Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει... έτσι και η εσωτερική αγορά οίνου
Από τον Τ. Πικούνη

Διάβασα χθες στο facebook ανάρτηση αξιόλογου Blogger, με επαγγελματική του ασχολία την προώθηση ελληνικών κρασιών στο εξωτερικό, που προέβαλλε ένα άρθρο σε γαλλικό περιοδικό το οποίο βασιζόταν σε συνέντευξή του. Στο άρθρο αυτό, προβάλλονται τρεις "πολλά υποσχόμενοι" νέοι Έλληνες  παραγωγοί (νέοι στην ηλικία, γιατί τα οικογενειακά οινοποιεία  προϋπήρχαν ) και ο Blogger -ούτε λίγο ούτε πολύ!- δηλώνει επί λέξει ότι « le marché local est mort » (η τοπική αγορά είναι νεκρή).

Επειδή όταν το διάβασα "τα πήρα στο κρανίο" με τη δήλωση, άφησα ένα κάπως οργισμένο σχόλιο στην ανάρτηση: "Ε, όχι κι' έτσι! "Η εσωτερική αγορά είναι πεθαμένη"! Σήμερα απλά είναι πιο εύκολο να πουλά κανείς τα κρασιά του έξω, αλλά για όσους μπορούν, η εσωτερική αγορά μόνο νεκρή δεν είναι!"

Όταν μετέχεις σε μια προσπάθεια σαν αυτή του House of Wine, που καταφέρνει να μεγαλώνει μέσα στην κρίση με μεγάλους ρυθμούς, όταν είσαι  σε μια αγορά που προσπαθεί να αναγεννηθεί και να αναδιαρθρωθεί μέσα σε μια φοβερή οικονομική κρίση, κάπου αισθάνεσαι ότι αδικείσαι και εσύ και η αγορά στην οποία βρίσκεσαι με τέτοιες δηλώσεις, κάπου στενοχωριέσαι γιατί υπονομεύουν το ηθικό όλων όσων συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια… Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι δηλώσεις αυτές επαναλαμβάνονται από διάφορους συχνά-πυκνά, κάποτε αναγκάζεσαι να πεις... φτάνει πιά, ως εδώ, basta!

Μου ήρθαν στο μυαλό διάφορες "δολοφονικές" σκέψεις: Πρώτα απ' όλα το "όσα δεν φτάνει η Αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια"... στη συνέχεια σκέφτηκα ότι ίσως τέτοιες δηλώσεις να εξυπηρετούν επαγγελματικές επιδιώξεις: Κάτι σαν "εμείς οι εξαγωγείς θα σώσουμε το 'πεθαμέν' ελληνικό κρασί!". Από την άλλη, όσο σκεφτόμουν αυτή τη δήλωση χωρίς τη συναισθηματική φόρτιση των πρώτων στιγμών, θεώρησα ότι ίσως η αντίδραση του Mark Twain στη "New York Journal" της 2 Ιουνίου 1897, με αφορμή δημοσιεύματα για το ...θάνατό του, που έλεγε με το γνωστό του χιούμορ ότι "The report of my death was highly exaggerated" (η αναφορά για το θάνατό μου ήταν  ...πολύ υπερβολική) να αντιπροσωπεύει την πιο πρέπουσα αντίδραση στην -επιεικώς-  ανερμάτιστη δήλωση και σε όλες τις σχετικές δηλώσεις.

Η ουσία δεν είναι η καταδίκη της συγκεκριμένης δήλωσης. Η ουσία είναι να καταλάβουν όλοι ότι η εσωτερική αγορά κάθε άλλο παρά νεκρή είναι, και ότι τέτοιες δηλώσεις υπονομεύουν την τεράστια προσπάθεια ανόρθωσης αλλά και εκσυγχρoνισμού της ελληνικής αγοράς οίνου. Και ότι τελικά δεν ωφελούν κανένα.

Δεν θέλω επίσης να θεωρηθεί ότι με όσα λέω εδώ θεωρώ ότι οι εξαγωγές είναι …αμελητέες. Κάθε άλλο! Οι εξαγωγές συμβάλουν εξαιρετικά στην καθιέρωση των ελληνικών κρασιών σαν «παικτών» στο διεθνές οινικό παιγνίδι, και ασφαλώς μόνο αξιόλογα ελληνικά κρασιά, με ποιότητα μπορούν να επιτελέσουν αυτό το έργο. Και τα κρασιά των αναφερομένων στο άρθρο οινοπαραγωγών  τα θεωρώ πράγματι εξαιρετικά, όπως και την επαγγελματική δραστηριότητα του εν λόγω Blogger... που έχει πράγματι συμβάλλει σημαντικά στην προώθηση του Ελληνικού κρασιού στο εξωτερικό, και που γίνεται βέβαια όχι μόνο από αγάπη προς το ελληνικό κρασί, αλλά και (πολύ σωστά!) και για το εμπορικό κέρδος...

Έχει όμως πράγματι πεθάνει η εσωτερική αγορά Οίνου;

Η δική μου απάντηση  είναι "Σιγά μην έχει!"

Είναι κάτι που δεν το λέω εγώ μόνο, από την πείρα μου από το House of Wine, το λένε τα γεγονότα, οι τάσεις, οι εξελίξεις για όποιον έχει μάτια και βλέπει.

Οι Κασσάνδρες προέβλεπαν ότι θα κλείσουν οινοποιεία, το ένα μετά το άλλο. Είδατε κάποια να κλείνουν; Εγώ όχι.... Είδατε επίσης να διαλύεται το δίκτυο διανομής; Ούτε αυτό συνέβη: Κάποιοι "παίκτες" έφυγαν, περισσότεροι αναδύθηκαν... ότι συνθέτει την εσωτερική αγορά οίνου -οινοποιεία, δίκτυο διανομής, τελικά σημεία πώλησης- βρίσκεται στα πόδια του, όρθιο και παλεύει... και αναδιαρθρώνεται και αυτό, προς μια ασφαλώς θετική κατεύθυνση.

Η βαθύτατη κρίση της ελληνικής οικονομίας σίγουρα επηρέασε την εσωτερική αγορά οίνου: Βρίσκοντάς τη σε ένα μεταβατικό σημείο ανάπτυξης, αλλά λανθασμένης ανάπτυξης, βασισμένης σε ότι ακριβώς η κρίση διέλυσε, την χτύπησε άγρια. Οι πωλήσεις έπεσαν, το χύμα σήκωσε πάλι κεφάλι... Η κρίση όμως είχε και ένα σημαντικό, θετικό αντίκτυπο: Έσπρωξε τους παραγωγούς "προς τα έξω", τους εξανάγκασε σχεδόν να προστρέξουν στις ξένες αγορές, και αυτό το έκαναν με επιτυχία -όχι βέβαια τόση επιτυχία όσο όλοι διαφημίζουν.

Τους εξανάγκασε όμως να κάνουν και κάτι άλλο: Να δουν την εσωτερική αγορά, να σκύψουν πάνω στα προβλήματά της και να αντιδράσουν. Όχι όλοι, αλλά πολλοί έφτιαξαν νέα, αξιολογότατα κρασιά σε χαμηλές, προσιτές τιμές, που απευθύνονται πια όχι στην νεόπλουτη "τάξη" του lifestyle, αλλά στον απλό καταναλωτή, με φιλοδοξία να