Το τερπνόν μετά του ωφελίμου... Από τον Τ. Πικούνη


Όπως σας έχω πει πολλές φορές, είμαι φίλος του κρασιού για περισσότερες από 3,5 δεκαετίες, εντούτοις δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό: Δεν είχα ποτέ μια συστηματική παιδεία σχετικά με τον οίνο, δεν διαθέτω κανένα δίπλωμα, και δεν κατάφερα ποτέ να ξεχωρίσω όλα αυτά τα θαυμάσια και αξιοπερίεργα που οι ειδικοί επι του οίνου μας αναφέρουν στις αναλύσεις τους: Τα αρώματα λειωμένης ασφάλτου ουδέποτε μπόρεσα να τα μυρίσω στο κρασί, τα υγρά ορυκτά ποτέ δεν τα διέκρινα, οι μυρωδιές του φρεσκοαντλημένου πετρελαίου ήταν πάντα ένα μυστήριο για εμένα (ίσως γιατί δεν βρέθηκα ποτέ σε πλατφόρμα άντλησης)... Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα για ένα κρασί είναι αν είναι «καλό», «ωραίο», «πολύ καλό» ή «εξαιρετικό», πράγμα που κάνει τους ειδήμονες και ιδιαίτερα τον φίλο μου και συνεργάτη του House of Wine Γρηγόρη Μιχαήλο να "βγαίνει από τα ρούχα του". Και όταν μου ζητά να του προσδιορίσω «τη στην ευχή βρε Τάσο θα πει ωραίο κρασί», εγώ του ζητώ να μου εξηγήσει την «μεταλλικότητα» στο Ασύρτικο
 
Δηλαδή... είμαι ένας από εσάς... ένας από τους πολλούς φίλους του κρασιού που απλά το απολαμβάνουν χωρίς απαραίτητα να το αναλύουν και ίσως γι' αυτό -επειδή δεν ψάχνω να βρω στο κρασί όλα αυτά τα θαυμάσια που δεν μπορώ να διακρίνω- να το απολαμβάνω τόσο πολύ!

Έτσι λοιπόν, σαν αντιπρόσωπος των "πολλών", μετέχω στις γευστικές δοκιμές του House of Wine μαζί με τους "ειδικούς", των οποίων βέβαια η γνώμη έχει τη βαρύνουσα και καθοριστική σημασία κατά την τελική επιλογή των κρασιών που είναι υποψήφια για ένταξη στους καταλόγους μας.

Είναι πάρα πολλά τα κρασιά που μας αποστέλλονται από παραγωγούς γι