Από τον Θ. Λέλεκα 


Ήταν καλή χρονιά το 2010 στο Μπορντώ. Πολύ καλή. Ό,τι δοκίμασα ο ίδιος ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Και από τρίτους που άκουσα σχόλια και εντυπώσεις, μόνο τα καλύτερα είχαν να πουν. Σε άλλες εποχές, σε άλλες ζωές, θα έλεγε κανείς, μία καλή χρονιά σήμαινε ενθουσιασμό, αυξημένη ζήτηση και υψηλές τιμές. Ποιος όμως θα το ‘λεγε ότι και φέτος το ίδιο θα γινόταν;

Ο Ρόμπερτ Πάρκερ προειδοποίησε τους Μπορντωλέζους οινοποιούς από νωρίς (εκεί φτάσαμε...): «Όσο καλή κι αν είναι η χρονιά για τα κρασιά σας, δείξτε σύνεση, γιατί η παγκόσμια οικονομία είναι εύθραυστη». Κι εκείνοι τι έκαναν; Ανακοίνωσαν τιμές για την εσοδεία του 2010, ακόμα ακριβότερες από αυτήν του 2009, για την οποία πέρυσι παραμιλούσαν (πάλι) όλοι! Η τιμή που ανακοίνωσε το Château Giscours, για παράδειγμα, για την εσοδεία 2010, είναι πάνω από 19% υψηλότερη από αυτήν του 2009. Για το Château Haut Batailley η αύξηση φτάνει το 17%, για το Château Calon Segur το 12%, ενώ το Château Pontet Canet έκανε την έκπληξη, με τιμή αυξημένη κατά 39% από πέρυσι!

Ένας αισιόδοξος άνθρωπος θα μπορούσε να δει όλη αυτή την ιστορία με θετικό μάτι και να τη θεωρήσει σημάδι του ότι η παγκόσμια αγορά ανακάμπτει, η κρίση σύντομα θα είναι παρελθόν και όλα θα είναι καλύτερα από πριν. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι αλλιώς: Τα μεγάλα κρασιά του Μπορντώ είναι πλέον επενδυτικά προϊόντα και, αντί να τα χαίρονται αυτοί που θα τα απολαύσουν πραγματικά, κοσμούν τα portfolio συλλεκτών και επενδυτών από την Ασία, τη Ρωσία και την Αμερική.

Τι κάνουμε όσοι αγαπάμε τα κρασιά του Μπορντώ στο μεταξύ; Προτιμάμε χρονιές που δεν έγιναν τόσο διάσημες (2004 και 2007, ας πούμε), και ψάχνουμε για κρασιά από Châteaux που έμειναν συνειδητά «εκτός του ταμπλώ» του μεγαλύτερου οινικού χρηματιστηρίου στον κόσμο. Εις υγείαν!...

Θόδωρος Λέλεκας