Έκθεση: Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά, εντυπώσεις του Γρηγόρη Μιχαήλου Από τον Γ. Μιχαήλο


Κύριε πρέσβη μας κακομαθαίνετε… Αυτή θα έπρεπε να είναι η κλασική ατάκα σε εκδηλώσεις αντίστοιχες με τα Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά που έστησε το Fnl-guide σε συνεργασία με τη Vinetum, τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου στην κλασική αίθουσα του ξενοδοχείου Grande Bretagne. Η γευσιγνωσία περιλάμβανε την αφρόκρεμα των Ελληνικών κρασιών να περνάνε σε πασαρέλα μπροστά από μάτια σου και λιγότερα ποσοτικά αλλά ασύλληπτα σε φήμη και τιμή κρασιά από τον διεθνή αμπελώνα, ανάμεσα τους Petrus του 1996, Cheval Blanc του 2001, Sassicaia του 2000, Masseto και αρκετά ακόμα, που οι περισσότεροι από εμάς πολύ θα θέλαμε να δούμε κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας.

Έχω την εντύπωση πως σας είδα σχεδόν όλους στην εκδήλωση σε σημείο που περισσότερο χαιρετούσα παρά δοκίμαζα, ωστόσο ξέρω πως έχουμε και ξενιτεμένους Σουηδούς φίλους που περιμένουν πάνω από το laptop για να πάρουν μια γεύση, έστω και από μακριά του απόηχου της εκδήλωσης…

Ορίστε λοιπόν τι δοκίμασα και οι περισσότερες από τις φανερές σκέψεις μου.

Περνώντας από Τσάνταλη ήταν αδιανόητο να μη σε τραβήξει σα μαγνήτης η Gold Κορμίλιτσα, το πλέον ακριβοθώρητο κρασί της οινοποιίας. Τεράστια δύναμη στο στόμα, και συμπύκνωση στη μύτη, για το αγαπημένο κρασί του Κρεμλίνου. Από την άλλη βέβαια η Νάουσα του 1997, υπέρ-εξελιγμένη σε αρώματα αλλά γεμάτη από αυτή τη χαρακτηριστική φυτικότητα του Ξινόμαυρου που θυμίζει βρεγμένο χώμα, φύλλα, πελτέ ντομάτας και λιωμένες από το χρόνο τανίνες στο στόμα, να αναδεικνύουν την μοναδικότητα της ποικιλίας.

Αναρωτιέμαι πόσοι από εσάς έχετε εκθέσει τον εαυτό σας σε ένα Όπους ιβ Cabernet Franc του Χατζημιχάλη ή στις Ράχες Γαλανού; Νομίζω πως ότι έχει το όνομα Cabernet μπροστά, ανεξάρτητα από το αν το επίθετο είναι Sauvignon ή Franc «παίζει» πανέμορφα στο συγκεκριμένο κτήμα. Το Όπους Ιβ από το 2004 και τη ποικιλία Cabernet Franc είχε τρομερή εκφραστικότητα, με το έντονα καπνιστό βαρέλι να μπλέκει υπέροχα με την φυτική υπογραφή της ποικιλίας. Το στόμα γεμάτο ένταση, στιβαρό με ζωηρές τανίνες και τραγανή οξύτητα. Επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά πόσο μου αρέσει αυτό το κρασί.

Με το Collection 2007 του Αβαντίς πρόσφατο στο μυαλό μου λόγω γευσιγνωσίας με τα «Syrah Giants» στο Paradiso, κόντεψα να πλακωθώ με τον Μούντριχα που δεν μας έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το 2003, το οποίο όμως είχε φέρει μαζί του στη συγκεκριμένη έκθεση. Καταπληκτική εξέλιξη τόσο στη μύτη όσο και στο στόμα για το 2003, δυστυχώς όμως μόλις έξι φιάλες όλες όλες να έχουν μείνει στο οινοποιείο, από αυτή τη σπουδαία, όπως φάνηκε χρονιά.

Στη κλασική γωνιά του ο Ευριπίδης Κατσαρός, νομίζω πως είχε την ίδια ακριβώς θέση και στα Βοροινά πέρσι, μας περίμενε με 2004 και 1992 Κτήμα Κατσαρού. Το 92άρι το προσπέρασα αφού το είχα ήδη δοκιμάσει σε προηγούμενη Έκθεση αλλά το 2004 με αποζημίωσε φοβερά. Τυπικότατο Cabernet στη μύτη με κέδρο, φραγκοστάφυλο, πράσινη πιπεριά και στόμα στιβαρότατο, αυστηρό, με συμπύκνωση φρούτου και ακόμα μπόλικα χρόνια μπροστά του.

Από Κοκκινόμυλο Τσέλεπου παραπονεμένος δεν έμεινα, αφού η Αγγελική όπως πάντα έσπευσε να μου βάλει να δοκιμάσω τα πάντα. Για να είμαι ειλικρινής αυτό το κρασί με τη δύναμη, την ένταση και την ενέργεια που διαθέτει μου θυμίζει περισσότερο Cabernet παρά Merlot, πράγμα βεβαίως απόλυτα φυσικό αν λάβει κάποιος υπόψη του τον τρόπο οινοποίησης που στοχεύει σε μεγάλο δυναμικό παλαίωσης. Το 2004 αποτέλεσε «μια υπέροχη μελωδία για τα αυτιά μου»…

Ο Κύρος Μελάς δίπλα στο 2012 Latour Melas, είχε και ένα Αγιωργίτικο ολοκαίνουριο από πολύ παλαιές ρίζες στα 60 ευρώ παρακαλώ. Πραγματικά εντυπωσιακό κρασί με πυκνό φρούτο, πληθωρικό στόμα, γεμάτο ένταση από τα πλέον νόστιμα κρασιά που δοκίμασα στην έκθεση.

Στο ίδιο πληθωρικό, γεμάτο, πλούσιο ύφος έπαιζε και το καινούριο Ίχνος του Παλυβού το οποία μαζί με το έτερο Πλούτος, τα έχουμε λανσάρει εδώ και λίγο καιρό στο