Οι σκέψεις μου από το Οινόραμα που μόλις πέρασε.
Από την Μαριάννα Μακρύγιαννη AIWS

Το φετινό Oινόραμα είναι ίσως το πιο επιτυχημένο όλων των χρόνων. Στην διοργάνωση βρήκαμε ελάχιστα ψεγάδια, η προσέλευση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή και η συμμετοχή των εκθετών μεγάλη, με ελάχιστους παραγωγούς να απουσιάζουν.

Στις ‘οινικές αποκαλύψεις’ γνωρίσαμε νέους παραγωγούς, που έκαναν την εμφάνιση τους για πρώτη φορά στο Οινόραμα και είναι σίγουρο ότι θα μας απασχολήσουν στο μέλλον. Ξεχώρισα για την δυναμική τους ‘πρώτη’ παρουσία, τα Vassaltis Vineyards και Οινοποιείο Βενετσιάνου από την Σαντορίνη, το Άωτον από την Αττική, το Οινοποιείο Ψαρούλη από την Καλαμάτα και το Οινοποιείο της Οικογένειας Ιερόπουλου από την Νεμέα.

Στα πολύ θετικά αυτού του Οινοράματος είναι το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νέων κρασιών ήταν από γηγενείς ποικιλίες και όχι μόνο από τις γνωστές αλλά και από πολύ σπάνιες όπως το Βουδόματο (Βουδόματο Γαβαλά), Βοστιλίδι, Σκλάβα, Ζακυνθινό, Γουστολίδι (Novita) και αρκετές ακόμα. Είδαμε το Βιδιανό από την Κρήτη να φτάνει στην Καβάλα, στο νέο κρασί από την Βιβλία Χώρα Sole. Το Σαββατιανό έχει βρει τον δρόμο του προς την καθιέρωση του ως μία πολύ σημαντική Ελληνική ποικιλία και με κρασιά αξιοσημείωτης σχέσης τιμής ποιότητας.

Ασύρτικα εκτός Σαντορίνης. To Ασύρτικο αποδεικνύει ότι είναι η πιο σπουδαία Ελληνική λευκή ποικιλία και με τα κρασιά που προέρχονται από αμπελώνες εκτός Σαντορίνης και κάνουν συνεχώς την εμφανίση τους. Ο χαρακτήρας της ποικιλίας εκτός Σαντορίνης εμφανίζεται πιο φρουτώδης, αρκετά κομψός με αναπαίσθητη ορυκτότητα και ζωηρή οξύτητα. Το Εmphasis Ασύρτικο, το Chateau Julia Ασύρτικο το Ασύρτικο Sur Lie Βρυνιώτη και το Τέχνη Οίνου Ασύρτικο είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Η τάση ορισμένων παραγωγών για ‘orange’, ‘φυσικά’ και βιοδυναμικής καλλιέργειας κρασιά είναι εμφανής. Με εξαίρεση το οινοποιείο Τετράμυθος με έναν Ροδίτη χωρίς θειώδες και την Silva Δασκαλάκη (που ακολουθεί τις αρχές της βιοδυναμικής καλλιέργειας) με κρασιά όπως το Ένστικτο ερυθρός και Ένστικτο λευκός, τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά. Δυστυχώς τα ελαττωματικά κρασιά ήταν πολλά! Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι θέλουμε πολύ δουλειά ακόμα σε αυτό το στυλ.

Τα ‘άγρια’ κρασιά που έγραφαν στην ετικέτα τους άγριες ζύμες ή wild ferment, όσο και αν αυτές οι λέξεις λειτουργούν και ως εργαλείο marketing, ήταν στην συντριπτική πλειοψηφία τους πολύ καλά. Παραδείγματα: Salto Σκούρα, Ασύρτικο της Γαίας Wild Ferment, Syrah Wild Ferment Βρυνιώτη και το ολοκαίνουριο Ρομπόλα Wild Ferment Gentilini.

Οι ‘Ρετσίνες’ πιο κομψές από ποτέ, με τα αρώματα του πεύκου να πλαισιώνουν τα υπόλοιπα στοιχεία και όχι να τα καλύπτουν. H Ρετσίνα Παπαγιαννάκου, το Δάκρυ του Πεύκου και ο Ρητινίτης Nobilis το επιβεβαιώνουν.

Το χρώμα των ροζέ κρασιών ‘ανοίγει’ όλο και περισσότερο και πάει προς αυτό που λέμε ροζέ της Προβηγκίας, δηλαδή απαλό ροζέ χρώμα. Αρκετά επίσης καινούρια ημίξηρα ή ημίγλυκα ροζέ κρασιά όπως ο Φάρος του Αιγαίου. Ρωτώντας τους παραγωγούς, πως επέλεξαν να δημιουργήσουν ένα τέτοιο κρασί, η απάντηση ήταν: αυτό θέλει ο κόσμος. Ίσως εγώ να μην επέλεγα ένα ροζέ ημίξηρο για το τραπέζι μου ή την χαλάρωση μου, αν όμως αυτά τα κρασιά φέρουν κόσμο προς το κρασί, ας αφήσουμε την ζαχαρίτσα να κάνει την δουλειά της!


Στην υγειά σας!


Μαριάννα Μακρύγιαννη AIWS