Angostura 1824

Φτάσαμε στις 17 του Δεκέμβρη, λίγο πριν την εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Κάτι που σημαίνει, οτι έφτασε η ώρα για να πιούμε. Τώρα βέβαια, αν σας πω, ότι περίμενα να φτάσει Δεκέμβρης για να πιω, αυτό θα ακουστεί σαν ανέκδοτο. Τέλος πάντων, υπάρχει κι άλλος κόσμος, που δεν πίνει 365 μέρες το χρόνο, όπως η αφεντιά μου, οπότε αυτές τις μέρες που έρχονται, θέλει να πιεί κάτι καλό. Για αυτό και εμείς είμαστε εδώ, για να κάνουμε τις προτάσεις μας.

Καταρχάς, από αυτήν εδώ τη στήλη θα ήθελα να ευχηθώ Χρόνια Πολλά, με υγεία και αγάπη, σε όλους τους φίλους αναγνώστες και γενικά σε όλο τον κόσμο.

Θα ξεκινήσω τη σημερινή μας επικοινωνία με κάτι το οποίο είναι εντελώς άσχετο με το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ σήμερα, είναι όμως χρήσιμη πληροφορία για τους απανταχού πότες. Όπως λοιπόν έχω πει και στο παρελθόν, όταν ξεκινάω να γράψω κάτι, φροντίζω ταυτοχρόνως να πίνω και κάτι, πλην ελαχίστων βέβαια εξαιρέσεων. Αφού τελείωσα λοιπόν το απίθανο δωδεκάρι Dalmore, που μου κράτησε συντροφιά όλη την εβδομάδα, αποφάσισα να ανοίξω ένα μπουκάλι cognac, μάλιστα πολύ παλιό και συγκεκριμένα ένα Martell VSOP Mentaillon. Την στιγμή του ανοίγματος, πρόσεξα κάτι στην τηλεόραση που μου τράβηξε την προσοχή και έτσι δεν φρόντισα να ανοίξω προσεκτικά τη φιάλη, με αποτέλεσμα ο φελλός να γίνει θρύψαλα, μιας και το μπουκάλι ήταν πολύ παλιό. Φυσικά εγώ που γνωρίζω τι σημαίνει αυτό, δηλαδή τίποτα, σέρβιρα κανονικά στο ποτήρι, προσέχοντας βέβαια να πέφτει μόνο απόσταγμα και συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου, αλλά και την απόλαυσή μου με αυτό το φίνο cognac. Κοντολογίς, σε παλιά μπουκάλια ανοίγουμε προσεκτικά, αλλά αν παρόλα αυτά έχουμε το ατύχημα που είχα και εγώ, συνεχίζουμε κανονικά, αφού το απόσταγμα παραμένει ανέπαφο.

Όσο προχωράει ο Δεκέμβριος, όλο και περισσότερο μπαίνουμε στο εορταστικό κλίμα των Χριστουγέννων, πάντοτε βέβαια στο μέτρο του δυνατού για τον καθένα και όσο επιτρέπει η γενικότερη ατμόσφαιρα και κατάσταση στη χώρα μας. Ο μήνας αυτός λοιπόν είναι ο μήνας με τις περισσότερες ονομαστικές εορτές, από κάθε άλλον μήνα του χρόνου, αν δεν κάνω λάθος, ενώ η στολισμένη πόλη και οι βιτρίνες, θέλεις δεν θέλεις, σε βάζουν σε ανάλογη διάθεση.

Αφού λοιπόν περάσουν και οι γιορτές των Αγίων, Νικολάου, Άννης και Σπυρίδωνα, μπαίνουμε σε τελική ευθεία για Χριστούγεννα. Καιρός λοιπόν για να πιούμε και για να κάνουμε δώρα, αλλά και για να μας κάνουν δώρα.

Αυτή την εβδομάδα, συγκεκριμένα στις 3 και 4 του μήνα, παραβρέθηκα στο Athens Bar Show. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στη Τεχνόπολη και ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ξεκινώντας από την πρώτη μέρα.

Πάρα πολλά τα περίπτερα, πάρα πολλοί οι εκθέτες, πάρα πολύς κόσμος και αυτή τη φορά, σε αντίθεση με κάποιες άλλες χρονιές, υψηλότερο επίπεδο. Και λέγοντας υψηλότερο επίπεδο, εννοούμε βασικά αυτά που δοκιμάσαμε και σε κάποιες περιπτώσεις την παρουσίασή τους. Επίσης, προς μεγάλη μου χαρά, αυτή τη φορά απουσίαζαν οι διάφοροι μοδάτοι bartenders (shic?) με τα μισού μέτρου μούσια και τις μηδενικές γνώσεις, αντιθέτως μάλιστα ξεχώρισα αρκετούς σοβαρούς και ενημερωμένους επαγγελματίες, ενώ φυσικά δεν έλειψαν και οι εξαιρέσεις. Επί του προκειμένου λοιπόν, λέγοντας προκείμενο εννοούμε πάντα αυτά που ήπιαμε, περιγράφω με χρονολογική σειρά ότι δοκίμασα.