GlenAllachie 12 Years Old

Αυτη τη φορα δεν την ξαναπαταω. Θα ειμαι γρηγορος. Τοσο γρηγορος ωστε θα προλαβω τις προτασεις για τα κρασια της Τσικνοπεμπτης, που θα κανουν οι καλοι συναδελφοι του HOW, μονο που οι δικες μου προτασεις θα αφορουν σε ο,τι πιουμε μετα το φαγητο — επομενως, whisky. Ξεκιναω παραυτα. 

Καταρχάς, θα ξεκινήσω με τις ευχές. Εύχομαι, λοιπόν, σε όλους τους αναγνώστες υγεία, επιτυχίες και, όσο το δυνατό, περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές για τον χρόνο που έρχεται.

Περνώντας στο σημερινό θέμα, θα ήθελα να πω ότι απόψε θα ασχοληθούμε με έναν πραγματικό θρύλο της βιομηχανίας του whisky της Σκωτίας — αλλά και ολόκληρου του κόσμου, θα έλεγα. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε ένα τέτοιου είδους αφιέρωμα: ήταν πρώτα ο David Stewart και έπειτα ο Richard Paterson που πρωταγωνίστησαν σε αντίστοιχα αφιερώματα, ως master distillers σε Balvenie και Dalmore αντίστοιχα.

Σήμερα θα μιλήσουμε για μία ακόμη «παλιοσειρά» — λίγο λιγότερο, βέβαια, από πλευράς προϋπηρεσίας. Και μιλάω με απλά μαθηματικά, αφού τα 60-κάτι χρόνια είναι απλώς λίγο περισσότερα από τα 54. Σήμερα μιλάμε για τον θρύλο…

Στο αντίστοιχο περσινό άρθρο, αναρωτήθηκα αν όντως είναι έτσι. Κι αυτό λόγω της τρομακτικής ταλαιπωρίας στους δρόμους — κι όχι φυσικά για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Φέτος νομίζω ότι το θέμα αυτό λύθηκε. Έχουμε μόνιμα το ίδιο χάλι στους δρόμους, τουλάχιστον της Αθήνας, οπότε μιας και δε βλέπω κάποια διαφορά (είτε αν είναι Τετάρτη με κλειστά καταστήματα, είτε Παρασκευή με ανοιχτά, είτε γιορτές είτε όχι), κρατάμε το καλό κομμάτι και λέμε ότι, όντως…

It’s the most wonderful time of the year.