H ληξιαρχική πράξη ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου
Από τον Τ. Πικούνη

Χθες, φθάνοντας στο House of Wine, βρήκα ένα κουτί και ένα γράμμα να με περιμένουν επάνω στο γραφείο μου. Άνοιξα το γράμμα: "Αγαπητέ Τάσο"-χειρόγραφα γραμμένο- ξεκινούσε... Ήταν η ληξιαρχική πράξη ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου.

Εντάξει... το ξέραμε. Δεν μας ήρθε ξαφνικό, το περιμέναμε από τον Αύγουστο. Αλλά όταν μια φιλία εξαιρετικά στενή, 19 ετών φτάνει στο τέλος της, όταν ο αγαπητός φίλος που στάθηκε δίπλα σου, πιστός όλα αυτά τα χρόνια, σε χαρές, λύπες, γιορτές, επετείους, μαζί σου σχεδόν καθημερινά, φθάνει στο αναπόφευκτο τέλος... ναι, αισθάνεσαι ένα σφίξιμο στην καρδιά. Όταν το μαθαίνεις από τον πατέρα του με ένα ευγενικό, προσωπικό γράμμα που, όσο ευγενικό και να είναι, αποτελεί ουσιαστικά μια θανατική καταδίκη με προδιαγεγραμμένη από τώρα ημερομηνία, έστω και αν αυτή απέχει περίπου ένα χρόνο, η αίσθηση της απώλειας είναι έντονη.

Δεν ήσαν πολλοί οι φίλοι στην στενή μας παρέα. Αλλά δύο ήσαν οι "κολλητοί" από τα μέσα της δεκαετίας του 90: Πρώτα ο νησιώτης, ο Σαντορινιός φίλος μου, ο Θαλασσίτης, που παρά τα χρονάκια του παραμένει θαλερός, ζωηρός, με ...βουτιές στη θάλασσα και ένα φυσικό lifting που εντυπωσιάζει. Αμέσως μετά έγινε η γνωριμία μου με τον δεύτερο στενό μου φίλο, αυτόν που χάνουμε, το Γιανακοχώρι.

Ήταν εντυπωσιακό το Γιανακοχώρι από τότε που γεννήθηκε, σαν "Κτήμα Μπουτάρη στο Γιανακοχώρι". Αλλά εξελίχθηκε και εντυπωσιακά, γιατί έγινε ένα εξαιρετι