Wine bars: Μια επίσκεψη στη «βασίλισσα» του Δήθεν…
Από τον Τ. Πικούνη

Δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο αν επρόκειτο για μιά επίσκεψη σε ένα μέτριο ή κακό Wine Bar... έχω δει αρκετά τέτοια. Το γράφω αφ' ενός γιατί γίνεται μια προσπάθεια να "ντυθούν" και να δικαιολογήθούν εκ των προτέρων αδυναμίες βάσει μιας απαξιωτικής των πάντων θεωρίας, που κάνει το επιτυχημένο ντροπή, το καθιερωμένο απαράδεκτο, το "δικό" μας τέλειο,τη φτήνεια ιδανικό. Που απαξιώνει σοβαρές προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στο χώρο. Αλλά και πάλι δεν θα το έγραφα αν δεν συνέτρεχε και δεύτερος λογος: Ο συνδυασμός των παραπάνω με μια σχεδόν "συνωμοσία" των "ανθρώπων" του κρασιού να υποστηριξουν τις προθέσεις του "δικού τους" ανθρώπου και να τις προβαλλουν σε μια απαράδεκτη σε όλα σχεδόν υλοποίηση, να κάνουν τη μέρα νύχτα, το μαύρο άσπρο με μια σχεδόν οργουελιανή γλώσα που βαφτίζει το φτηνό  minimal, τις αδυναμίες σε "αξίες", τις αποτυχίες σε προθέσεις, όλα σε βάρος των καταναλωτών, έκανε τη συγγραφή αυτού του άρθρου σχεδόν υποχρέωση μου.


Νύχτα, γύρω στις 10:30...


Τα φώτα ελάχιστα, τα περαστικά αυτοκίνητα λιγοστά. Στην περιοχή δύσκολα αισθάνεσαι άνετα να περπατάς μόνος αυτή την ώρα. Το ταξί με φέρνει στη διεύθυνση που του είχα δώσει. Στη διεύθυνση του wine bar που άνοιξε πρόσφατα και για το οποίο έχουν γραφεί διθυραμβικές κριτικές από "ειδικούς" του κρασιού και της εστίασης.

Πληρώνω, κατεβαίνω... Δεν υπάρχει τίποτα στη γωνία που θα όφειλε να βρίσκεται, παρά μόνο μια εγκαταλειμμένη αποθήκη. Περπατώ προς τα πίσω, να βρω κάποια επιγραφή... Τίποτα. Μπαίνω στο σκοτεινό στενό, όχι χωρίς κάποιο σφίξιμο. Τίποτα και εδώ. Ούτε ένα φως, ούτε μια επιγραφή στο δρόμο. Φτάνω μέχρι το τέλος, γυρίζω πίσω, ψυχή άλλη δεν υπάρχει γύρω. Σίγουρα έχω κάνει λάθος. Ανοίγω το κινητό, κοιτάζω τη διεύθυνση... και όμως εδώ θα έπρεπε να είναι. Γυρίζω πίσω στη λεωφόρο, κοιτάζω πίσω μου στο στενό. Τότε βλέπω την παλιά σιδερένια πόρτα. Μισάνοιχτη. Μπαίνω πάλι στο στενό, πλησιάζω την πόρτα. Διστάζω να την ανοίξω. Και αν "μου την πέσει" κάποιος "θαμώνας" της παλιάς αποθήκης; Μαζεύω τα κουράγια μου, την μισανοίγω. Βλέπω ένα γυάλινο προθάλαμο με θαμπά τζάμια. Προχωρώ, ανοίγω τη δεύτερη πόρτα, βάζω διστακτικά το κεφάλι μου μέσα. Ναι... εδώ είναι.

Ένας τεράστιος χώρος μιας παλιάς αποθήκης. Στη μέση του χώρου μια μπάρα σε σχήμα τετράγωνο, στη μέση της ποτά, 4-5 άτομα κάθονται γύρω της, πίσω της λιγοστά τραπέζια φαγητού, μπροστά της τραπεζάκια των 2 ατόμων στη σειρά, σαν στρατιωτάκια. Όλα άδεια. Η μουσική μόλις που ακούγεται. Δεξιά, ένας κατάφωτος γυάλινος χώρος, στο πάτωμα πεταμένα χαρτόκουτα, στο πλάι μια ραφιέρα με κρασιά.

Δάπεδο από τσιμεντοκονία, τοίχοι άφτιαχτοι, όπως τους άφησαν σημαδεμένους τα δεκάδες χρόνια που πέρασαν, με ελάχιστες επεμβάσεις.

Προχωρώ διστακτικά προς την μπάρα, όλο το προσωπικό πίσω της με κοιτάζει. Βλοσυρά. Έχω να δω τόσο βλοσυρά πρόσωπα πίσω από μπάρα από την επίσκεψή μου στο Oinoscent. Μια κυρία στο βάθος -προφανώς τoυ καταστήματος- με πλησιάζει. Μάλλον, βλέποντας το δισταγμό μου, προσπαθεί να μου δώσει... θάρρος! "Ελάτε" μου λέει... “Καθίστε”. Κάθομαι στη μπάρα, δυο χαρτιά από στρατσόχαρτο μπροστά μου. Τα ανοίγω, είναι ο κατάλογος φαγητού ο ένας, κρασιού ο άλλος. Ο πρώτος περιέχει γύρω στα 6-7 "πρώτα", σαλάτες βασικά και ένα μόνο κυρίως πιάτο. 3/4 της σελίδας όλο και όλο... "Δεν μπορεί" σκέφτομαι... Με αυτά θα συνοδευτούν τα περίφημα κρασιά της περίφημης κάβας του περίφημου ιδιοκτήτη, που μας έταξε τόσο ο ίδιος όσο και οι διάφοροι "θαυμαστές" των προθέσεών του;

Ναι, το καταλάβατε... OK, έχω αρχίσει να τα "παίρνω"...

Ανοίγω τον κατάλογο των κρασιών. Δεν πιστεύω στα μάτια μου: Τα κρασιά από 2,5 ευρώ το ποτήρι, πάμφθηνα. Μόνο που... δεν τα ήξερα, τα περισσότερα! Πάω στη δεύτερη σελίδα (Ναι, η "λίστα" των κρασιών ήταν πιο... πλούσια από τον κατάλογο φαγητών) ψάχνοντας για τα μεγάλα κρασιά... τίποτα. Τα ίδια και χειρότερα. Ελάχιστα τα γνωστά, απολύτως άγνωστα τα... άγνωστα! Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ κρασιά μικρών παραγωγών. Εννοώ κρασιά πραγματικά.. άγνωστα. Για να το πω στην αργκό του μαγαζιού, "αυθεντικά" άγνωστα!  "...Το σίγουρο είναι ότι θα βρείτε ένα υπεραναλυτικό wine list που μπορεί να καλύψει και τον πιο απαιτητικό οινογευσιγνώστη..." έγραψε το clickatlife... Μάλιστα...

Η ευγενική κυρία με πλησιάζει: "Θα πάρετε κάτι" μου λέει. "Περιμένω παρέα" της απαντώ. "Θα βγω έξω να τους περιμένω, δεν θα το βρουν". "Μπα, μην ανησυχείτε" μου απαντά χαμογελώντας. "όλοι το βρίσκουν τελικά(!), αλλά και όταν δεν το βρίσκουν, μας παίρνουν τηλέφωνο(!!)". Ναι, επι λέξει, όπως το γράφω!

Περιμένω λίγο ακόμα, έχω έρθει νωρίς. Κοιτάζω το χώρο. Είχα διαβάσει για το "μίνιμαλ" για την επιζητούμενη "αυθεντικότητα" (τίνος; της... αποθήκης;). Επειδή είμαι Αρχιτέκτων με αρκετά βραβεία στην πλάτη μου, επειδή έχω δει μερικές εκατοντ