Από τον Θ. Λέλεκα 



Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι του κρασιού μιλάμε για την κόντρα μεταξύ του παλαιού και του νέου (οινικού) κόσμου, μεγαλοποιώντας ίσως λίγο τα πράγματα και ενδεχομένως δίνοντας στον κόσμο την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο! Επειδή όμως και οι δύο οινικοί κόσμοι έχουν δικαίωμα – και συμμετοχή – στην οινική μας απόλαυση, καλό είναι να αναλύσουμε το θέμα για να μην υπάρχει η παραμικρή παρανόηση.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στο κρασί, ο όρος «παλαιός κόσμος» αφορά στις περιοχές της Ευρώπης, καθώς και αυτές που βρέχονται από τη Μεσόγειο, στις οποίες το αμπέλι υπήρχε ιστορικά τόσο ως φυτό, όσο και ως μέρος της αγροτικής ζωής και καθημερινότητας των λαών. Έτσι, εκτός των άλλων, ο παλαιός κόσμος χαρακτηρίζεται από τις γηγενείς ποικιλίες σταφυλιού των χωρών του. Ο «νέος κόσμος», από την άλλη, περιλαμβάνει τις χώρες στις οποίες το σταφύλι (και κατ’ επέκταση το κρασί) αποτελούν μέρος της νεότερης μόνο ιστορίας τους, έχοντας διαδοθεί από κατακτητές, αποίκους, κλπ. .

Στις χώρες που απαρτίζουν τον παλαιό κόσμο περιλαμβάνονται, δηλαδή, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα, η Γερμανία και η Αυστρία, τα κράτη του τέως Ανατολικού μπλοκ, η Κύπρος, καθώς και ο Λίβανος, η Τουρκία, το Μαρόκο. Οι χώρες του νέου κόσμου είναι η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, οι ΗΠΑ, η Χιλή και η Αργεντινή, η Νότιος Αφρική, καθώς και κάποιες που μπήκαν πιο όψιμα στο «παιχνίδι» όπως η Ινδία, η Κίνα, η Βραζιλία και το Μεξικό. .

Η έμφαση στον παλαιό κόσμο είναι η προστασία της τυπικότητας του κρασιού, όπως αυτή εκφράζεται από την καλλιέργεια συγκεκριμένων (και κυρίως γηγενών) ποικιλιών σε συγκεκριμένες περιοχές,