Έχει ο καιρός ...γυρίσματα, και τα φαγητά επίσης!
Από τον Τ. Πικούνη

Πέρασε ο καιρός που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα... και πέρασε χωρίς επιστροφή. Έφυγε, έριξε μαύρη πέτρα πίσω του και, ούτε γράμμα ούτε τηλεφώνημα!

Μαζί του πήρε και συνήθειες νεόφερτες, σπατάλες, τρόπους ζωής... και τον κενό χωρό έσπευσαν να γεμίσουν προηγούμενες, ξεχασμένες από κάποιους και άγνωστες στους νεότερους: Οικονομία στα πάντα, προσοχή στα έξοδα, περιορισμός των άχρηστων αγορών, γενικά ένα "μάζεμα" για όλους και στους περισσότερους περιορισμός στα απαραίτητα και μόνο.

Έχει ο καιρός γυρίσματα...

Πάντα είχα μια έμφυτη απέχθεια να βλέπω φαγητό να πετάγεται. Ίσως να προέρχεται από τη μητέρα μου, που έχοντας ζήσει την περίοδο της κατοχής θεωρούσε το πέταγμα του φαγητού κάτι σαν έγκλημα. Και το φαγητό που περίσσευε, το "γύριζε" συνήθως σε κάτι άλλο.

Αλήθεια, πόσοι από τους σημερινούς νέους ξέρουν τι σημένει "γυρίζω" ένα φαγητό; Μάλλον ελάχιστοι. Να εξηγήσω λοιπόν οτι σημαίνει την μετατροπή ένός μαγειρεμένου φαγητού σε ένα άλλο, με την προσθήκη κάποιων επι πλέον υλικών ή/και με την αλλάγή του τρόπου μαγειρέματος.

Έτσι λοιπόν, μαζί με τα γυρίσματα του καιρού, ήρθαν και τα "γυρίσματα" των φαγητών...

Θα σας πω απερίφραστα ότι χάρηκα για αυτή ειδικά την "επάνοδο". Για την επιστροφή δηλαδή της ελληνικής Cucina Povera, που -όπως και η ιταλική- μας προσφέρει εξαιρετικά πιάτα από τα απομεινάρια προηγούμενων. Χάρηκα αφ' ενός γιατί -όπως σας είπα παραπάνω- είμαι "παιδί" κατοχικών γονιών, αλλά και γιατί έτσι αναπτύσσεται μια μαγειρική που δεν βασίζεται στη διαθε