Μια βόλτα το Σάββατο στο Οινόραμα 2014
Από τον Τ. Πικούνη

Επισκέφθηκα το Οινόραμα το Σάββατο 8 Μαρτίου. Μια από τις δύο ημέρες που επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό, και που συνήθως οι "επαγγελματίες" του κρασιού τις αποφεύγουν, λόγω πολυκοσμίας που δυσκολεύει την επαγγελματική επίσκεψη, τη δοκιμή των κρασιών, τις επαγγελματικές συζητήσεις και συμφωνίες. Και καλά κάνουν, αφού αυτός είναι ο σκοπός τους...

Εγώ πάλι, έχω άλλη άποψη. Όταν επισκέπτομαι μια έκθεση κρασιού, θέλω να βρεθώ εκεί μαζί με το κοινό... με τους απλούς φίλους του κρασιού, ακόμα και με αυτούς που το δοκιμάζουν για πρώτη φορά. (Οι φανατικοί "οινόφιλοι" συνήθως πηγαίνουν με πρόσκληση στις ημέρες των επαγγελματιών- οι νεοφώτιστοι τους ενοχλούν). Μου αρέσει να βλέπω τις αντιδράσεις τους, το τι τους αρέσει και το τι όχι, τις συνομιλίες και τις ερωτήσεις τους προς τους οινοποιούς και τους "ανθρώπους του κρασιού" πίσω από τον πάγκο.

Θα σας πω ότι αυτές οι εμπειρίες μου είναι πολύτιμες. Και διδάσκομαι από αυτές. Γνωρίζω εκεί ένα σημαντικό μέρος των δυνητικών πελατών μας, που λόγω της φύσης της δικής μας δουλειάς -eshop Οίνου- δεν έχω την ευκαιρία να τους συναντώ συχνά, και να συζητώ συχνά μαζί τους. Ακούω ερωτήσεις που δεν τις φαντάζομαι καν, ερωτήσεις που φαίνονται απίστευτες σε γνώστες του κρασιού, αλλά που τίθενται και πρέπει να απαντηθούν. Κατανοώ σε τι πρέπει να απαντά το site του House of Wine, τι πληροφόρηση πρέπει να δίνει, με ποια θέματα πρέπει να ασχοληθεί, για να κάνει  πραγματικούςφίλους του κρασιού αυτούς που πλησιάζουν το κρασί στις εκθέσεις.

Ήταν μια βόλτα στο Οινόραμα, χωρίς το άγχος να επισκεφθώ τους πάντες, να δοκιμάσω τα πάντα. Και έτσι θα πρέπει να τη δείτε.

Έφθασα στο πρώην Αεροδρόμια του Ελληνικού από τη γνωστή του από το παρελθόν είσοδο. Καμμιά επιγραφή που να λέει που βρίσκεται η έκθεση, ούτε καν το κτίριο της Ξιφασκίας. Μαζί με άλλα αυτοκίνητα "στιφογύριζα" τους εσωτερικούς δρόμους του αεροδρομίου, ψάχνοντας για κάποια επιγραφή... μάταια. Τελικά είδα το μεγάλο μπλε κτίριο, τα αυτοκίνητα που ήσαν περκαρισμένα, ρώτησα... ναι, εκεί ήταν. Παρκάρισα όπου βρήκα, πήγα προς την είσοδο χωρίς -επαναλαμβάνω- να συναντήσω καμμιά επιγραφή. 1η σημαντική παράλειψη.

Ο χώρος των εισιτηρίων και του registration απίστευτα μικρός... ουρες, 3 ή 4 μπροστά στα γκισέ, για να εγγραφούμε και να πάρουμε το ταμπελάκι με το όνομά μας. Αναρωτιέμαι αλήθεια τι χρειάζεται στους ιδιώτες επισκέπτες αυτό το ταμπελάκι, και γιατί πρέπει να ταλαιπωρούνται σε άλλη ουρά για εισιτήριο και στη συνέχεια σε αυτή του registration! Η όλη διαδικασία κράτησε για εμένα που δεν πέρασα από τα εισιτήρια, ακριβώς 25 λεπτά! Αναρωτιέμαι θα γίνει την Κυριακή, που ασφαλώς ο κόσμος θα είναι περισσότερος!

Αλλά δεν ήταν η μόνη ουρά που αντιμετωπίζει κανείς στην Έκθεση... είναι η μεγαλύτερη ακόμα ουρά στις ...τουαλέτες: Μόλις τρείς (3!!) ανδρικές τουαλέτες, και από αυτές η μία δεν λειτουργούσε! Απίστευτο, και όμως αληθινό, και εξαιρετικά ...οδυνηρό!!

Ακολούθησε η αγορά του ποτηριού της έκθεσης... 3 ευρώ είναι μάλλον υπερβολικά, και κανείς δεν απαιτεί στην έκθεση ένα "ποιοτικό" ποτήρι που να δικαιολογεί αυτή την τιμή. Αν το προσθέσει δε στην τιμή του εισιτηρίου, το άθροισμά τους για 2 άτομα είναι μάλλον υψηλό, ιδιαίτερα τώρα στην κρίση.

Μπαίνοντας στην έκθεση, εντυπωσιάζεται κανείς από το χώρο. Ιδανικός για έκθεση, 30+ μέτρα ψηλός, χωρίς κανένα ενδιάμεσο στήριγμα. Εξαιρετική και η διάταξη των περιπτέρων, με πολύ φαρδείς διαδρόμους που απέκλειαν το συνωστισμό. Τα "μεγάλα" περίπτερα στο κέντρο, εντυπωσιακά και όλα πολύ καλοφτιαγμένα, με προσωπικό να εξυπηρετήσει τους επισκέπτες. Τα ομαδικά περίπτερα κυριάρχησαν σε αυτή την έκθεση, ίσως και λόγω κρίσης. Οινοποιοί της Νεμέας, της Βόρειας Ελλάδας, της Κρήτης, της Κεφαλονιάς συγκεντρωμένοι σε ένα χώρο. Είναι για τον επισκέπτη εξαιρετικά βολικό το να βρίσκει όλους τους οινοπαραγωγούς συγκεντρωμένους σε ένα χώρο... Και είναι κρίμα που κάποιοι προτίμησαν τα περίπτερα των διακινητών-χονδρεμπόρων να τους φιλοξενήσουν.

Το Κτήμα Σκούρα είχε κατά τη γνώμη μου το πιο ωραίο περίπτερο -απλό, λειτουργικό, με άνετο χώρο μπροστά, με τεράστια "μπάρα" και συνολικά πολύ καλό design - δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από τον τελειομανή Γιώργο Σκούρα!- ακολουθούμενο από αυτό της "Καρούλιας" του οποίου ο εξωτερικός χώρος ήταν διαμορφωμένος σαν ...Wine Bar!.

Ο κόσμος φαινόταν λιγοστός, και δεν πύκνωσε σημαντικά ούτε το απόγευμα. Τελικά, δεν ξέρω αν ή