Η δικαίωση του Αλέξανδρου Σακκά...
Από τον Τ. Πικούνη

Τον Αλέξανδρο Σακκά γνωρίζουν ασφαλώς πάντες οι παρεπιδημούντες στην "γειτονιά του οίνου": Sommelier, οινοκριτικός, wine writer υψηλότατου επιπέδου, από τα γεννοφάσκια του (λόγω της μητέρας χημικού οίνου) σε επαφή με το κρασί, με τεράστιες εμπειρίες και ατέλειωτες γνώσεις, με κοφτερό μυαλό και δυνατή πένα...

Από την άλλη, δύσκολος, "κλειστός" χαρακτήρας, με διάθεση να λέει έξω από τα δόντια τα "σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη"- ακόμα και όταν δεν πρέπει, ακόμα και προς ζημιά του ίδιου, όχι ιδιαίτερα συμπαθής στους ανθρώπους της κάστας του, κάπως "επικίνδυνος" λόγω αυτή της υπερβολικής "ειλικρίνειας" και των αληθειών που δεν διστάζει να ξεστομίζει... και μην ξεχνάμε ότι οι αλήθειες πληγώνουν, οι αλήθειες είναι ότι σκληρότερο, σε αντίθεση με τα γλυκά, βελούδινα ψέματα που χαϊδεύουν ανθρώπους, ψυχές, χαμαιλέοντες κατά περίπτωση...
Αυτός είναι ο φίλος μου Αλέξανδρος Σακκάς... Λέω "φίλος" διστακτικά, γιατί ο Αλέξανδρος με το "απόλυτον" της κρίσης, διαγράφει 5 φίλους την εβδομάδα!

Δεν έχει σημασία... τον ανέφερα σήμερα γιατί ήταν ο μόνος, την εποχή των παχιών (τετράπαχων θα έλεγα) αγελάδων, που επεσήμανε κάποιες αλήθειες για τις οποίες οι "ειδήμονες" του οίνου τις αντιπαρέρχονταν (τότε) μειδιόντες ως "παραξενιές" του Αλέξανδρου.

Θυμάμαι ότι τρώγαμε στην Cucina Povera ένα κάθε άλλο παρά "φτωχικό" δείπνο με κρασί μια θαυμάσια επιλογή του Αλέξανδρου, όταν κατά τύχη ανέφερα το όνομα ενός "trendy" τότε οινοδημοσιογράφου. Ο Αλέξανδρος αντέδρασε σαν να τον τσίμπησε φίδι: "Αυτός φταίει για την κατάντια του κρασιού σήμερα. Αυτός και η παρέα του τα ξεκίνησαν, ο άθλιος, ο μπήξε, ο δείξε...".

Αν και ξέρω τον Αλέξανδρο, έμεινα έκπληκτος από την βιαιότητα της αντίδρασης στο άκουσμα και μόνο του ονόματος. "Μα, γιατί το λες" τόλμησα να πω. "Αυτός ακριβώς εκλαϊκεύει το κρασί, μιλά με σύγχρονο λόγο για αυτό, και..." "Όχι!" βροντοφώνησε ο Αλέξανδρος. "Αυτός και οι όμοιοί του έχουν κάνει το κρασί μέρος του άθλιου lifestyle. Αυτοί το έχουν αποξενώσει από τον κόσμο, αυτοί το βγάζουν από το τραπέζι του κοσμάκη και το μπάζουν στα μεγάλα σαλόνια. Και θα το πληρώσει αυτό το κρασί κάποτε" τελείωσε αναψοκοκκινισμένος.

Δεν έδωσα την σημασία που έπρεπε στην έκρηξη του Αλέξανδρου. Τη θεώρησα μια "παραξενιά" του, μια αντίδραση ενός αριστερού που αντιπαθούσε το lifestyle και -βέβαια- το lifestyle αντιπαθούσε αυτόν. Γιατί το εμφιαλωμένο κρασί ανέβαινε! Γινόταν σιγά σιγά της μόδας, "trendy", εκτόπιζε το χύμα αλλά και "σκληρά" ποτά από αντίστοιχα σημεία πώλησης. Εξ' άλλου, ήταν ακριβώς αυτό το lifestyle που ο πολύς κόσμος έκανε μέρος της ζωής του, που θαύμαζε και ακολουθούσε, δεν ήταν λογικό το κρασί να αποξενωθεί από αυτό! Ναι, οι τιμές ήσαν σχετικά υψηλές, αλλά... who cares! Οι πωλήσεις ανέβαιναν, και ότι ανέβαινε τότε ήταν αδιανόητο ότι θα κατέβει... κάθε χρόνο και καλύτερα.

Ώσπου "κατέβηκαν" τα πάντα...

Είδαμε το lifestyle να καταρρέει, τον "πάπα" του και τα περιοδικά του να εξαφανίζονται, τα τελευταία του οχυρά σιγά σιγά να καταλαμβάνονται από τον εχθρό... την κρίση. "Δει δε χρημάτων, και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων" βλέπετε...

Είδαμε τα εστιατόρια να ερημώνουν, όλους αυτούς που γέμιζαν καθημερινά τα "μαγαζιά" της παραλιακής και τα διαφόρων ειδών μπουζουξίδικα και που έπαιρναν τη "δόση" του εβδομαδιαίου ή μηνιαίου lifestyle να αποσύρονται..., είδαμε τον κόσμο να μένει σπίτι, να διασκεδάζει με φίλους που και που, και τέλος είδαμε -επιτέλους να πούμε;- τα ουσιώδη να επανέρχονται σαν αξιακές συνιστώσες, σιγά αλλά σταθερά, και τα όσα συνόδευαν το lifestyle -είτε προϊόντα της μέρας είτε προϊόντα της νύχτας, να φθίνουν, να αποσύρονται από το φως και να κρύβονται επιμελώς σε σπίτια, ή σε χώρους πολυτελείας, σε αυτούς δηλαδή που κάποτε όλοι σχεδόν ονειρεύονταν να αλώσουν ώστε να επιβεβαιωθεί η είσοδος τους στο πολυπόθητο "εμείς" του lifestyle.

Εν ολίγοις -που λέγαμε εμείς οι "παλαιοί"- είδαμε να παραμένουν σχεδόν μόνο τα απαραίτητα, τα νέα "ουσιώδη", που βέβαια είναι και τα πραγματικά.

Είδαμε το εμφιαλωμένο κρασί να υποχωρεί χρόνο με χρόνο. Είδαμε το χύμα, αυτό το δήθεν "ανόθευτο", "αγνό"... το "δικό μας" κάθε ταβερνιάρη να ξανασηκώνει κεφάλι και να αντικαθιστά και τα λίγα εμφιαλωμένα κρασιά που είχαν καταφέρει να διεισδύσουν στις απλές ταβέρνες και στα εστιατόρια που πηγαίνει και διασκεδάζει ο πολύς κόσμος.

Είδαμε τη μεσαία κατηγορία των εμφιαλωμένων κρασιών να δέχεται τα ισχυρότερα χτυπήματα... ναι, τα κρασιά που έπιναν οι "νοικοκυραίοι" όταν αποφάσιζαν τις Παρασκευές και τα Σάββατα να "εξέλθουν", να πάρουν μυρωδιά της lifestyle wonderland... που έβαζαν στα "τραπέζια" τους για να εντυπωσιάσουν "εαυτούς και αλλήλους" και να επιβεβαιώσουν την είσο