Τις καλύτερες οινικές ευχές μου για ...λιγότερα!
Από τον Τ. Πικούνη



Σε λίγες μέρες μπαίνει το 2013. Οπωσδήποτε, και δεν αποφεύγεται με τίποτα!

Θυμάμαι τις ευχές πριν το νέο χρόνο, "εκείνα τα χρόνια τα αλάνικα ...που δέναμε σκυλιά με τα λουκάνικα": "οτι επιθυμείτε", "νέες επιτυχίες"... και όλοι περίμεναν ότι ο κάθε νέος χρόνος θα είναι καλύτερος σε όλα, έπρεπε να είναι καλύτερος, όφειλε να είναι καλύτερος... Ήταν μια υποχρέωση του νέου χρόνου, ένα «μπουναμάς» προς όλους σχεδόν, που ο καημένος κατάφερε με νύχια, δόντια και άλλες …μεθόδους να κρατήσει μέχρι το μοιραίο 2009. Αλλά εκεί… έσκασε. Φούσκωσε τόσο από το φαγητό που δεν άντεξε.

Ίδιες και οι ευχές σήμερα, όπως και τότε, αλλά με ποιά αφετηρία; Κάθε Πρωτοχρονιά, τα τελευταία 4 χρόνια, ευχόμαστε τα καλύτερα και παίρνουμε τα χειρότερα... "Ευχαριστώ πολύ" λέει ο δεχόμενος τις ευχές για καλύτερα, μεγαλύτερα, περισσότερα. Και από μέσα του κάνει το σταυρό του και ελπίζει να μην είναι τα πράγματα χειρότερα, μικρότερα, λιγότερα... πάλι.

Έτσι ο νέος χρόνος από «κουβαλητής» έγινε κάτι σαν μπαμπούλας

Μόνο που εμείς, αδιόρθωτοι αισιόδοξοι (μήπως απλά αιθεροβάμονες;) συνεχίζουμε το παιγνίδι των Πρωτοχρονιάτικων ευχών, το παιγνίδι της αισιοδοξίας –λες και έτσι θα ξορκίσουμε το κακό, λες και παίζοντας ένα περίεργο θέατρο θα το μεταφέρουμε με κάποιο μαγικό τρόπο στην πραγματική ζωή. Και συνεχίζουμε τα χαμόγελα, τους μαξιμαλισμούς, τις άπιαστες ευχές, ενώ όλοι ξέρουμε ότι θα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι αν τα πράγματα μείνουν τουλάχιστον στάσιμα...

Οι δικές μου προσωπικές ελπίδες για το «τρομερό και φοβερό» 2013 είναι περιορισμένες. Αφού μάλλον δεν θα κερδίσω το λόττο -το έχουν καπαρώσει βλέπετε όλοι οι γνωστοί και φίλοι-, αφού αποκλείεται να γίνω νεότερος -με πρόλαβε ο καταραμένος ο Φάουστ και έκλεισε τη συμφωνία χρόνια πριν και από τότε… τίποτα, αφού το πετρέλαιο αποκλείεται να γίνει φτηνότερο ή οι γαρίδες να φτάσουν το 1 μέτρο, περιορίζω τις ελπίδες μου στο ...κρασί.

Γιατί στο θέμα του κρασιού... ελπίζω! Γιατί εκεί δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα παραπάνω: μόνο... λιγότερα.

Έχω ζήσει -σαν κατά σπουδές Αρχιτέκτονας- παρέα με το περίφημο σλόγκαν του μοντέρνου κινήματος Less is more του Ludwig Mies van der Rohe για τη μισή μου ζωή, και το πιστεύω...

Σας φαίνεται παράξενο; Μην απορείτε... και εσείς ελπίζετε σε λιγότερα: Λιγότερη ακρίβεια, φθηνότερα κρασιά, χαμηλότερες τιμές... αλλά εγώ το πάω λίγο παραπέρα. Γιατί πιστεύω ότι αν κάποιοι "περί τον οίνο" έκαναν λιγότερα, τα πράγματα θα ήσαν ...καλύτερα!

Ελπίζω λοιπόν για το 2012 σε λιγότερα. Πολύ λιγότερα από όσα έγιναν στο κρασί και για το κρασί από την περασμένη χρονιά ή γίνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια. Ε, βέβαια, και λίγα περισσότερα… αλλά πολύ λίγα σε σχέση με τα λιγότερα.

Ας ξεκινήσουμε από τους παραγωγούς...

Και αυτοί ηθοποιοί σε ένα αντίστοιχο «θέατρο» με αυτό των πρωτοχρονιάτικων ευχών. Αν πάρεις τοις μετρητοίς τις απαντήσεις που δίνουν σχετικά με το πώς πάει η αγορά, τα αποτελέσματα καταρρίπτουν κάθε μαθηματική λογική: «Πως πάει η αγορά;» τους ρωτάς. Η απάντηση ίδια από όλους «Χάλια, πολύ άσχημα το κρασί χτυπιέται από παντού, το καταραμένο χύμα κλπ κλπ» Η επόμενη ερώτηση είναι το κλειδί: «Εσείς πως πάτε;». Και η απάντηση, σχεδόν σε ποσοστό 95%: «Εμείς, δόξα τω θεώ, καλά πήγαμε, είχαμε και μια μικρή αύξηση». Τώρα πως εξηγείται το 90% να πηγαίνει καλά και η αγορά …χάλια, αυτό δεν έχουν βρεθεί τα κατάλληλα μαθηματικά να το εξηγήσουν… Ελπίζουμε στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν για τους φίλους Παραγωγούς οίνου, ελπίζω…

...να σταματήσουν να πιστεύουν στο "εν το πολλώ το ευ" και να μειώσουν (κάποιοι δραστικά) τον αριθμό των ετικετών τους. Όσοι προσπάθησαν να "φάνε" την αγορά, το μόνο που κατάφεραν ήταν να "βαρυστομαχιάσουν". Και να μπερδέψουν τους καταναλωτές, αλλά και τον εαυτό τους.

...να περιορίσουν τα κρασιά που "πούλησαν" στο εξωτερικό ή/και τις συμφωνίες που έκλεισαν στην Κίνα τουλάχιστον στο σύνολο της ...ελληνικής παραγωγής μόνο! Γιατί και εδώ, το δηλούμενο άθροισμα των παραγγελιών του εξωτερικού υπερβαίνει το σύνολο της παραγωγής των Βαλκανίων. Είπε κανείς ότι ένα συν ένα κάνει δύο;

..."Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και Γυμναστήριο" έλεγε το παλιό χουντικό σλόγκαν. Σήμερα έχουμε "Κάθε οινοποιείο και Μαλαγουζιά". Ακατανόητο γιατί κάθε οινοποιείο που (δεν) σέβεται τον εαυτό του πρέπει οπωσδήποτε να έχει και μια Μαλαγουζιά; Τη δόξα του Γεροβασιλείου πολλοί τη ζήλεψαν, αλλά μάλλον κανείς δεν πρόκειται να του την πάρει... Λιγότερες Μαλαγουζιές λοιπόν, για το καλό της ...Μαλαγουζιάς κυρίως, αλλά και των παραγωγών μας.

... να περιορίσουν τα Αγιωργίτικα της Μακεδονίας, τα Ξινόμαυρα του Νότου και τα Ασύρτικα της Νεμέας και να αναρωτηθούν μήπως δεν είναι αυτό που ...χρόνια περίμενε από αυτούς ο Έλληνας καταναλωτής. ¨

Όταν ένας παραγωγός του γνωστικού περί τον οίνο «μεγέθους» του Κevin Judd μας λέει κατάμουτρα –με την κάπως «αδρή» συμπεριφορά του- ότι «το κλίμα σας δε είναι για Sauvignon Blanc”, μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε καταλληλότητες κλίματος, το ελληνικό terroir και οι παραγωγοί τις φιλοδοξίες τους; (Βέβαια, όταν ο Kevin ανάφερε το παραπάνω, τον ρώτησ