Σχέσεις στοργής: Η ποιότητα και η τιμή! Από τον Θ. Λέλεκα 


Τελευταία οι περισσότερες από τις οινικές συζητήσεις που παίρνει το αυτί μου έχουν να κάνουν με την τιμή του κρασιού. Πολλοί φίλοι επίσης μου ζητούν να τους προτείνω κρασιά που να είναι «καλά μεν, αλλά μην κοστίζουν και μία περιουσία». Δεν είναι παράξενο. Ζούμε σε μία εποχή που το χρήμα έχει άλλη σημασία σε σχέση με παλιότερα, και σίγουρα το υπολογίζουμε πολύ περισσότερο. Ωστόσο η έννοια της περίφημης σχέσης «ποιότητας-τιμής» είναι ένας παράγοντας που ανέκαθεν υπολογίζαμε σοβαρά (ή τουλάχιστον έπρεπε να το κάνουμε) στην επιλογή ενός κρασιού.

Η αλήθεια είναι ότι η ποιότητα στο κρασί είναι κάτι που μπορεί να οριστεί πολύ δύσκολα. Αν βέβαια ένας οινολόγος εξετάσει το κρασί σε ένα χημικό εργαστήριο, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Αντίστοιχα, ένας νομικός μπορεί να αποφανθεί σχετικά γρήγορα για το αν ένα κρασί αποτελεί πραγματικά «οίνο ποιότητας». Για εμάς τους καταναλωτές, ωστόσο, τα πράγματα είναι λιγάκι πιο περίπλοκα. Κι αυτό γιατί και η ποιότητα, όπως και τα περισσότερα στοιχεία που έχουν να κάνουν με το κρασί, είναι, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, υποκειμενική.

Ο πιο αντικειμενικός, ή τουλάχιστον δίκαιος, τρόπος για να εξετάσουμε την ποιότητα του κρασιού, είναι με βάση τα οργανοληπτικά του στοιχεία. Αναλύοντας, δηλαδή, παραμέτρους όπως το χρώμα, τα αρώματα της μύτης, η γεύση, η οξύτητα, η τανική δομή, το αλκοόλ, η επίγευση, κλπ. Παράλληλα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι όλα ή τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται σε ισορροπία, δεν υπάρχουν «παραφωνίες» ή υπερβολές και κανένα στοιχείο δεν υπερ