Θεοί, πατητήρι, κρασοπότηρο, κοκκινέλι... Η νέα(?) τουριστική καμπάνια του ΕΟΤ
Από τον Τ. Πικούνη

Το είδαμε και αυτό....το νέο 12λεπτο video του ΕΟΤ που αφορά στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό... Ονομάζεται "Visit Greece | Gods, Myths, Heroes".

Δείτε το και εσείς, και... όταν συνέλθετε συνεχίζετε την ανάγνωση του άρθρου. (Στο 6ο λεπτό αρχίζει η ταλαιπωρία του κρασιού)



Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά για την αισθητική του Video, την αρχαιολαγνεία με τους θεούς που ξεπηδούν δίπλα, πίσω, ανάμεσα σε κάθε δραστηριότητα, προσπαθώντας να πείσουν τους κουτόφραγκους ότι πίσω από κάθε τι ελληνικό κρύβεται και ένας αρχαίος θεός, και ότι όλες οι δραστηριότητές μας πηγάζουν από αυτούς. Ή για μια Ελλάδα που μοιάζει περισσότερο με αυτή της δεκαετίας του 50, αφού τα πάντα σχεδόν εξελίσσονται σε κάποια χωριά, με πρωταγωνιστές αξύριστους, αγριωπούς αγρότες και γυναίκες με ...τσεμπέρια (!)-φαίνεται ότι οι εμπνευστές του video σαν να μην έχουν πάει σε ελληνικό χωριό τελευταία, και ιδιαίτερα στα τουριστικά μέρη της χώρας, ώστε να δουν το σύγχρονο ντύσιμο των γυναικών της επαρχίας... Όχι, ευτυχώς, φουστανέλες δεν έχει, ούτε τσολιάδες...

Θα μείνουμε εδώ ως προς τη γενική αισθητική, υποθέτουμε ότι άλλοι αρμοδιότεροι από εμάς θα το κρίνουν, αν και τα ειρωνικά σχόλια ("Not the gods again! Greece launches new tourism ‘communications strategy’") έχουν ήδη αρχίσει να σκάνε μύτη στα blogs εξωτερικού! Αλλά θα σχολιάσουμε την "προβολή" μιας από τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολείται το video, που είναι το αμπέλι και το κρασί. Γιατί μας αφορά άμεσα.

Αντιγράφω από το Υπουργείο Τουρισμού μια αναφορά στη Στρατηγική προβολής της χώρας: "Η κυρία Κεφαλογιάννη τόνισε ότι και τη νέα χρονιά η χώρα θα ακολουθήσει τη «συνταγή» που έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Και υπογράμμισε ότι κεντρική κατεύθυνση είναι η σύνδεση του τουρισμού με την παραγωγή, την Ιστορία, τον πολιτισμό και την ελληνική κουλτούρα."

Έτσι λοιπόν μαθαίνουν οι εν δυνάμει επισκέπτες της Ελλάδας ότι η ελληνική παραγωγή κρασιού γίνεται σε άθλια "πατητήρια" από ...ξυπόλυτους αγρότες μας. Αιωνόβια... κρασοβάρελα, και βέβαια χύμα κοκκινέλι που ένας (πάλι αγριωπός), αξύριστος τύπος το απολαμβάνει στα γνωστά κρασοπότηρα της ταβέρνας.


Αντιγράφω εδώ τη θαυμάσια περιγραφή που έχει κάνει στο "Αλάτι και Πιπέρι" ο γνωστός οινοδημοσιογράφος Α.Ν.Ανδρουλιδάκης για το ίδιο video: " Πάτημα των σταφυλιών με γυμνά πόδια, χωρίς αποβοστρύχωση (σιγά τώρα!), σ’ ένα πράμα που ο θεός να το κάνει πατητήρι, (μια κομμένη κεφαλή Διονύσου στο βάθος για ατμόσφαιρα), κρασοβάρελα από την εποχή του Ποτέ την Κυριακή, χύμα κρασί από την κάνουλα και άντε εβίβα μας παιδιά (φυσικά στα κλασικά ποτηράκια της ταβέρνας)! Ντράπηκα γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα, που πιστεύουν πως αυτό είναι το επίπεδο της οινοποιίας μας. Πιο πολύ όμως θύμωσα, γιατί κάποιοι «μπαγάσηδες» στον ΕΟΤ, που πληρώνονται για να σκέφτονται, να σχεδιάζουν, να προγραμματίζουν και να προβλέπουν, έδωσαν την έγκρισή τους!"

Να επισημάνω ότι πουθενά δεν εμφανίζεται έστω και μια φιάλη κρασιού, σαν το εμφιαλωμένο Ελληνικό κρασί να μην υπάρχει!

Προβολή με ύφος και αισθητική αυτής του '60 και πιο πίσω!

Αλλά δυστυχώς βγαίνουν και συμπεράσματα: Αυτή εξακολουθεί να είναι η θεώρηση του κρασιού από τους περισσότερους Έλληνες... πατητήρι, κρασοπότηρο, κοκκινέλι, ρετσίνα. Δυστυχώς. Οι "αρμόδιοι" -αλλά και οι διαφημιστές τους- πιστεύουν αλήθεια ότι το φολκλόρ, η προβολή μιας ψεύτικης, ανύπαρκτης Ελλάδας της δεκαετίας του 50 είναι αυτό που έλκει τους τουρίστες; Πιστεύουν ότι υπάρχει έστω και ένας επισκέπτης της Ελλάδας που θα πιει ελληνικό κρασί όταν εμείς του δείχνουμε ότι αυτό προέρχεται από το "πάτημα" με γυμνά πόδια σε ένα άθλιο πατητήρι, αποθηκευμένο στη συνέχεια στα βρωμερά κρασοβάρελα; Χωρίς καμία μέριμνα και κανένα κανόνα υγιεινής;

Το κομμάτι του κρασιού αποτελεί σαφώς δυσφήμιση του Ελληνικού κρασιού διεθνώς. Καταστρέφει τις τόσες προσπάθειες των Ελλήνων οινοπαραγωγών να προβάλλουν το καλό, εμφιαλωμένο ελληνικό κρασί στο εξωτερικό, με επισκέψεις, γευσιγνωσίες, προωθητικές ενέργειες που το ίδιο το κράτος επιδοτεί! Όπως ακυρώνει τη διαχρονική προσπάθεια όλων των ασχολουμένων με το κρασί να πείσουν τους ξένους ότι δεν είμαστε πια η χώρα της χύμα ρετσίνας, ότι έχουμε σύγχρονη βιομηχανία κρασιού. Ακυρώνει επίσης τις λίγ