Η Ελλάδα των δύο ταχυτήτωνΑπό τον Γ. Μιχαήλο


Έχοντας μόλις επιστρέψει από ένα τετραήμερο ταξίδι σε κοσμικό νησί του Αιγαίου Πελάγους, -για την ακρίβεια γράφοντας αυτές τις κουβέντες βρίσκομαι στο πλοίο της επιστροφής-, συνάντησα για μια ακόμα φορά αυτό το οποίο στο μυαλό μου ονομάζω Ελλάδα των δύο ταχυτήτων.

Από τη μια πλευρά αραγμένα τα πολυτελέστατα σκάφη-γιωτ που η θέα τους και μόνο σου κόβει την ανάσα και από την άλλη στην απέναντι ταβέρνα που κάθεσαι και βλέπεις αυτή τη χλιδή, το χύμα κανατάκι πηγαίνει σύννεφο.

Προφανώς η τριάνταλιτρη Armand de brignac, των 120.000 χιλιάδων ευρώ που κοσμεί το Νάμμος στην Ψαρού και κοστίζει όσο ένα σπίτι ή και λίγο παραπάνω, απευθύνεται σε κάποιους από τους δισεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες των παραπάνω γιωτ, από την άλλη πλευρά όμως ανάμεσα σε αυτό το άκρο και στο χύμα της ταβέρνας υπάρχει μια λαοθάλασσα κρασιών τα οποία θα μπορούσαν να απευθύνονται σε εμάς τους κοινούς θνητούς που θέλουμε να πιούμε κάτι αξιοπρεπές στις διακοπές μας και δε θέλουμε ντε και καλά να πουλήσουμε το σπίτι μας.

Χωρίς φυσικά να έχω γυρίσει όλο το νησί για να έχω πλήρη εικόνα της πραγματικότητας εκεί, αυτό το οποίο μου έμεινε σαν αίσθηση είναι ότι υπάρχει το φτηνό χύμα, υπαρχει η φιάλη των 8-10 ευρώ στο ράφι του House of Wine που παίζει στην ταρίφα των 40-50 ευρώ minimum στο νησί και από εκεί και μετά επικρατεί το χάος σε επίπεδο τιμών, που μπορούν να φτάσουν και τις πολλές χιλιάδες ευρώ.

Και αν υποθέσουμε πως χαλαρώνεις στις διακοπές σου και μπορεί να θέλεις να πιεις ένα μπουκαλάκι με την παρέα σου το μεσημέρι αλλά να συνεχίσεις και το βράδυ με ακόμα μια φιάλη, το όλο θέμα γίνεται οικονομικά δυσβάστακτο.

Πραγματικά είναι εντυπωσιακό να ανοίγεις ένα κατάλογο κρασιών και να βλέπεις τριψήφια και τετραψήφια νούμερα δίπλα στο κρασί και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι παραδίπλα σου υπάρχει κάποιος που βλέπεις ότι τα παραγγέλνει. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία για ένα νησί και φαίνεται πως οι Μυκονιάτες τα έχουν καταφέρει να χτίσουν έναν ποιοτικό τουρισμό όλα αυτά τα χρόνια, που προσελκύει ανθρώπους που έχουν την οικονομική άνεση να ξοδεύουν υπέρογκα ποσά στις διακοπές τους. Κάτι το οποίο θα ζήλευαν πολλοί προορισμοί στον κόσμο.

Από την άλλη αναρωτιέμαι γιατί όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα έπρεπε να αρκεστούμε στο χαμηλό επίπεδο ποιότητας ενός χύμα κρασιού. Αντιλαμβάνομαι 100% και είμαι διατεθειμένος να πληρώσω το κρασί παραπάνω από ότι θα το πλήρωνα σε ένα wine bar ή εστιατόριο της Αθήνας. Μύκονος είναι αυτή και το κόστος ξέρεις από πριν ότι θα είναι αρκετά πιο τσιμπημένο.

Από την άλλη ανάμεσα στα 6-8 ευρώ του χύμα και τα 40-50 μιας εξαιρετικής φιάλης Γεροβασιλείου ή Βιβλίας Χώρας λευκό όπως χρεώνονται, υπάρχει κατά τη γνώμη μου ένα πολύ μεγάλο χάσμα το οποίο δεν εκπροσωπείται σαν κατηγορία, τουλάχιστον στα μέρη που επισκέφτηκα εγώ.

Όπερ σημαίνει ότι η λύση της μπύρας έπαιξε μια χαρά στη δική μου περίπτωση. Η Μύκονος μου θύμισε αρκετά αυτό το οποίο συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Αυτή η λεγόμενη μεσαία τάξη ανθρώπων που μπορούσε προ κρίσης να πιει και μια decent φιάλη κρασί σε μια έξοδο τους από το σπίτι συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Πάλι καλά που τα wine bars έγιναν τάση τα τελευταία χρόνια και έχουν βοηθήσει το εμφιαλωμένο κρασί, με τη λογική τιμολόγηση που αρκετά από αυτά διαθέτουν.

Μη γυρίσει παρακαλώ κανείς από εσάς να πει και ποιος ο λόγος να πας στη Μύκονο ρε μεγάλε τη στιγμή που υπάρχουν πολλοί και πιο οικονομικοί προορισμοί διαθέσιμοι. Χωρίς αμφιβολία η Μύκονος είναι ερωτεύσιμη και ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου. Πως αλλιώς θα γινόταν top προορισμός παγκοσμίως αν δεν είχε αυτή τη φυσική ομορφιά; Το μόνο που θα θέλα παραπάνω θα ήταν να μπορούσα να πιω και μια αξιοπρεπή φιάλη κρασί σε μια λογική τιμή... Πολλά ζητάω; Δε ξέρω... Φαντάζομαι ότι οι ίδιοι οι Μυκονιάτες ξέρουν καλύτερα από μένα...



Καλή Εβδομάδα!


Γρηγόρης Μιχαήλος
Γρηγόρης Μιχαήλος AIWS
(Associate Member in the Institute of Wines & Spirits)
Wine Educator & Consultant