Ο Μάγος του OZ... Από τον Τ. Πικούνη



Η αυλαία ανοίγει....

Ο μάγος βγαίνει στη σκηνή... ημίψηλο, φράκο, και το μαγικό "ραβδί" στο χέρι. Μόνο που δεν είναι ραβδί, αλλά ένα ποτήρι κρασιού Riedel. Ο μάγος χαιρετά τα αλαλλάζοντα πλήθη, και μέσα στα χειροκροτήματα αποκαλύπτει, τραβώντας το βελούδινο κάλυμμα, το αντικείμενο της μαγείας του: 20 φιάλες κρασί, προσεκτικά καλυμμένες και τοποθετημένες μέσα σε καφέ χάρτινες σακούλες, που το κοινο έφερε από κάβες, σκοτεινά κελλάρια... κρασιά σπάνια, δύσκολα, από μακρυνές, άγνωστες χώρες. Ο σκοπός της μαγικής επίδειξης: να αναγνωρίσει ο μάγος το κάθε κρασί και τη χρονιά! Με "τυφλή" δοκιμή, βέβαια!

Ο μάγος επιλέγει μια φιάλη, την ανοίγει, μισογεμίζει το ποτήρι του... βάζει τη μεγάλη του μύτη μέσα, μυρίζει και ξαναμυρίζει, πίνει μια μικρή γουλιά, τη φέρνει γύρω στο στόμα του... κάνει τους γνωστούς (και αηδιαστικούς για τους πολλούς) θορύβους, οι θεατές παρακολουθούν με δέος... κατεβάζει το ποτήρι... η αγωνία κορυφώνεται... και ναι, αναγγέλει με ηπερηφάνια το όνομα του κρασιού... ΝΑΙ, ναι, αυτό είναι... χειροκροτήματα, φωνές ενθουσιασμού, συγχαρητήρια... υπόκλιση... τέλος! Ο λαγός μόλις βγήκε από το καπέλο...

Oz Clarke.Σπεύδω να δηλώσω ότι η παραπάνω περιγραφή είναι απολύτως φανταστική, -όσον αφορά στο σκηνικό μόνο- εντούτοις θα τολμούσα να πω ότι είναι μια ...ανάμνηση από το μέλλον.

Ο Μάγος του Οζ είναι ασφαλώς στον τομέα των κρασιών ο συγγραφέας οίνου Oz Clarke. Αρκετά χρόνια πριν, στο Βρεττανό συγραφέα οίνου προσφέρθηκε ένα ποτήρι από ένα μυστηριώδες ερυθρό, και του ζητήθηκε να βρεί το κρασί και τη χρονιά. Όχι, ο Oz δεν φόρεσε φράκο και ημίψηλο. Αμέσως δοκίμασε το κρασί... το ξαναδοκίμασε και δήλωσε ότι δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη χρονιά, αν δηλαδή το κρασί ήταν Paul Jaboulet Hermitage La Chapelle του 1982 ή του 1983. Τα χειροκροτήματα δεν είχαν τελειωμό... γιατί το ποτήρι περιείχε ακριβώς ένα μείγμα Paul Jaboulet Hermitage La Chapelle από τις δύο χρονιές! Και πάλι ο λαγός βγήκε από το καπέλο... αλλά και οι "μετοχές" του Oz ανέβηκαν κατακόρυφα στο κύκλωμα των ειδικών του οίνου...

Ο Μάγος Oz όμως φέρει και τον τίτλο επίσης του "Officier de l’Ordre du Mérite Agricole by le Ministere de l’Alimentation, de l’Agriculture et de la Peche"… "μαζί με την Catherine Deneuve (yes!) και τον Louis Pasteur" (sic), όπως σπεύδει αμέσως να καυχηθεί ο ίδιος ο Oz!

Ο κος Oz είναι κριτικός και συγγραφέας οίνου, με "τίτλους" μάλιστα... και κρίνει το κρασί, που πολλοί -και ιδιαίτερα αυτοί που το παράγουν και οι φίλοι του- το θεωρούν μια μορφή τέχνης. Υπάρχουν πολλοί κριτικοί οίνου που ασκούν και τα δύο "επαγγέλματα": Ερασιτέχνες μάγοι, για να "θεμελιώσουν" την αξία τους μέσα στο "κύκλωμα", και ταυτόχρονα κριτικοί οίνου...

Έψαξα στο Internet, διάβασα, ρώτησα, και δεν κατάφερα να βρω ΟΥΤΕ ΕΝΑ κριτικό θεάτρου ή τέχνης οποιασδήποτε μορφής, βιβλιοκριτικό κλπ. που να γίνεται περιστασιακά "μάγος" επιδεικνύοντας κάποιες γνώσεις του...

ΟΥΤΕ ένα... Ίσως γιατί όλα τα προηγούμενα είναι πραγματική τέχνη, που οι λειτουργοί της, καλλιτέχνες, κριτικοί κλπ. αλλά και οι φiλότεχνοι αρνούνται να την κατεβάσουν σε επίπεδα τσίρκου με "μαγικά" και άλλα... Ίσως πάλι γιατί ξέρουν ότι η επίδειξη γνώσεων δεν χρησιμεύει σε τίποτα, εκτός από το να "κατεβάσει" το επίπεδο του επιδειξία.

Ναι, ο Oz και οι όμοιοί του έχουν το χάρισμα να αναγνωρίζουν από τη γεύση και το άρωμα χιλιάδες κρασιά.

 Ε, και; Τι αποδεικνύει αυτό; Αποδεικνύει μήπως οτι μπορούν και να τα κρίνουν, να τα αξιολογήσουν; Αυτός που γνωρίζει κάθε στίχο του Σαίξπηρ, είτε φιλόλογος είτε κριτικός, σημαίνει ότι μπορεί και να εκτιμήσει το σύνολο του έργου του μεγάλου Άγγλου θεατρικού συγγραφέα? Ή τον κάνει αξιόπιστο κριτή των νέων συγγραφέων; Μπορεί να είναι αναγκαία (συνθήκη) η γνώση των κρασιών για ένα οινοκριτικό, δεν είναι όμως αυτή ικανή να τον κάνει μεγάλο...

Όταν ο κάθε οινοκριτικός του επιπέδου του Oz καλείται να κρίνει τυφλά κάποια κρασιά, τι ακριβώς εκτιμούμε από τη διαδικασία, εφ΄όσον είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τα αναγνωρίσει, ίσως και όλα; Εκτιμούμε την ουσία και τους στόχους της τυφλής γευστικής δοκιμής -που έχουν βέβαια "πάει περίπατο", έχουν ακυρωθεί, αφού ο κριτής γνωρίζει τι δοκιμάζει-, ή τις θαυμαστές ικανότητες αναγνώρισής του; Που τελειώνει η υποκρισία; Μήπως θα έπρεπε να απαγορευθεί η κρίση των οίνων σε τυφλή δοκιμή από τους κορυφαίους οινοκριτικούς, γιατί αυτοί θα ...αναγνωρίσουν τα κρασιά που δοκιμάζουν; Μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά...

Ο Καζαντζάκης έγραψε ότι "πρέπει να πιστέψουμε στο Χριστό ΠΑΡΑ τα θαύματά του..." αναγνωρίζοντας τα θαύματα σαν μια φτηνή μέθοδο εντυπωσιασμού. Το ίδιο και εμείς: Πρέπει να πιστέψουμε στην αξία της οινοκριτικής, πρέπει να αγαπούμε, να είμαστε κοντά στο κρασί ΠΑΡΑ τις τυφλές δοκιμές και "αναγνωρίσεις" κρασιών από κάποιους "μάγους" του επαγγέλματος.

Πριν οι φίλοι γευσιγνώστες, οινογνώστες, ειδικοί, sommeliers κλπ κλπ σπεύσουν να εξαπολύσο