Κτήμα Σπυρόπουλου: Μια τριήμερη φιλοξενία γεμάτη ζεστασιά...
Από τον Τ. Πικούνη

Το να γράψεις τις εντυπώσεις σου για μια εκδήλωση στην οποία ήσουν προσκεκλημένος, σας διαβεβαιώνω ότι κάθε άλλο παρά εύκολο είναι... ακόμα και αν αυτή η εκδήλωση αφορά σε οινο-γαστρονομικές εμπειρίες εξαιρετικές. Και αυτό για πολλούς λόγους: Μπορεί η εμπειρία των κρασιών να είναι εξαιρετική και η φιλοξενία μέτρια... ή ακριβώς το ανάποδο. Μπορεί να ταλαιπωρήθηκες σε παρουσιάσεις τυπικές, γευσιγνωσίες χωρίς ουσία, επισκέψεις αδιάφορες, πολύ και ανούσιο μπλα-μπλα, κλισέ παρουσιάσεις. Μπορεί -πολλές φορές- ο οινοποιός να δείχνει ότι το σύνολο είναι μια διαδικασία βαρετή για αυτόν, που εντάσσεται στις "υποχρεώσεις" marketing που του έχουν επιβάλλει οι σύμβουλοί του. Ή να είναι μια μίζερη "φιλοξενία", όπου όλα φαίνονται να έχουν γίνει με το να βγει "απ΄τη μύγα ξύγκι"... τσίπικη, τσιφούτικη, και αυτό πιστεύω ότι είναι το χειρότερο που μπορεί να σου τύχει, γιατί προσωπικά εκείνο που αντιπαθώ περισσότερο είναι η μιζέρια...

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, κάθεσαι μπροστά από μια λευκή σελίδα του Word και προσπαθείς να ξεκινήσεις να γράψεις κάτι ...και το μόνο που καταφέρνεις είναι να σβύνεις και να ξαναγράφεις... Γιατί -πως να το κάνουμε- η φιλοξενία, έστω και μέτρια ή κακή- δεν παύει να είναι φιλοξενία και η στοιχειώδης ευγένεια απαιτεί να μην τη "θάψεις". Να εξηγούμαστε βέβαια, μπορώ να "θάψω" κάποια κρασιά ή μια έκθεση ή ότι άλλο χωρίς να πεταρίσει το μάτι μου αν το ...αξίζει, αλλά για μια φιλοξενία, η παλαιόθεν ...ανατροφή μου δεν το επιτρέπει. Έτσι συνήθως γράφω κάποια τυπικά, κάτι σαν "κακό" δελτίο τύπου, ή ακόμα συνηθέστερα... τίποτα!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά εδώ τώρα; Όχι για το λόγο που υποψιάζεστε! Αλλά, ακριβώς για τον αντίθετο.

Είναι από τις φορές που κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή και κανένας δισταγμός, καμιά αναστολή, καμιά δυσκολία να γράψω λόγω των παραπάνω δεν υπάρχει! Έτσι  μάλλον θα προσπαθήσω να είμαι λιγότερο ...ενθουσιώδης από όσο θα ήθελα, γιατί μπορεί πολλοί μυστήριοι και παράξενοι που σήμερα έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα και που παντού βλέπουν "σκοτεινές προθέσεις", "λαδώματα", κριτικές "πληρωμένες", σκοπιμότητες  και άλλα γλαφυρά, να με παρεξηγήσουν.
Αυτά σαν εισαγωγή για το τριήμερο που πέρασα στο ορεινό Λεβίδι της Αρκαδίας, φιλοξενούμενος του ζεύγους Σπυρόπουλου, των αγαπητών πια Νώντα και Μαρίας... και το "πια" σηματοδοτεί ότι πριν αυτή τη συνάντηση, δεν τους γνώριζα. Οι σχέσεις του House of Wine με το Κτήμα Σπυρόπουλου ήσαν καθαρά επαγγελματικές, και περιορίζονταν στα απαραίτητα και τυπικά της παραγγελιοδοσίας κλπ.

Έτσι λοιπόν, όταν πήρα την ευγενική και ζεστή πρόσκλησή τους να γιορτάσουμε μαζί το τέλος του τρύγου, αναρωτήθηκα υπό ποιά ιδότητά μου με καλούσαν... και για να πω την αλήθεια, κάπου ρίγη με συνέτρεχαν όταν σκεφτόμουν μια επαγγελματική σύναξη τριών ημερών... Αλλά ευτυχώς δεν ήταν έτσι.

Όταν έφθασα στο ωραιότατο Καλλιστώ στο Λεβίδι, διαπίστωσα με διπλή χαρά ότι η πρόσκληση αφορούσε οινοδημοσιογράφους, κριτικούς οίνου, συγγραφείς οίνου και γενικά ανθρώπους της οινικής ενημέρωσης: Χαρά γιατί γνώριζα τους περισσότερους, αλλά και πρόσθετη χαρά γιατί έπαιρνα έτσι το ...πτυχίο μου στην οινοδημοσιογραφία! Ήμουν ο μόνος μη επαγγελματίας δημοσιογράφος της σύναξης!

Η υποδοχή μας έγινε το βράδυ στο δείπνο: Ένα τεράστιο τραπέζι, στο οποίο όλες οι λαχταριστές αρκαδικές λιχουδιές ήσαν εκεί: Ένα θαυμάσιο φρικασέ με σέλινα και αντίδια, Μοσχάρι αργίτικο, χυλοπίτες σπιτικές με βιολογική μυζήθρα, βραστά λαχανικά, ένα εξαιρετικό ζυμωτό ψωμί, γλυκά, φρούτα.... Αφήνω στο τέλος τα υπέροχα τσιγαριστά περιβολίσια χόρτα, μια αρκαδική σπεσιαλιτέ τόσο νόστιμη που είχες την αίσθηση ότι συνοδευόταν από ...κρέας κοκκινιστό! Και βέβαια, όλα τα κρασιά του κτήματος έπαιζαν το κάθε ένα το ρόλο τους κάνοντας το αντίστοιχο πιάτο πιο λαχταριστό και νόστιμο! Να σταθώ ιδιαίτερα στην Astala, την ειδική εμφιάλωση περιορισμένης παραγωγής Μοσχοφίλερου της Μαντινείας, το πολύ φιλικό Κτήμα Σπυρόπουλου - Νεμέα 2008, παλαιωμένο για 12 μήνες στο οινοποιείο στην Αρχαία Νεμέα, και στη θαυμάσια αφρώδη οινοποίηση του Μοσχοφίλερου, την πολύ γνωστή Ωδή Πανός... Όλα στην εντέλεια, όλα προσεκτικά οργανωμένα, με τον οικοδεσπότη να εξηγεί οτιδήποτε για τα φαγητά και τα κρασιά και την οικοδέσποινα να φροντίζει κάθε ένα από τους καλεσμένους... μια παρέα κεφάτη, χάρη στη βοήθεια των φαγητών και -κυρίως- κρασιών, αλλά και χάρη στη ζεστασιά και τη φροντίδα του ζεύγους Σπυρόπουλου...

Την επομένη το πρωί ξεκίνησε η ξενάγησή μας στο Οινοπ