Τι ζητάμε από το 2015;... για το κρασί και όχι μόνο.
Από τον Τ. Πικούνη

Έχω την εντύπωση ότι όταν σκεφτόμαστε το νέο χρόνο, το πρώτο που θα του ζητούσαμε είναι μάλλον... να μην έρθει!

Η δική μου, προσωπική αίσθηση είναι η ίδια σχεδόν με αυτή που είχα μικρό παιδάκι, όταν περιμέναμε την "ενεσού" να έρθει για να μας κάνει τα ετήσια εμβόλια! Δεν θέλαμε με τίποτα να έρθει, αλλά ξέραμε πως ότι και αν πούμε, ότι και αν κάνουμε, η έλευσής της μαζί με τα τρομακτικά της " συνοδευτικά" - βραστήρες, σφιγκτήρες, τεράστιες σύριγγες, τρομακτικές βελόνες- ήταν αναπόφευκτη. Καμία οδός διαφυγής, καμιά ελπίδα, μοιρολατρική και αγχώδης αναμονή του αναπόφευκτου μοιραίου...

Έτσι και τώρα. Ο χρόνος δεν σταματά με τίποτα, και βρισκόμαστε ήδη στην πρώτη ημέρα του τρομερότερου ίσως χρόνου που θα ζήσουμε μέσα στην κρίση. Του πιο αβέβαιου, απρόβλεπτου και επικίνδυνου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ελπίδα για κάτι καλύτερο χάνεται... η ελπίδα είναι σαν την Ελλάδα: Ποτέ δεν πεθαίνει και ξαποσταίνει μόνο λίγο...

Εμείς πάντως, όπως και κάθε χρόνο, μπορούμε να ζητήσουμε και από το 2015 κάποια πράγματα... όχι υπερβολές βέβαια, όχι αυτά που ζητάγαμε πριν την κρίση ή ακόμη και πέρυσι για το 2014, που τα περισσότερα δυστυχώς δεν έγιναν.

Πάντως, στον χώρο του κρασιού, είδαμε κάποιες από τις περυσινές μας ευχές να πραγματοποιούνται... είδαμε μια πολύ θετική αντίδραση του κλάδου στην συρρίκνωση της εγχώριας αγοράς με την ανάπτυξη των αγορών του εξωτερικού και την αύξηση των εξαγωγών. Είδαμε νέα, φθηνότερα και ποιοτικά κρασιά να υπερκαλύπτουν την ανάγκη του κόσμου για πιο προσιτό κρασί, είδαμε επίσης την τεράστια ανάπτυξη των Wine Bars και την καταλυτική τους επίδραση στην δημιουργία νέων φίλων του κρασιού, που είχε σαφέστατη αντανάκλαση και στην λιανική αγορά του κρασιού.

Μπορούμε λοιπόν να ζητήσουμε -ή να ευχηθούμε, αν θέλετε- το 2015 να μας φέρει κάποια "περισσότερα" αλλά και κάποιο "λιγότερα" όσον αφορά στο κρασί...

Είδαμε τη χρονιά που πέρασε να ολοκληρώνεται η θαυμάσια δουλειά των  παραγωγών των Μεσογείων επάνω στην παραδοσιακή ποικιλία της περιοχής, το Σαββατιανό, και να μας δίνει απίστευτα κρασιά που δεν έχουν πια τίποτα να ζηλέψουν από λευκά άλλων ποικιλιών όπως το Sauvignon Blanc. Είχαμε παρακολουθήσει πριν από το Σαββατιανό, το Χρήστο Ζαφειράκη να "ανασταίνει" την εκπληκτική Λημνιώνα και τον Απόστολο Μούντριχα (Αβαντίς) τη Μαυροκουντούρα της Εύβοιας. Είδαμε επίσης τη θαυμάσια δουλειά του κτήματος Γκλίναβου με το Βλάχικο, το Μπεκάρι και τη Ντεμπίνα, του κτήματος Γράμψα με το Γουστολίδι, του Θεοδωρακάκου με την Κυδωνίτσα στη Λακωνία, του Γαβαλά με τις δευτερεύουσες ποικιλίες της Σαντορίνης, του Βρινιώτη με το Βραδιανό, και πριν από αυτούς την πραγματικά τεράστια δουλειά των Κρητών οινοπαραγωγών στην ανάδειξη των τοπικών ποικιλιών της Κρήτης. Περιμένουμε λοιπόν την έμφαση των παραγωγών μας στην ανάδειξη των τοπικών μας ποικιλιών, γιατί υπάρχουν πολλές ποικιλίες που περιμένουν τους "μέντορές" τους. Από την αξιοποίηση των τοπικών μας ποικιλιών θα αποκτήσει η Ελλάδα διεθνώς διακριτό "πρόσωπο" και προς αυτή την κατεύθυνση περιμένουμε πολλά μέσα στο 2015.

Ζητάμε από το 2015 να σπρώξει τους παραγωγούς μας προς μεγαλύτερη ακόμα εξωστρέφεια, αλλά παράλληλα χωρίς να εγκαταλείπεται η εσωτερική αγορά. Το να τελειώνει ένα λευκό κρασί πριν καλά-καλά αρχίσει το καλοκαίρι δεν είναι ευκαιρία για αλαλαγμούς στο Facebook και πανηγυρισμούς περί Sold Out ή για θριαμβολογίες, αλλά μάλλον για περισυλλογή και καλύτερη οργάνωση ώστε να αντιμετωπίζεται η αυξημένη ζήτηση στο εσωτερικό. Υπενθυμίζουμε σε όσου παραγωγούς "ξεχνούν" την εσωτερική αγορά (και δυστυχώς είναι κάποιοι που το κάνουν συστηματικά) ότι κανένα κρασί σε οποιαδήποτε χώρα δεν έγινε μεγάλο αγνοώντας την εσωτερική του αγορά.

Ζητάμε από το 2015 περισσότερα φθηνά και ποιοτικά κρασιά. Ναι, έχει γίνει εδώ ήδη σημαντική δουλειά, αλλά ζητάμε... περισσότερα! Οι νέοι οινόφιλοι που μαθαίνουν το κρασί στα Wine Bars σαν μια φθηνή, προσιτή και ποιοτική διασκέδαση, θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν το κρα