Μικροί Παραγωγοί: Έχουν θέση στο τραπέζι σας; Από τον Τ. Πικούνη


Είναι πολλοί οι οινόφιλοι που αναζητούν τα κρασιά των μικρών παραγωγών. Είναι πολλοί και οι κριτικοί οίνου καθώς και οι δημοσιογράφοι που ενίοτε παρουσιάζουν και κρίνουν κρασιά άγνωστα... Και είναι αρκετοί και από τις δύο πλευρές που μερικές φορές αγανακτούν για την έλλειψή τους από την αγορά... "Ένα τόσο καλό κρασί να μην υπάρχει πουθενά!", ή "Όλοι στα ράφια τους έχουν τα γνωστά κρασιά και αδιαφορούν για τους μικρούς παραγωγούς..." Οι "όλοι" είμαστε εμείς: Τα σημεία πώλησης των κρασιών, κάβες, εστιατόρια, e-shops...

Φίλοι οινόφιλοι, αγαπητοί κριτικοί και δημοσιογράφοι οίνου, πριν διαμαρτυρηθείτε για την απουσία μικρών παραγωγών από την αγορά, μήπως πρέπει να σκεφτείτε τι έχετε κάνει εσείς για αυτό;

Μην σπεύσετε να αγανακτήσετε και με την ερώτησή μου.. είναι απόλυτα καλοπροαίρετη και έχει σαν στόχο να επισημάνει κάποια θέματα που θα πρέπει να τα γνωρίζουν οι οινόφιλοι, αλλά και να αποδεχθούν όσοι από τους επαγγελματίες "περί τον οίνο" σπεύδουν να  διαμαρτυρηθούν επειδή οι "ανακαλύψεις" τους δεν έχουν τη μεταχείριση ή τη θέση στα "ράφια" που τους πρέπει.

Έχει πραγματική βάση αυτή η διαμαρτυρία; Βέβαια έχει! Πράγματι, δύσκολα θα βρει κανείς κρασιά μικρών παραγωγών στην αγορά. Ας δούμε πρώτα απ' όλα το γιατί...

Το κρίσιμο θέμα για οποιαδήποτε επιχείρηση διαθέτει αποθήκη είναι το όσο δυνατό ταχύτερο "γύρισμα" του stock της και η ελαχιστοποίησή του... Το stock ενός κρασιού εναλλάσσεται γρήγορα όσο πιο πολύ ζητείται από την αγορά, και ελαχιστοποιείται όσο γρηγορότερα ικανοποιούνται οι παραγγελίες του από τον παραγωγό η τον διακινητή/χονδρέμπορο/αντιπρόσωπο. Και ζητείται από την αγορά όσο πιό γνωστό είναι. Και γίνεται γνωστό μέσα από διαφήμιση, ενέργειες Marketing και τελικά καθιερώνεται μέσα από την ικανοποίηση των πελατών του πρώτα από την ποιότητά του και στη συνέχεια από την ευκολία προμήθειάς του.

Τα κρασιά ενός γνωστού μεγάλου παραγωγού εξυπηρετούν ιδανικά την παραπάνω "αλυσίδα" για ένα σημείο πώλησης: Το stock εναλλάσσεται γρήγορα γιατί το κρασί ζητείται από την αγορά, και ελαχιστοποιείται γιατί τα κρασιά των μεγάλων παραγωγών διακινούνται μέσα από μεγάλα δίκτυα, που έχουν τη δυνατότητα άμεσης ή/και συχνής παράδοσης των παραγγελιών κάθε σημείου πώλησης. Όλες οι διαδικασίες -παραγγελιών, παραδόσεων, πληρωμών κλπ.- είναι προκαθορισμένες και σχεδόν αυτοματοποιημένες. Ζητείται από την αγορά γιατί είναι ήδη γνωστό μέσα από διαφήμιση και ενέργειες marketing που έχουν γίνει και γίνονται είτε από τον παραγωγό είτε από τον αντιπρόσωπό του είτε και από τους δύο. Έτσι, διατίθεται από τα σημεία πώλησης με ευκολία, χωρίς προσπάθειες προώθησης, χωρίς ουσιαστικά κόστος αποθήκευσης, με σημαντικό οικονομικό και διαχειριστικό όφελος, και χωρίς να χρειαστεί να πειστούν πελάτες... δηλαδή σχεδόν μόνο του!

Ακριβώς τα αντίθετα συμβαίνουν με τα κρασιά ενός μικρού, άγνωστου παραγωγού: Το stock παραμένει αδρανές για μεγάλο διάστημα - δεν μπορεί να ελαχιστοποιηθεί γιατί ο μικρός παραγωγός δεν διαθέτει δίκτυο διανομής και πρέπει να παραδίδει τα κρασιά μόνος του, δεν υπάρχει δηλαδή αμεσότητα εκτέλεσης μιας παραγγελίας. Και το κυριότερο: Δεν υπάρχει δυνατότητα προβολής των κρασιών του, γιατί δεν διαθέτει χρήματα για διαφήμιση, marketing και προώθηση. Εναπόκειται λοιπόν στο σημείο πώλησης -κάβα, εστιατόριο, eshop- να πείσει τους πελάτες του να το αγοράσουν, με τις μεθόδους που διαθέτει το καθένα, αλλά με σημαντικό επιπλέον κόστος. Έτσι ελάχιστα σημεία πώλησης μπαίνουν στον κόπο να διαθέτουν κρασιά μικρών παραγωγών, με συνέπεια, ακόμα και όταν γίνουν αυτά γνωστά μέσα από την παρουσίαση ενός οινοδημοσιογράφου, να μην ξέρει το κοινό που θα τα βρει!

Όλα είναι πιο δύσκολα με τους μικρούς παραγωγούς, όλα πολύ πιο εύκολα με τους μεγάλους, και το περίφημο return on investment για τα κρασιά των μικρών παραγώγων απο οποιοδήποτε σημείο πώλησης σχεδόν ασύμφορο.

Για να επιζήσει στην αγορά, το κάθε κρασί πρέπει να έχει το "κοινό" του. Και το κοινό αυτό πρέπει να έχει τη διάθεση αλλά και τη δυνατότητα να δοκιμάζει κάτι νέο...

Έχουν λοιπόν τα κρασιά των μικρών παραγωγών τη θέση τους στο κελάρι ή στο τραπέζι των οινόφιλων; Και εδώ η απάντηση είναι, δυστυχώς μάλλον όχι.

Και αν ακόμη ο οινόφιλος μπορεί να εκτιμήσει την αξία ενός άγνωστου κρασιού, οι συνδαιτυμόνες και οι καλεσμένοι του μπορούν; Θα σερβιριστεί ένα τέτοιο κρασί σε ένα γεύμα ή δείπνο, ή θα προτιμηθεί το "γνωστό" κρασί του γνωστού επίσης παραγωγού; Και ποιός θα τολμήσει να προσφέρει άγνωστο κρασί σαν δώρο, ή σε μια δεξίωση, ένα γάμο, μιά οποιαδήποτε εκδήλωση;

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο οινόφιλος πείθεται κατ' αρχήν ν