Κυριάκος Κοντογιώργης

Ο τίτλος γράφει για 2026. Η ιστορία αυτή όμως ξεκίνησε το 2019, όταν ο Paul Jackson, συγγραφέας στον χώρο των ποτών και με μια επιπλέον εξειδίκευση στο ρούμι, καθιέρωσε τον εορτασμό αυτό. Κι όταν λέμε εορτασμό, τι εννοούμε; Εννοούμε μια σειρά δρώμενων, εκδηλώσεων, ομιλιών, σεμιναρίων και λοιπά και λοιπά, που λαμβάνουν χώρα κάθε δεύτερο Σάββατο του Ιουλίου και φυσικά αφορούν στους απανταχού rum lovers. Τα μπαρ όλου του κόσμου παίρνουν φωτιά και τα cocktails με βάση το ρούμι πάνε κι έρχονται. Εμείς cocktail μπορεί να μην πίνουμε, όμως γενικώς πίνουμε, που σημαίνει πως κι εμείς θα γιορτάσουμε.

Την ώρα που γράφω τούτες τις αράδες, η θερμοκρασία έξω περνάει τους 30 βαθμούς, έστω κι αν είναι πεντέμισι το απόγευμα. Και το ημερολόγιο γράφει 25 Ιουνίου, που σημαίνει ότι σε δέκα με δεκαπέντε μέρες θα βρισκόμαστε πολύ βαθιά στο καλοκαίρι. Λογικό, επομένως, μερικοί να αναρωτηθούν αν με πείραξε η ζέστη κι εγώ γράφω άρθρο για χιόνια και δεν ξέρω ακόμη τι άλλο. Φυσικά και είμαι μια χαρά. Θα μιλήσουμε για το αναμενόμενο.

Whisky

Κι αυτή την εβδομάδα θα ρίξουμε την καθιερωμένη ματιά στις αγορές whisky του εξωτερικού. Για αυτές του εσωτερικού, καλύτερα να μη μιλήσω, η κατάσταση ως προς τις πωλήσεις whisky είναι σε φθίνουσα κατάσταση. Όχι πως στο εξωτερικό είναι πολύ καλύτερη η κατάσταση, θα λέγαμε όμως ότι κάτι κινείται.

Πριν ξεκινήσω να γράφω, πρέπει να πίνω και κάτι. Ας βάλω λίγο AnCnoc 12 ετών, που έχω πολύ καιρό να πιω, κι αργότερα βλέπουμε αν θα συνεχίσουμε με το ίδιο ή όχι. 

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήπια whisky στη ζωή μου. Ήταν πολύ πίσω, στο 1984, όταν σε ηλικία 18 ετών ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με αυτό που πολύ αργότερα θα γινόταν το πάθος μου, αλλά και η δουλειά μου.

Πρώτη επαφή, λοιπόν, έγινε με malt whisky και συγκεκριμένα με μια μινιατούρα δεκάρι Laphroaig, που είχε φέρει ο θείος μου ο Μίμης, ο αδελφός της αείμνηστης μητέρας μου, μιας και ταξίδευε ως μηχανικός σε εμπορικά πλοία.

Κι αν η πρώτη μου επαφή έγινε με malt whisky, για κάμποσα χρόνια μετά από αυτό θυμάμαι ότι μόνο με blended whiskies ερχόμουν σε επαφή, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Μήπως είμαστε λιγάκι παλαιοημερολογίτες; Λίγο από παλιά σχολή έχουμε, είναι η αλήθεια. Άλλες φορές για καλό μας, άλλες για κακό. Όσο για το ημερολόγιο, ίσως κάποιες φορές να είμαστε όντως καθυστερημένοι.

Γιατί δε γιορτάσαμε την International Whisky Day στις 27 Μαρτίου; Και γιατί θα γιορτάσουμε την World Whisky Day στις 16 Μαΐου; Και χρειάζεται άραγε να αιτιολογήσω; Όχι. Απλώς έτσι θα γίνει.

Αν θα έπρεπε με δυο-τρία λόγια να περιγράψω το πώς κινείται και αυτόν τον μήνα η αγορά, η έκφραση που θα χρησιμοποιούσα θα ήταν «μια από τα ίδια». Δεν ξέρω αν φταίει η γενικότερη ατμόσφαιρα του τελευταίου διμήνου, αλλά μάλλον δεν έχει να κάνει με αυτό, διότι εδώ και πολύ καιρό βλέπω την ίδια κατάσταση.

Όπως καταλάβατε, και σήμερα θα κάνουμε την καθιερωμένη, συνήθως σε μηνιαία βάση, αναφορά στα:

Νέα της αγοράς

Έχουμε μιλήσει στο παρελθόν για την παλαίωση του whisky, που γίνεται κυρίως σε βαρέλια πρώην bourbon και βαρέλια πρώην sherry. Ειδικότερα για τα βαρέλια sherry, έχουμε πει για την επίδρασή τους στο τελικό αποτέλεσμα μετά την παλαίωση, καθώς επίσης και για το υπερπολλαπλάσιο κόστος τους ως άδεια βαρέλια, που θα χρησιμοποιηθούν στη βιομηχανία whisk(e)y της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.

Έχουμε μιλήσει λοιπόν για αυτά. Ωστόσο, δεν έχουμε μιλήσει για το:

Σύστημα Solera

Και σήμερα, μετά από κάμποσο καιρό είναι αλήθεια, μαζί μας ακόμη ένα Whisky Face. Αυτή τη φορά, κοντά μας είναι ο

Κωνσταντίνος Γκιώνης

Πολύς κόσμος τον γνωρίζει από τα podcast που κάνει παρέα με τον Μανώλη Μαθιουδάκη, ο οποίος είναι κι αυτός Whisky Face που φιλοξενήθηκε στη στήλη. Εμείς τον ξέρουμε από τη συνεργασία του εδώ και χρόνια με ακόμη ένα Whisky Face και φίλο μας, τον Βαγγέλη Σπανό, στο υπέροχο και αγαπημένο μας Jazz in Jazz. Νομίζω όμως ότι ήρθε η ώρα να μας τα πει ο ίδιος.

Κι αυτή την εβδομάδα θα πάμε back to back σε ένα ακόμη αφιέρωμα για αποστακτήριο. Θα έλεγα ότι θα πάμε στην ίδια λογική ως προς την αναγνωρισιμότητα του brand, ή μάλλον του αποστακτηρίου. Δηλαδή, όπως και το Teaninich με το οποίο ασχοληθήκαμε την περασμένη εβδομάδα, το σημερινό μας θέμα έχει να κάνει με ένα επίσης κακώς υποτιμημένο αποστακτήριο. Σήμερα μιλάμε για το

Dailuaine

Που σημαίνει ότι θα ξεκινήσουμε με τις ευχές. Μπορεί να γράφω αυτή τη στιγμή και η ώρα να είναι κάτι λιγότερο από την δεκάτη βραδινή (πολύ σικ) του Μ. Σαββάτου, αλλά σίγουρα το κείμενο θα δημοσιευτεί αφού θα έχει γίνει η Ανάσταση, οπότε μπορώ με άνεση να ευχηθώ:

Χριστός Ανέστη.

Εύχομαι υγεία και μακροημέρευση στους αναγνώστες αυτής της στήλης, που με τιμούν διαβάζοντας εδώ και δώδεκα χρόνια τούτες τις αράδες, αλλά και σε όλο τον κόσμο, θυμίζοντας για ακόμη μια φορά ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε κάποιους συνανθρώπους μας που περνούν δύσκολα αυτές τις μέρες, στο μέτρο βέβαια που ο καθένας από εμάς μπορεί.

Στα θέματά μας τώρα. Πάει κάμποσος καιρός, νομίζω, που ασχολήθηκα με τα νέα της αγοράς. Για να πίνουμε και τίποτα στο μεταξύ. Θα γράψω πίνοντας λίγο Buffalo Trace για αρχή, επειδή έχω κέφι για bourbon σήμερα, και αργότερα θα δούμε.