"Γυρισμάτων" συνέχεια Κοντοσούβλι σε κοκκινιστό.
Από τον Τ. Πικούνη

Όσοι μας παρακολουθείτε και στο facebook θα έχετε δει ίσως φωτογραφίες από μια πολύ ωραία βραδιά, με καλή παρέα και εξαιρετικό κρασί, όπου ο guest-ψήστης μας έφτιαξε ένα υπέροχο, ζουμερό και νοστιμότατο κοντοσούβλι -2 σούβλες για την ακρίβεια!.

Του δώσαμε κει κατάλαβε, αλλά η ταυτόχρονη "παρουσία" και άλλων εξαιρετικών επίσης πιάτων -υπέροχες πατάτες φούρνου, σαλάτες από τον κήπο μας, μια μακαρονόπητα που έγλυφες τα δάχτυλά σου, μας έκαναν να μη "καταφέρουμε" και τις δύο σούβλες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων μας!

Έτσι, μετά το τέλος της βραδιάς, το υπόλοιπο κοντοσούβλι καθαρίστηκε και -όχι, ΟΧΙ, δεν δόθηκε σε σκύλο!- μπήκε στην κατάψυξη...

Έχω αναφέρει και στο προηγούμενο άρθρο για το "γύρισμα" των φαγητών τα δύο κουσούρια μου: Δεν θέλω να πετάω φαγητό -ίσως να οφείλεται στη μητέρα μου που έχοντας ζήσει την πείνα της Κατοχής αρνιόταν πεισματικά να πετάξει οτιδήποτε μπορούσε να φαγωθεί, αλλά και την αγάπη μου στην Cucina Povera, Ιταλική και Ελληνική, που χρησιμοποιεί τα απομεινάρια των φαγητών της προηγούμενης μέρας στην "σύνθεση" νοστιμότατων πιάτων από αυτά.

Έτσι λοιπόν, όταν οι φίλοι έφυγαν, όταν ηρέμησαν οι διακοπές με την επιστροφή των αδειούχων, θυμηθήκαμε το κοντοσούβλι στο ψυγείο και προχωρήσαμε στο "γύρισμά" του...

Είχαμε ένα μικρό δίλλημα: Αν θα γυρίζαμε το κοντοσούβλι σε κρέας με λαχανικά (φασολάκια φρέσκα, ή σε κοκκινιστό. Προτιμήσαμε το κοκκινιστό γιατί μπορεί να συνοδευτεί με περισσότερα: μακαρόνια, πατάτες τηγανητές, ρύζι...

Τι κάνει το "γυρισμένο" κοντοσούβλι ιδιαίτερο; Πρώτα απ' όλα, η μυρωδιά της τσίκνας, του καμένου κάρβουνου, η μυρωδιά της ψησταρ