Λίστες και Ληστές… Από τον Γ. Μιχαήλο


Η πιθανότητα να τους συναντήσετε το φετινό καλοκαίρι ακόμα και όσοι καταφέρετε να καταλύσετε σε πεντάστερα ξενοδοχεία, είναι μάλλον αντίστοιχη με το να δείτε την ώρα που κολυμπάτε μία χελώνα καρέτα καρέτα. Αναφέρομαι σε εκείνους τους καλοντυμένους, ευπρεπείς, νέους/νέες(οινοχόοι λέγονται) που κάποια εποχή ‘γέμιζαν’ με την παρουσία τους τις σάλες των καλών εστιατορίων και δεν βοηθούσαν απλά τον κόσμο να επιλέξει κρασί αλλά ουσιαστικά κατάφερναν να αναβαθμίσουν την συνολική γαστρονομική εμπειρία με τις προτάσεις τους. Πλέον αποτελούν είδος προς εξαφάνιση και θεωρούνται πολυτέλεια ακόμα και για πανάκριβους προορισμούς. Στη θέση τους την ‘εύκολη’ δουλειά του στησίματος μίας λίστας κρασιών στο εστιατόριο ενός καλού ξενοδοχείου για παράδειγμα, αναλαμβάνει ο F&B manager (φιλότιμος μεν, ανεπαρκής σε επίπεδο κατάρτισης στις περισσότερες περιπτώσεις δε) ο οποίος παρέα με κάποιον τοπικό έμπορο θα στήσει μία αδιάφορη (για να μην πω άσχετη) λίστα κρασιών που ούτως ή άλλως η ύπαρξη της δεν θα έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία. Το trend για all-inclusive διακοπές που ρίχνουν το κόστος κυριαρχεί, οπότε και φέτος ο φτηνός ασκός αναμένεται να έχει την τιμητική του μέσα στα ξενοδοχεία.
Μόλις βρισκόμαστε μπροστά σε άλλη μία χαμένη ευκαιρία για το εμφιαλωμένο ποιοτικό Ελληνικό κρασί, που ούτε αυτή τη χρονιά οι εξαγωγές του θα αρχίσουν μέσα από τη χώρα. Ας ‘φωνάζει’ χρόνια τώρα ο Άγγελος Ρούβαλης ότι ο τουρισμός είναι ένα θαυμάσιος πυλώνας πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστεί η εικόνα της Ελλάδας ως μοναδικός οινικός και γαστρονομικός προορισμός. Ένα γεγονός που θα μπορούσε να εκτινάξει τις εξαγωγές των Ελληνικών προϊόντων, με τους εκατομμύρια τουρίστες να γίνονται εξαιρετικοί πρεσβευτές των ‘δώρων’ της Ελληνικής γης, όσο και τον ίδιο τον ποιοτικό τουρισμό, δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο για ακόμα περισσότερο κόσμο να επισκεφτεί τη χώρα μας… Για την ώρα βέβαια η προσφερόμενη εμπειρία στους επισκέπτες τουλάχιστον όσον αφορά το κρασί είναι σε αρκετές περιπτώσεις του επιπέδου της Bible Country (ελεύθερη μετάφραση της Βιβλίας Χώρας σε λίστα κρασιών, την οποία έχω φωτογραφίσει για τους δύσπιστους) και του Amethyst (επί το ελληνικότερο Αμέθυστος). Αφήστε δε που αυτή η ‘Βίβλος’ θα σερβιριστεί στην καλύτερη των περιπτώσεων στη ‘ληστρική’ τιμή των 25€+ και σε ‘ωραιότατο’, σχήματος balloon, ποτήρι γεμάτο με άλατα από το πλυντήριο. Είπατε κάτι για Spiegelau; Μη προσπαθήσετε καν να το ψελλίσετε γιατί θα νομίζουν ότι μιλάτε Κινέζικα και θα βρουν ευκαιρία να σας χρεώσουν έξτρα στον τελικό λογαριασμό…

Είναι τελικά τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι ο κόσμος μας προσπερνάει και εμείς πάλι θα τερματίσουμε τελευταίοι; Πόσες φορές ακόμα μπορούμε να πάμε στη Eurovision με τραγούδι στο στυλ της Παπαρίζου και να περιμένουμε να βγούμε πρώτοι; Ίσως τελικά μία από τις μεγάλες μας εθνικές ‘κατάρες’ είναι ότι είμαστε κολλημένοι σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Εντάξει δεν λέω… Το πουλήσαμε το τζατζίκι, το σουβλάκι και το Greek mousaka την προηγούμενη εικοσαετία και οικονομήσαμε… Και μπράβο μας και πολύ καλά κάναμε. Δεν βλέπουμε όμως ότι η συνταγή δεν πουλάει πια και πρέπει να αλλάξει; Που είναι η εξέλιξη μας;

Μόλις ένα Αιγαίο παραπέρα όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Σας πληροφορώ ότι αυτή τη στιγμή το παράρτημα του Wine and Spirits Education Trust (μιλάμε ουσιαστικά για τον μεγαλύτερο εκπαιδευτικό οργανισμό παγκοσμίως γύρω από το κρασί και τα αποστάγματα με παρουσία σε πάνω από 55 χώρες), κάνει ‘χρυσές’ δουλειές στην γειτονική Τουρκία και οι Άγγλοι τρίβουν τα χέρια τους. Η ροή σπουδαστών είναι εντυπωσιακή και αποτελεί σε συνολικό επίπεδο ένα από τα πλέον ανερχόμενα APPs (Approved Program Providers). Μα καλά πότε άρχισαν οι Τούρκοι, ένας μουσουλμανικός λαός, να αγαπάνε το κρασί ήταν το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα; Η απάντηση ήρθε από την Judd Mullins, υπεύθυνη ανάπτυξης του WSET παγκοσμίως, κατά την επίσκεψη της στην Αθήνα με αφορμή το λανσάρισμα του νέου προγράμματος Level 1 Award in Wine Service στο Ελληνικό παράρτημα(που απευθύνεται στους πολύπαθους Έλληνες οινοχόους) και μας άφησε άφωνους. Τα προγράμματα είναι έτσι προσαρμοσμένα ώστε σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι σπουδαστές (αρκετοί από τους οποίους λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν καταναλώνουν αλκοόλ) ολοκληρώνουν με απόλυτη επιτυχία τα δύο πρώτα επίπεδα των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που οι Άγγλοι προσφέρουν, χωρίς να έχουν δοκιμάσει ούτε μία γουλιά κρασί!! Γιατί κάποιος που δεν πίνει καν παρακολουθεί τα προγράμματα αυτά; Η απάντηση είναι τόσο απλή που αποστομώνει. Τον στέλνει υποχρεωτικά ο εργοδότης του (φυσικά πληρώνοντας του τα έξοδα), ιδιοκτήτης εστιατορίων ή ξενοδοχείων κυρίως στα παράλια της Μικράς Ασίας, για να καταρτιστεί και να εκπαιδευτεί έστω μόνο σε θεωρητικό επίπεδο πάνω στο κρασί. Μίλησε κάποιος για υψηλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών;

Μπήκα στον πειρασμό να τηλεφωνήσω στον δάσκαλο μου Κωνσταντίνο Λαζαράκη MW για να ρωτήσω πόσοι Έλληνες εργοδότες όλα αυτά τα χρόνια έστειλαν τους υπαλλήλους τους για εκπαίδευση στο Ελληνικό παράρτημα του WSET. Με ελάχιστες και