Αυτό είναι το πνεύμα-ΒορOIνά 2014 Από τον Γ. Μιχαήλο


Είδα και φέτος πολύ κόσμο στα Βοροινά, που έκλειναν τα δέκα χρόνια διεξαγωγής τους στην Αθήνα… Αποφάσισα ωστόσο να κρατήσω στο μυαλό μου ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο, όπου Έλληνας παραγωγός από άλλη περιοχή δοκίμαζε με ζωηρό ενδιαφέρον τα κρασιά των συναδέλφων του από τη Βόρεια Ελλάδα.

Εξάλλου δεν έχει περάσει βδομάδα από τότε που Δαλαμάρας, Μαρκοβίτης, Διαμαντάκος και Θυμιόπουλος, παρουσίαζαν από κοινού τη δουλειά τους στην Αθήνα, με το Θυμιόπουλο να μιλάει για τα κρασιά του Διαμαντάκου λες και επρόκειτο για δικά του κρασιά, αναπληρώνοντας την απουσία του νεαρού παραγωγού που δεν μπορούσε να παραστεί στη συγκεκριμένη γευσιγνωσία. Και αν αυτό δεν είναι το πνεύμα το οποίο θα πρέπει να διακατέχει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς τότε δεν ξέρω ποιο πραγματικά θα πρέπει να είναι.

Τώρα όσον αφορά την επιτυχία της διοργάνωσης, κάθε αναφορά από την πλευρά μου νομίζω πως είναι περιττή. Στην είσοδο ο κόσμος από κάποια στιγμή και μετά περίμενε σε ουρά για να πάρει το ποτήρι των Βοροινών που θα τον οδηγούσε στον παράδεισο του Ξινόμαυρου, της Μαλαγουζιάς, των Μπορντολέζικων χαρμανιών, του Ασύρτικου και πολλών άλλων ποικιλιών που διαπρέπουν στον αμπελώνα της Βορείου Ελλάδας.

Η παρουσία μου σε δυο πολύ απαιτητικά σεμινάρια σε παράπλευρη αίθουσα από αυτή της εκδήλωσης, ναι μεν μου χάρισε μαγικές εμπειρίες αλλά αφετέρου έφαγε μεγάλο μέρος από τον διαθέσιμο χρόνο μου στην κύρια αίθουσα. Ωστόσο θα προσπαθήσω να κάνω μια σύντομη παράθεση κρασιών που δοκίμασα, σε κάποιες περιπτώσεις εκλιπαρώντας για την προσοχή των ανθρώπων πίσω από τα stands. Τόσος πολύς ήταν ο κόσμος από κάποια στιγμή και μετά, όταν οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα για το αθηναϊκό κοινό.

Μπαίνοντας λοιπόν στην αίθουσα στο αριστερό μου χέρι, η Lagara από το κτήμα Βουρβουκέλη με Sauvignon/Ασύρτικο χαρμάνι και άγγιγμα 3 μηνών σε δρύινα βαρέλια συνδύαζε λιπαρότητα στο στόμα και τη φρεσκάδα του Sauvignon στη μύτη. Το κτήμα Τέχνη Οίνου πέρα από την εντυπωσιακή κάθε χρόνο Μαλαγουζιά του με τον εκρηκτικό χαρακτήρα, είχε και ένα Ασύρτικο περασμένο από βαρέλι το οποίο νομίζω πως ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις εκτός Σαντορίνης που έχω δοκιμάσει. Λίγο πιο δίπλα ο Παυλίδης είχε μπόλικο Thema με το Ασύρτικο και το Sauvignon να επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για ένα από τα πιο επιτυχημένα blends της Βορείου Ελλάδας. Το Sauvignon να χαρίζει φυτικό-αρωματικό-χαρακτήρα και το Ασύρτικο την τραγανή του οξύτητα.

Από το κτήμα Βιβλία Xώρα ο λευκός Όβηλος ακλόνητος στη θέση του ως ένα από τα κορυφαία Bordeaux-like κρασιά του Ελληνικού αμπελώνα καταφέρνει σε κάθε δοκιμή του να με εντυπωσιάζει. Αν έχετε υπομονή αγοράστε κάνα εξαράκι και ξεχάστε το λίγο στο κελάρι σας. Το πόσο φανταστικά εξελίσσεται στο χρόνο το έχω ήδη σχολιάσει σε προηγούμενο άρθρο μου. O Τσάνταλης σε ένα από τα τρία του stand είχε στην πρωτοκαθεδρία τα κρασιά από τον αμπελώνα του Αγίου Όρους. Το Abaton ήταν εξαιρετικό στο στόμα συνδυάζοντας ωριμότητα και φρεσκάδα, σε ένα κρασί που σχεδόν το ‘μάσαγες’ και μύτη που διάθετε τεράστια συμπύκνωση και πολυπλοκότητα. Επαρκής αερισμός σε καράφα θα το απογείωνε ακόμα περισσότερο.

Λίγο πιο δίπλα στο Porto Carras έπαιξα με την καινούρια πρόταση Magnus Baccata, ένα χαρμάνι Cabernet/Syrah, πολύ εμπορικό στο στυλ, νόστιμο, ευκολόπιοτο και από εκείνες τις περιπτώσεις που λες ότι κατάφερες να «ξεγελάσεις» τον παραγωγό. Έδωσες μικρό αντίτιμο και πήρες μεγάλη ευχαρίστηση. Στο stand της Claudia Papayianni κάθε φορά πάω για να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό, αλλά πάντα κάτι με τραβάει προς τη Μαλαγουζιά της. Super αρωματική και φέτος, με ελάχιστα υπολειμματικά σάκχαρα και ισορροπημένη οξύτητα αποτελεί ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του κτήματος.

Στον Αρβανιτίδη όταν πέρασα γινόταν χαμός και δε κατάφερα παρά να δοκιμάσω μια καινούρια προσπάθεια από Ξινόμαυρο, πολύ διαφορετικό από το κλασικό στυλ, με γενναιόδωρο φρούτο και αρκετό βαρέλι το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα στην αγορά. Σίγουρα μου κέντρισε τόσο το ενδιαφέρον ώστε να θέλω να επανέλθω όταν θα είναι έτοιμο προς πώληση. Τα ίδια και στο stand του Κεχρή, με τον κόσμο να κάνει σχεδόν απαγορευτική την πρόσβαση, ωστόσο με λίγη προσπάθεια ένα Δάκρυ κύλησε στο ποτήρι μου. Αναμφίβολα άλλη μια επιβεβαίωση ότι μιλάμε για μια από τις κορυφαίες ρετσί