Έχουμε γίνει όλοι παπαράτσι του ...εαυτού μας...
Από τον Τ. Πικούνη

Λοιπόν... σήμερα θα ξεκινήσω κάπως ανάποδα: Από το τέλος, αντικρούοντας την κατηγορία που σίγουρα θα μου προσάψετε όταν διαβάστε το άρθρο αυτό. Ποιά κατηγορία; Αυτή του λαϊκισμού.

Το λεξικό Cambridge ορίζει το λαϊκισμό ως «πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού». Και ακόμα: «Κοντινές έννοιες είναι η δημαγωγία, η κολακεία των αδυναμιών και ελαττωμάτων του λαού και η υιοθέτηση θέσεων και τάσεων που τον ευχαριστούν και απαντούν στο συναίσθημά του χωρίς να τον ωφελούν ή που να τον βλάπτουν μακροπρόθεσμα, με μοναδικό πάντα σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιάς του»

Με βάση τους ορισμούς αυτούς, σήμερα θα λαϊκίσω (αδόκιμη η έκφραση, αλλά έχει πια επικρατήσει)... μερικώς. Που σημαίνει, ναι, θα "αντιπαραβάλω τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ", και θα "προβάλλω την μειονεκτική θέση του λαού απέναντι στους "εκλεκτούς", αλλά χωρίς κανένα "ίδιον όφελος", μάλλον με προσωπική ζημία, αν αναλογισθεί κανείς τη δουλειά που κάνω. Και χωρίς να επιδιώξω την εύνοιά σας... τι να την κάνω άλλωστε.

Αλλά, ας επανέλθουμε στην αρχή: Και πρώτα απ' όλα, πως "μου ήρθε" ετούτο το άρθρο.

Μα... από τα όσα διαβάζω στα κοινωνικά δίκτυα, και κυρίως στο Facebook. Ειδικά στο Facebook. Ειδικότερα στις αναρτήσεις που χαρακτηρίζονται από αυτούς που τις γράφουν "Δημόσιες", και μπορεί να τις δει οποιοσδήποτε. Γιατί το γράφω; Απλά γιατί πιστεύω ότι η αναλγησία απέναντι σε όσους σήμερα δοκιμάζονται σκληρά από την κρίση, έχει πια φτάσει σε απαράδεκτα επίπεδα. Ιδιαίτερα –πάλι- στο Facebook.

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι, οικογενειάρχες, που αδυνατούν να εκπληρώσουν το στοιχειώδες καθήκον τους προς την οικογένειά τους: Να θρέψουν τα μέλη της. Και υπάρχουν άνθρωποι την ίδια στιγμή, που μέσα στην τεράστια οικονομική κρίση, μπορούν να διαθέσουν μια μικρή περιουσία για να απολαύσουν ένα γεύμα σε ένα από τα "μοδάτα" εστιατόρια, με τη συνοδεία πανάκριβων γαλλικών κρασιών. Δεν λέω... δικαίωμά τους. Δεν θα ηθικολογήσω λέγοντας τα γνωστά περί του έχοντος δύο χιτώνας κλπ κλπ. Ελάχιστοι δίνουν τον δεύτερο ή τον ...εικοστό χιτώνα τους σε αναξιοπαθούντες. Ούτε θα μιλήσω για λαμόγια, απατεώνες κλπ. γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων που απέκτησαν περιουσία ήταν σκληρά εργαζόμενοι επαγγελματίες, επιχειρηματίες, επενδυτές κλπ, που έχουν κάθε δικαίωμα να απολαύσουν αυτά που απόκτησαν. Ναι, ακόμα και σήμερα...

Δεν είναι η κτήση των πολυτελών καταναλωτικών αγαθών που σοκάρει. Είναι η δημοσιοποίηση της ανάλωσής τους. Και σήμερα πιστεύω ότι δεν έχει κανείς το δικαίωμα να την διαλαλεί δημόσια! Ιδιαίτερα στο Facebook, όπου η έκκληση για βοήθεια κάποιου ανθρώπου που δεν έχει να θρέψει την οικογένειά του, κάποιου που κυριολεκτικά λιμοκτονεί έχοντας χάσει τη δουλειά του, βρίσκεται κολλητά με τις "εντυπώσεις" ενός gourmet, ή τις προκλητικές περιγραφές κάποιου γευσιγνώστη, για γεύματα εκατοντάδων ευρώ, με εξεζητημένα φαγητά, σπάνια κρασιά κλπ κλπ.

Κάποτε οι κρίσεις, αναφορές, αναλύσεις περί gοurmet φαγητών, μοδάτων εστιατορίων περιορίζονταν σε εξειδικευμένα περιοδικά ή και περιοδικά lifestyle, που όποιος ήθελε να "εμβαθύνει" στο χώρο των Gourmet απολαύσεων, πλήρωνε το αντίτιμο. Ήταν επιλογή του να τα αγοράσει... Σήμερα όμως, το να βλέπει κανείς αυτές τις αναφορές, δεν είναι επιλογή του... είναι μέρος του τεράστιου billboard, αυτής της συνεχώς ανανεούμενης ηλεκτρονικής αφίσας, περιοδικού, προσωπικού ημερολογίου, τεράστιας θεατρικής σκηνής σε κοινή θέα, όπου οι ηθοποιοί εναλλάσσουν ρόλους με τους θεατές, οι συγγραφείς με τους αναγνώστες με εξωφρενικούς ρυθμούς. Του Facebook, που έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινής ζωής εκατοντάδων εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο και αρκετών εκατομμυρίων Ελλήνων.

Εκεί, σε ένα εκπληκτικό και απόλυτα αδόμητο αχταρμά, μπορεί να δει κανείς φιλοσοφικές αναλύσεις ανακατεμένες με πολιτικά υβρεολόγια... εκκλήσεις ανθρώπων που έχουν χάσει τα πάντα δίπλα σε προκλητικές εκδηλώσεις πλούτου... την καθημερινή αγωνία της εξασφάλισης του επιούσιου για κάποιους να βρίσκεται αμέσως πριν από την αγωνία κάποιων άλλων για το αν ο τάδε chef θα ...αλλάξει "στέκι" ή ο δείνα γευσιγνώστης έφαγε το μαρεγκάκι καρότου με κρεμμύδι-κάρυ και τσιπς πατάτας και halibut στο "Ναό της Γεύσης". Ή κάποιων άλλων που βρίσκουν το μενού των 200 ή 300 ευρώ λογικό, αφού η "σχέση ποιότητας/τιμής είναι εξαιρετική"...

Το όνομα του παιγνιδιού ονομάζεται πρόκληση. Ή αν θέλετε, κοινωνική αναλγησία. Και η οργή κάποιων είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Όχι οργή για την οικονομική ανισότητα -αυτή υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι-, αλλά οργή για την ασύδοτη δημόσια επίδειξη. Για την αδιαφορία αν ο διπλανός μας που ψάχνει πια στα σκουπίδια μας βρίσκει πεταμένο "παντεσπάνι"...

Είναι η ηθική της σημερινής "μεσαίας τάξης"-ή όσων έχουν απομείνει σε αυτή... που δεν είναι κάποια αστική τάξη με στέρεα ηθικά ερείσματα και κανόνες, αλλά μια τάξη κυρίως νεόπλουτων, που χωρίς την "ανακοίνωση" και δημοσιοποίηση του πλούτου τους αισθάνονται ουσιαστικά ανύπαρκτοι. Είναι η τάξη που έχει αναγάγει τους μάγειρες σε super stars, τους bartenders σε ...mixologists και τα gourmet εστιατόρια που λατρεύουν το less is more του κάποτε κραταιού μοντέρνου κινήματος– (σήμερα, την εποχή του post-modern!), κάτι σαν ναούς της γεύσης…

Το Facebook είναι ασφαλώς ο αδιαφιλονίκητος παράδεισος της διαφήμισης, είτε κάποιοι το αντιλαμβάνονται είτε όχι (παραμένοντας λάτρεις του "χαρτιού"). Οι αριθμοί βλέπετε είναι καταλυτικοί. Στο Facebook θα διαφημιστούν -άμεσα ή έμμεσα- όλα τα προϊόντα, φθηνά, ακριβά ή και πανάκριβα. Και καλά θα κάνουν! Γιατί δεν είναι η διαφήμιση των ακριβών, εξεζητημένων ίσως καταναλωτικών προϊόντων που σοκάρει... είναι η ασύδοτη επίδειξη και η ανακοίνωση της ανάλωσής τους. Είναι οι άδειες φιάλες των διαφόρων πανάκριβων γαλλικών Chateau που φιγουράρουν σε κακοφωτισμένες