Από τον Θ. Λέλεκα 


Η μνήμη, λοιπόν, είναι πολύ άτιμο πράμα. Και το λέω (συνήθως) με την καλή έννοια. Είναι απίστευτα τα πράγματα που την ερεθίζουν και την ξεσηκώνουν, και ακόμα πιο θαυμαστά εκείνα που χαράζονται για πάντα σε αυτήν.

Για μένα η μνήμη είναι – ή, τουλάχιστον, περιλαμβάνει – μία συλλογή από στιγμές. Όμορφες ή άσχημες, σίγουρα πάντως όχι αδιάφορες, για να βρίσκονται εκεί. Και επειδή κυρίως οι καλές μου στιγμές συνοδεύονται από ένα μπουκάλι κρασί, αυτό τελικά γίνεται και το ορόσημο της συγκεκριμένης στιγμής. Έτσι, αν θυμηθώ την συγκεκριμένη περίσταση, κατά πάσα πιθανότητα θα θυμηθώ και το κρασί που την συνόδευσε. Αν, πάλι, θυμηθώ την ετικέτα, τότε είναι πολύ πιθανό να έρθουν στη μνήμη μου όσα έκανα την ώρα που το απολάμβανα.



Το κρασί των φετινών μου διακοπών είναι το Chianti Classico 2007 από το οινοποιείο Montevertine (στη φωτογραφία ο φελλός του, τους κρατάω πάντα για σουβενίρ). Το ήπια το πρώτο βράδυ των διακοπών μου στην Τοσκάνη, σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου εστιατόρια στον πλανήτη (δεν υπερβάλλω), με παρέα την καλή μου. Το κρασί εξαιρετικό, η στιγμή ακόμα καλύτερη. Στη διάρκεια των διακοπών ήπιαμε πολλά άλλα κρασιά – διαφορετικά, ακριβότερα, φτηνότερα, ελαφρύτερα, πιο στιβαρά, κλπ. Τη γεύση του συγκεκριμένου κρασιού, όμως, την έχω ακόμα στο στόμα μου!

Ποιο ήταν το κρασί των δικών σας διακοπών, και γιατί; Γράψτε μου, έχω μεγάλη περιέργεια...

Θόδωρος Λέλεκας