Ναι βρε παιδιά, εξακολουθεί να μου αρέσει το Beaujolais Nouveau!Από τον Τ. Πικούνη


Θυμήθηκα το περυσινό μου άρθρο... με τον ίδιο τίτλο. Γιατί; Μα γιατί πάλι
"άκουσα" την φωνή της κακομοιριάς, την αντίδραση σε κάθε τι "εισαγόμενο",
γιορταστικό, χαρούμενο... γιατί φαίνεται να είμαστε υποχρεωμένοι να συμβιβαζόμαστε με το εθνικό μας σπορ: Την ελληνική μιζέρια, την κατήφεια... την υποχρέωση να κλαίμε τη μοίρα μας...


Στις 21 Νοεμβρίου το βράδυ, θα βρεθούμε με φίλους αλλά και πολλούς άλλους Έλληνες να γιορτάζουμε τα Γαλλικά Nouveau! Μαζί μας και εκατομμύρια Γάλλων και οινόφιλων όλων των εθνικοτήτων. Ενάντια στη μιζέρια που λέει είτε "Εδώ ο κόσμος χάνεται και εμείς θα γιορτάζουμε τα Γαλλικά Nouveau; " αλλά και ενάντια σ’ έναν υφέρποντα λαϊκισμό-σωβινισμό που μας πληροφορεί ότι "Υπάρχουν τόσες ελληνικές γιορτές κρασιού, πρέπει να γιορτάζουμε μια Γαλλική;" Βέβαια, εγώ, σα φιλότιμος Έλληνας που είμαι, έψαξα και δε βρήκα καμία! Τώρα, αν στην Κάτω Πέρα Μακρακώμη γιορτάζουν τον τρύγο ή τα …nouveau τους , δεν μπόρεσα να το ανακαλύψω για να συμμετάσχω την επόμενη φορά! ( Και αν νομίσατε, ότι το σχόλιο ήταν ειρωνικό και δε θα πήγαινα στην Κάτω Πέρα Μακρακώμη κάνατε λάθος! Θα πήγαινα τρέχοντας!)

Πέρα όμως από τους μίζερους και τους ...εθνικιστές, υπάρχουν και οι σοβαροί φίλοι του κρασιού που μας λένε ότι αρνούνται να γιορτάσουν ένα κρασί που δεν είναι και το κορυφαίο σε ποιότητα! Και για να λέμε την αλήθεια, αυτό το λένε οι μετριοπαθείς, γιατί κάποιοι "σκληροπυρηνικοί" μιλούν για τα καημένα τα Nouveau με πολύ χειρότερα λόγια!!

Εγώ πάλι, ένας απλός φίλος του κρασιού, θα ομολογήσω την αμαρτία μου:

Ναι βρε παιδιά, μου αρέσει το Beaujolais Nouveau!

Εντάξει, κοκκινίζω όταν το λέω μπροστά σε εξπέρ του οίνου που με κοιτάζουν συγκαταβατικά από το ύψος της γνώσης τους αλλά μαζεύω τα κουράγια μου και το λέω! Και εδώ δημοσίως! Και το λέω και στον αγαπητό μου Γρηγόρη Μιχαήλο, που φαγώθηκε τη βραδιά του Beaujolais να οργανώσει βραδιά με ...γλυκά κρασιά του ελληνικού αμπελώνα- γιατί είναι ένα κρασί εύκολο, δροσερό, αρωματικό, ελαφρύ. Εντάξει, δε θα ήταν το κρασί στο καθημερινό μου τραπέζι αλλά από την άλλη δεν πίνουμε συχνά- πυκνά κρασιά με τα παραπάνω χαρακτηριστικά; Εκτός και αν πίνουμε από Petrus και πάνω!

Ωραία λοιπόν, αλλά γιατί εμείς οι Έλληνες να το γιορτάζουμε με τέτοιο τρόπο; Με φανφάρες, τρελές πωλήσεις, και με κάθε wine bar, στέκι κρασιού, κάβα, κουτούκι, να οργανώνει δείπνα με Beaujolais, γευσιγνωσίες με Beaujolais, περιπάτους με Beaujolais και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε με Beaujolais;

Πριν απαντήσω ...σοβαρά, θα ρωτήσω κάτι απλό:

Γιατί γιορτάζουμε τον Αη-Βασίλη; Ήταν Έλληνας (κατά βάθος!) και αυτός; Λέτε οι Φιλανδοί και όλος ο κόσμος να γιορτάζει τον Santa Claus στο Rovaniemi επειδή στο ληξιαρχείο του υπάρχει το πιστοποιητικό γέννησής του; Ή, γιατί γιορτάζουμε τον Άγιο Βαλεντίνο; Έχουμε ανακαλύψει τον Έλληνα παππού του ή την γκάγκαρη Αθηναία προγιαγιά του; Ή μήπως οι διάσημες και αδιαμφισβήτητες επιδόσεις των Ελλήνων στον έρωτα νομιμοποιούν το εορτασμό, αν όχι του Αγίου, της ..Αγίας πράξης, έστω!

Θα σας πω λοιπόν γιατί γιορτάζουμε το Beaujolais! Μαζί του γιορτάζουμε τον τρύγο και το φρέσκο κρασί που βγαίνει πρώτο μετά από αυτόν. Γιατί η γιορτή αυτή έχει πια γίνει παγκόσμια. Γιορτάζεται από τη Γη του Πυρός μέχρι το Βόρειο Πόλο, από εκατομμύρια ανθρώπους και με κατανάλωση 50 εκ. φιαλών!! Και αν εμείς, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, διαφοροποιούμασταν και σε αυτό (!), απλά θα ενισχύαμε την άποψη ότι το "αντιδραστικός" είναι ταυτόσημη λέξη με το "Έλληνας".

Όμως το γιορτάζουμε και για ένα άλλο λόγο, εξαιρετικά σημαντικό αυτή την εποχή:

Γιατί το έχουμε ανάγκη
.

Ναι, έχουμε ανάγκη να γιορτάσουμε κάτι αυτή την εποχή της απόλυτης απελπισίας και μιζέριας. Έχουμε ανάγκη να γιορτάσουμε με απλό, προσιτό, φθηνό τρόπο το κρασί, να πιούμε, να γελάσουμε. Η αγάπη για τη ζωή δεν πέθανε στην Ελλάδα ούτε καν την περίοδο της κατοχής, που εξακολουθούσαν να γίνονται συγκεντρώσεις και γλέντια σε σπίτια με ό,τι διαθέσιμο, την ίδια στιγμή που η πείνα και η δυστυχία αλλά και ο θάνατος θέριζαν τους πάντες.

Η γιορτή του ξενόφερτου Beaujolais έχει και κάποια θετικά που τα ξεχνάμε! Καταπολεμά τον νεοσωβινισμό που λέει ότι «κάθε ελληνικό και καλό, κάθε ξένο και κακό», με την ίδια τη γιορτή αλλά και με την επιβεβαίωση του αντιθέτου στην πράξη. Δοκιμάστε ένα Γαλλικό Beaujolais Nouveau και ένα ελληνικό Nouveau, και θα καταλάβετε! Επίσης φέρνει τους νέους και τον πολύ κόσμο κοντά στο κρασί. Όσοι βρέθηκαν  πέρυσι σε κάποιο από τα Wine Bars που γιόρταζαν το Βeaujolais Nouveau, μπορούν να το βεβαιώσουν! Και το επιβεβαιώνω και εγώ προσωπικά που βρέθηκα πέρυσι στις 15 Νοεμβρίου το βράδυ στο  Wine Bar Ετερόκλιτο και –δυστυχώς για εμένα- ίσως να ήμουν ο μεγαλύτερος!

Σας έπεισα;

Αναρωτιέμαι αν τα παραπάνω επιχειρήματα είναι αρκετά για να δικαιολογήσουν την έμφυτη αγάπη μου για το κρασί και τις όποιες γιορτές.

Τώρα αν δε σας έπεισα, αρκεί που προσπάθησα! Αλλά μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και το τελευταίο, ακαταμάχητο επιχείρημα όλων εμάς που γιορτάζουμε το Beaujolais Nouveau:

Γιατί έτσι μας αρέσει!

Αν λοιπόν και εσάς "έτσι σας αρέσει" αγοράστε σήμερα κάποιες φιάλες Beaujilais Nouveau και γιορτάστε μαζί με όλο τον υπόλοιπο κόσμο την παγκόσμια γιορτή των νέων κρασιών, της νέας σοδειάς!



ΥΓ: Για να μην στενοχωρήσω τους εχθρούς της γιορτής και των Nouveau, να ομολογήσω ότι μετά τα 2-3 ποτήρια από το θαυμάσιο Beaujolais συνεχίσαμε πέρυσι να γιορτάζουμε τα nouveau με κάποια αρκετά πιο παλαιά: Το Avaton Γεροβασιλείου και τη φανταστική Λημνιώνα του Ζαφειράκη