Από τον Τ. Πικούνη




Είναι 1:10 το πρωί της Πέμπτης όταν , επιστρέφοντας από την "Κρίση των Αθηνών", την τυφλή δοκιμή ξένων κρασιών και του Αρμακά - καταπιάνομαι να γράψω αυτό το σύντομο σημείωμα.

Ναι, ο Χρήστος Αϊβαλής τα κατάφερε... Έφτιαξε ένα κρασί -τον Αρμακά- που στάθηκε επάξια και ισάξιο ανάμεσα στα Ιταλικά "θηρία", που κατάφερε να εκτιμηθεί τόσο θετικά από τους 22 γευσιγνώστες -ανάμεσά τους σημαντικά ονόματα ελλήνων κριτικών οίνου!  Και δεν ήταν τελικά ένα μόνο ελληνικό κρασί  -ο Αρμακάς- αλλά δύο: Το θαυμάσιο "4" κράτησε επάξια τη θέση του δίπλα στον Αρμακά και στο κλασσικό super tuscan, το κορυφαίο Solaia του Antinori, αλλά και στο Pieve Santa Restituta Brunello di Montalcino Rennina 2006 του Gaja, με βαθμολογία 94/100 από το περιοδικό οίνου Wine Advocate του Robert Parker, του κορυφαίου για αρκετές δεκαετίες οινοκριτικού.

H πλειοψηφία των κριτών αναγνώρισε το κρασί υπ' αριθμόv 2 ( Brunello di Montalchino του Gaja) σαν το κορυφαίο ανάμεσα στα 4 κρασιά. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα θεωρήθηκαν περίπου ισάξια, με μικρές διαφορές από το πρώτο. Η αποκάλυψη των κρασιών φανέρωσε και την αξία του Αρμακά, που για τους περισσότερους κριτές ήταν ισάξιο -αν όχι καλύτερο- από το Solaia, το καμάρι του Antinori,. Στο ίδιο επίπεδο και το θαυμάσιο "4"- Τέσσερα του Αϊβαλή, ένα κρασί πολύ γνωστό και αγαπητό στους φίλους του House of Wine.

Επιστρέφοντας από αυτή τη ωραία εκδήλωση αναρωτήθηκα τι πέτυχε τελικά ο Αϊβαλής... Τα κρασιά του είναι ήδη γνωστά, εξαιρετικά, αναγνωρισμένα από όλους… Αλλά και άλλα ελληνικά κρασιά έχουν διαπρέψει συγκρινόμενα με διεθνή σε σημαντικούς διαγωνισμούς του εξωτερικού. Τα Ασύρτικα του Αργυρού και Σιγάλα, το ΑΛΦΑ, έχουν πάρει σημαντικές διεθνείς διακρίσεις με βαθμολογίες από 93/100 και άνω.

Πιστεύω ότι αυτό που πέτυχε με την τυφλή αυτή γευστική δοκιμή-πρόκληση ήταν να αναγνωρίσουν όλοι ότι οι έλληνες μπορούν! Μπορούν να σταθούν ισάξιοι ανάμεσα στους ξένους σε πολλούς τομείς. Ο Χρήστος Αϊβαλής μας απέδειξε το βράδυ που πέρασε ότι ένας από αυτούς είναι το κρασί. Και ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό κρασί δεν βαθμολογείται απλά αλλά συγκρίνεται απ' ευθείας με διεθνή.

Στο δείπνο που ακολούθησε ήταν εντυπωσιακή η παρουσία όλων των κρασιών του Αϊβαλή: Από ένα εκπληκτικό "Μονοπάτι" του 2004, στο υπέροχο "4" του 2003, στο Merlot αλλά και στην θαυμάσια Νεμέα του, το ένα καλύτερο από το άλλο.

Ένα παλιό απόφθεγμα έλεγε ότι ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Να συμπληρώσω εδώ: Ούτε το ταλέντο.... Μπράβο Χρήστο, μπράβο για τα κρασιά που φτιάχνεις, μπράβο για την τόλμη σου, και δύο μπράβο για την "τρέλα" σου, το κουράγιο σου, το θάρρος σου και τα κότσια σου...

Θα επανέλθουμε με αναλυτική περιγραφή της γευστικής δοκιμής και φωτογραφίες


Καληνύχτα σας (ή μάλλον... καλημέρα σας!)