Εκτιμήσεις και σκέψειςμε αφορμή ένα γεύμα στο "Τραβόλτα"
Από τον Τ. Πικούνη

Κάποτε, αρκετό καιρό πριν γραφτεί αυτό το άρθρο, σε μια συζήτηση που είχα με τον αγαπητό μου Σπύρο Λιάκο (ένα από τους δίδυμους Λιάκους που μου πήρε αρκετό καιρό να μάθω να τους ξεχωρίζω) μου είχε πει κάτι που με είχε εντυπωσιάσει, αφού προερχόταν από τον κορυφαίο "μάστορα" του ψητού κρέατος στην Ελλάδα: "Ξέρεις, με το ψητό κρέας, ότι και αν είναι αυτό, υπάρχει ένα ανώτατο όριο που όταν το φτάσεις, δεν μπορείς να πας παραπάνω. Στο ψάρι, ιδιαίτερα στο μαγειρευτό, τέτοιο όριο δεν υπάρχειι"

Για όσους δεν γνωρίζουν τους αδελφούς Λιάκου, το Σπύρο και το Βαγγέλη, να πούμε ότι είναι οι ιδιοκτήτες του περίφημου Βase Grill, του κορυφαίου "ναού" του κρέατος και πρόσφατα συνιδιοκτήτες του εξ' ίσου περίφημου Cookoovaya, που τάραξε τα νερά της Αθηναϊκής εστίασης με τους 5 chef και τη διαφορετική, πρωτότυπη αντιμετώπιση της νέας Ελληνικής κουζίνας.

Τότε η δήλωση του Σπύρου μου είχε φανεί περίεργη. Για δύο λόγους, πέρα από αυτόν που σας είπα παραπάνω. Πρώτο γιατί δεν ήξερα ότι η αρχική αγάπη των αδελφών Λιάκου -Χαλκιδαίων παρακαλώ- ήταν η θάλασσα, το ψάρεμα και το ψάρι! Και δεύτερο, γιατί δεν είχα επισκεφθεί το εστιατόριό τους με τα ψαρικά, το περίφημο πια "Τραβόλτα" -που αλλού και αυτό- στο Περιστέρι βέβαια.

Αν σας ξενίζει το όνομα, η εξήγηση είναι απλή: Ο Λάκης ο "Τραβόλτα" υπήρξε διάσημος Περιστεριώτης, εξαιρετικός χορευτής τη δεκαετία του 80 και ιδιοκτήτης μιας εξ' ίσου διάσημης ψαροταβέρνας. Οι παλιοί θυμούνται το "Πηγάδι", μέσα στις καλαμιές τότε της περιοχής. Κάποτε ο Λάκης -που έγινε και ταινία που έλαβε μέρος στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- αποσύρθηκε, και τη δουλειά του συνέχισε ο γιός του Ανέστης Λαμπρόπουλος. Πριν περίπου 2 χρόνια, ο Βαγγέλης και ο Σπύρος Λιάκος συνεργάστηκαν με τον Ανέστη και το "Τραβόλτα" ήταν γεγονός.

Βρεθήκαμε στο "Τραβόλτα" την Κυριακή το μεσημέρι, μια μικρή παρέα φίλων αλλά ταυτόχρονα και επαγγελματιών του κρασιού: Η αγαπητή μου φίλη Φωτεινή Παντζιά του By the Glass, o φανατικός λάτρης του κρασιού Φίλιππος και ο γράφων. Ο Φίλιππος είχε φέρει μαζί του δύο εξαιρετικά κρασιά από τη συλλογή του -αλλά δεν θα μιλήσουμε εδώ για αυτά, θα πούμε μόνο ότι συνόδεψαν υπέροχα τις λιχουδιές του καταστήματος.

Για την αθηναική μεσοαστική οικογένεια μιας σχετικά ώριμης ηλικίας, η ψαροταβέρνα ταυτίζεται με κάποια από τα "πρώτα" ψάρια στη σχάρα (όσο μεγαλύτερα τόσο καλύτερα-ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί!) -σφυρίδα, συναγρίδα, τσιπούρα, φαγκρί- ή λαβράκι, μπαρμπούνια τηγανητά ή ψητά, γαρίδες στη σχάρα, καλαμαράκια τηγανητά, μαζί με τις απαραίτητες συνοδευτικές σαλάτες. Για τους νέους πάλι, ψαροταβέρνα σημαίνει σήμερα κυρίως ψαρομεζέδες, πολλά μικρά πιατάκια με θαλασσινές νοστιμιές και λιχουδιές...

Αν ψάχνετε για κάτι αυστηρά στο παραπάνω πλαίσιο, αν η 5κιλη συναγρίδα είναι το γαστριμαργικό σας όνειρο, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αρκετές ψαροταβέρνες ή "στέκια" διαφόρων τιμών και ποιοτήτων, που θα σας ικανοποιήσουν... πάντως το "Τραβόλτα" δεν είναι ένα από αυτά, όχι γιατί δεν θα βρείτε και τα "κλασσικά" ψάρια εξαιρετικά ψημένα, αλλά επειδή εκεί αξίζει να πάτε για να έχετε μια τελείως άλλη εμπειρία... Αν πάλι είστε φίλοι των gourmet γεύσεων βασισμένων στο ψάρι, των "ψαγμένων" και extreme συνδυασμών, όπου το design του πιάτου έχει γίνει από τον Αrmani και το σύνολο γεμίζει δε γεμίζει ένα κουτάλι της σούπας σκάρτο, επίσης δεν είναι το "Τραβόλτα" για την δική σας παλέτα ούτε για το δικό σας minimal στομάχι -θα χορτάσετε με το πρώτο πιάτο! Αν επίσης σας γοητεύει η γευστική ασάφεια, αν λατρεύετε τις μπαλίτσες που έχουν βγει από υγρό άζωτο ή από κάποιο χημικό kitchen laboratory όπου τα συστατικά αποσυντίθενται και ανασυντίθενται σε ένα γευστικό αχταρμά απροσδιόριστης γεύσης, απειροελάχιστου μεγέθους και αντιστρόφως ανάλογης με το μέγεθος τιμής, ούτε αυτό θα βρείτε στο "Τραβόλτα".

Μάλλον εκνευριστήκατε, έτσι;...

Η ερώτηση που σας έρχεται αυθόρμητα είναι "και τι στην ευχή (ας πούμε) θα βρούμε επιτέλους!"

Εξηγούμαι, λέγοντας αμέσως ότι θα βρείτε εξαιρετικούς συνδυασμούς βασισμένους στο ψάρι, φτιαγμένους με φρεσκότατα και πρώτης ποιότητας υλικά, όπου το κάθε συστατικό διατηρεί την γευστική και οσφρητική του αυτοτέλεια και σαφήνεια και ταυτόχρονα συνδυάζεται ιδανικά με τα υπόλοιπα συστατικά δίνοντας -τις περισσότερες φορές- μια εξαιρετικά πρωτότυπη