Ούζα και Τσίπουρα

Κι έχουμε αργήσει κιόλας, θα έλεγα. Διότι το ημερολόγιο γράφει 5 Αυγούστου κι όλοι οι θερινοί προορισμοί γεμίζουν σιγά σιγά, αν δεν έχουν ήδη γεμίσει. Καλαμάρια και χταπόδια δίπλα στο κύμα, ή και μακρύτερα, έχουν την τιμητική τους. Σκέτα, όμως, δεν τρώγονται. Πρέπει και κάτι να πίνεις, για να τα συνοδεύσεις με τον τρόπο που τους αρμόζει. Άρα, ερχόμαστε στο προκείμενο.

Τσίπουρα και ούζα

Αυτό ακριβώς. Θα πάμε να δούμε κάποιες επιλογές κι από τα δύο είδη, ώστε να τα απολαμβάνετε είτε στην ταβέρνα είτε στο σπίτι, με τη συνοδεία που περιέγραψα παραπάνω. Τώρα, ποιος συνοδεύει ποιον, δεν ξέρω. Αυτό που έχει σημασία είναι το ταίριασμα.

Και τώρα που το σκέφτομαι, όλο αυτό δεν έχει να κάνει με το να φάμε και να πιούμε. Έχει να κάνει με την παρέα, έχει να κάνει με τις όμορφες στιγμές και, σε τελική ανάλυση, είναι μέρος της ελληνικής παράδοσης, καλοκαιρινής και μη. Τέλος πάντων, για τον οποιονδήποτε λόγο κι αν γίνεται…

Θα πιούμε

Ξεκινάω με τα ωραία μας τα ούζα.

Χίος και Μυτιλήνη, Μυτιλήνη και Χίος. Νησιά συνώνυμα της αρχοντιάς και τα δύο. Στη Χίο έχω πάρα πολύ καιρό να πάω, ακόμα όμως θυμάμαι τα αρχοντικά στον Κάμπο και τον εμβληματικό Ανάβατο.

Στη Μυτιλήνη, αντιθέτως, πήγα πολύ πρόσφατα, τον Φλεβάρη του 2025, μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια που είχα να πάω στο νησί. Και μία λέξη μπορώ να χρησιμοποιήσω: μαγεία.

Την πόλη της Μυτιλήνης ειδικά θα μπορούσα άνετα να τη συγκρίνω με την Κέρκυρα, που είναι, κατά τη γνώμη μου, η ωραιότερη πόλη στην Ελλάδα. Το εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι αυτό που βλέπει κανείς στην πόλη. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα αρχοντικά υπάρχουν σε μεγάλο αριθμό και σε κάθε χωριό του νησιού.

Είπαμε και πριν: Χίος και Μυτιλήνη ίσον αρχοντιά και παράδοση. Κι η παράδοση αυτών των νησιών απαιτεί ούζο. Ξεκινάμε.

Στη Χίο θα πάω με την πρώτη μου επιλογή, για την ακρίβεια διπλή. Απαλαρίνα και Απαλαρίνα Παραδοσιακό, με 39 και 40 τοις εκατό αντιστοίχως. Ούζο υψηλής ποιότητας.

Να μείνουμε λίγο στη Χίο και να πάμε στην Ποτοποιία Στουπάκη. Διαλέγουμε το εξαίσιο Καζανιστό Στουπάκη. Και σε μινιατούρα και σε καραφάκι διακοσαράκι, για να μπαίνουν και στην τσέπη.

Να πάμε τώρα και στη Μυτιλήνη. Και συγκεκριμένα σε μία από τις ιστορικότερες ποτοποιίες του νησιού. Από το υπέροχο Πλωμάρι και την Ποτοποιία Βαρβαγιάννη, διαλέγω και τις τρεις εκδοχές, σε μαύρο, πράσινο και μπλε. Λίγο παραπάνω μάς αρέσει η υπέροχη εκδοχή με το 46 αλκοόλ. Και σε διακοσαράκια.

Μένω στη Μυτιλήνη, γιατί μου αρέσει πολύ και το σπουδαίο ούζο Πιτσιλαδή, το οποίο μπορούμε να απολαύσουμε σε διακοσαράκι, αλλά δεν φεύγω από τη Μυτιλήνη πριν δοκιμάσω και το εξαιρετικό Veto από την Ποτοποιία Σπέντζα. Τέλος, ξανά στο Πλωμάρι, όπου και δοκιμάζουμε το Άδολο από την Ποτοποιία Ισιδώρου Αρβανίτου.

Και λίγο από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο αείμνηστος Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος ήταν ο κορυφαίος ποτοποιός της γενιάς του, για Ελλάδα μιλώντας φυσικά. Πίνουμε το υπέροχο ούζο Μπαμπατζίμ.

Και λίγο τσίπουρο τώρα

Ξεκινάω από τα Μετέωρα, στη Θεσσαλία. Διαλέγω το τσίπουρο Τσιλιλή, είτε με γλυκάνισο είτε χωρίς.

Από τη Μακεδονία και τον Κώστα Λαζαρίδη διαλέγουμε τσίπουρο Ηδωνικό με γλυκάνισο και, τέλος, τσίπουρο Μπαμπατζίμ με γλυκάνισο.

Ραντεβού την επόμενη εβδομάδα