμό που ‘γέννησε’ την έννοια; Στο κάτω-κάτω η Παπαχρήστου το πλήρωσε το τίμημα της βλακείας που ‘ξεστόμισε’ και εγώ πιθανότατα έχασα από μία ατυχή στιγμή, έναν αν μη τι άλλο ‘πρεστιζάτο’ πελάτη για το μαγαζί μου. Είναι όμως μόνο δική μου ιδέα ότι κάποιοι μένουν πάντα στο ‘απυρόβλητο’ και είναι μάλιστα εκείνοι που ως μαινόμενος όχλος πετάνε πάντα πρώτοι τις ‘πέτρες’;

Το ύφος μου δεν είναι απολογητικό, ούτε προσπαθώ να δικαιολογήσω τα λάθη μου ή τις ανεπαρκείς στιγμές στην εργασία μου… Και ακόμα και όταν η αδερφή μου με την ‘τρίτη’ της ματιά και την αυστηρότητα της κρίσης της, μου λέει ότι ‘σε ορισμένα πράγματα είσαι αδιόρθωτος τόσο εσύ όσο και το μαγαζί’, ξέρω πολύ καλά ότι προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου σωστά και με ήθος και φυσικά πρώτος ‘στήνω’ τον εαυτό μου στον τοίχο όταν κάτι δεν πάει καλά. Με κάθε ειλικρίνεια σας λέω λοιπόν ότι ήταν τόσο περιποιημένο και μάλιστα ‘tailor made’ φτιαγμένο το φαγητό για τον υπουργό, που όταν έκλεινα τα κουτιά της παραγγελίας έλεγα από μέσα μου ‘α ρε τυχερέ ούτε στο σπίτι σου τέτοια περιποίηση’… Και όμως ξέρω ότι θα έπρεπε να μπορούσα να είχα προβλέψει το ‘λάθος’, το οποίο ομολογουμένως δεν δικαίωσε ούτε στο ελάχιστο την προσπάθεια.

Συλλογίζομαι λοιπόν πόσοι πολλοί είναι οι ‘βαθμοί ελευθερίας’ ή οι παράμετροι ή οι συνιστώσες (όπως θέλετε πείτε το), που πρέπει να ληφθούν υπόψη για να έχουν τα πράγματα την τελική έκβαση που επιθυμούμε. Κάνω την ‘προβολή’ της σκέψης μου στο κρασί και στους παραγωγούς. Ας υποθέσουμε ότι ο παραγωγός ‘έδιωξε’ την φιάλη του σε άριστη κατάσταση από το οινοποιείο. Πως μπορεί να είναι σίγουρος ότι αυτή ευχαρίστησε τον τελικό αποδέκτη στο μέγιστο δυνατό βαθμό; Και αν το κρασί ήταν φελλομένο; Και αν είχε προλάβει να οξειδωθεί στο μεσοδιάστημα; Αν οι συνθήκες αποθήκευσης του δεν ήταν οι κατάλληλες ή αν αυτός που το σέρβιρε δεν φρόντισε η θερμοκρασία να τονίζει όλα τα θετικά χαρακτηριστικά και να αμβλύνει τα ελαττώματα του; Γελάω ακόμα με το πρόσφατο κείμενο του αγαπητού μου Θοδωρή Λέλεκα, ο οποίος ανέφερε ότι σε γνωστό εστιατόριο προσπάθησαν να του ‘πασάρουν’ Μαλαγουζιά εσοδείας 2009 (‘ειδικά οινοποιημένης’ κατά τα λεγόμενα του σερβιτόρου)… Είναι αυτό που λέω βρήκαν ‘άνθρωπο’ να το κάνουν. Φυσικά ο Ted έχει την γνώση να αρνηθεί μία τέτοια φιάλη κρασί. Αν όμως στη θέση του ήταν ένας απλός καταναλωτής, το πιθανότερο είναι ότι θα έπινε ένα ‘κουρασμένο’ κρασί, το οποίο χωρίς να μπορεί να κατανοήσει ακριβώς το λόγο, θα του άφηνε στην καλύτερη περίπτωση μέτριες εντυπώσεις. Σας υπενθυμίζω όμως ότι ο παραγωγός όταν το απελευθέρωσε στην αγορά αυτό βρισκόταν σε άριστη κατάσταση, παρόλο που τελικά εκείνος θα θεωρηθεί υπεύθυνος για τη μέτρια γεύση της φιάλης… Και είμαι 100% σίγουρος ότι πολύ θα ήθελαν όλοι οι παραγωγοί του κόσμου να γνωρίζουν τι συμβαίνει με τα κρασιά τους από τη στιγμή που αυτά ‘εγκαταλείψουν’ το οινοποιείο, πιθανότατα διασχίσουν τις ‘εφτά θάλασσες’, ‘δεσμευτούν’ για ένα χρονικό διάστημα σε μία αποθήκη και τελικά επιλ