Glendronach 12 ετών

Το ημερολόγιο γράφει 20 Ιουλίου. Γύρισα από ένα σκέλος διακοπών και δε θα έλεγα ότι μου αρέσει και τόσο εδώ στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Ευτυχώς θα είναι για λίγο, γιατί δε με βλέπω καλά. Τέλος πάντων, είμαι σε καλοκαιρινή διάθεση και σήμερα θα γράψω κάτι σε ανάλογο κλίμα.

Η επικοινωνία που έχουμε μέσω αυτής της στήλης γίνεται για διάφορους λόγους. Πότε έχει θέματα επικαιρότητας, πότε έχει θέματα τεχνικής φύσεως, σε σχέση με το ποτό πάντα, πότε έχει θέματα επιμορφωτικά (που λέει ο λόγος) και, πού και πού, έχει προτάσεις. Όπως, ας πούμε, είχε και την περασμένη εβδομάδα. Κι όπως είχε την περασμένη εβδομάδα, έτσι θα έχει και σήμερα. Και, για να κάνω και λίγο σπόιλερ, το ίδιο θα γίνει και την επόμενη. Θα υπάρχει και αφορμή, άλλωστε. Ας γυρίσουμε, όμως, στο σήμερα.

Την ώρα που γράφω τούτες τις αράδες, η θερμοκρασία έξω περνάει τους 30 βαθμούς, έστω κι αν είναι πεντέμισι το απόγευμα. Και το ημερολόγιο γράφει 25 Ιουνίου, που σημαίνει ότι σε δέκα με δεκαπέντε μέρες θα βρισκόμαστε πολύ βαθιά στο καλοκαίρι. Λογικό, επομένως, μερικοί να αναρωτηθούν αν με πείραξε η ζέστη κι εγώ γράφω άρθρο για χιόνια και δεν ξέρω ακόμη τι άλλο. Φυσικά και είμαι μια χαρά. Θα μιλήσουμε για το αναμενόμενο.

Whisky

Τεχνικό το θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα. Με κάποια αφορμή φυσικά, την οποία θα περιγράψω ευθύς αμέσως. 

Χτες το βράδυ βρέθηκα σε σπίτι φίλου, για την ακρίβεια ενός επίσης ουισκόφιλου, σαν και του λόγου μου. Μεταξύ άλλων, είχε και δύο μπουκάλια από το εξαιρετικό και αγαπημένο Glendronach 12 ετών. Αμέσως εντόπισα τη διαφορά. Η μία φιάλη ήταν αυτή με το προηγούμενο presentation, η άλλη με το καινούριο, μετά το rebranding. Και το ότι η προηγούμενη παρουσίαση είχε μέσα δύο-τρεις μεζούρες, σε σχέση με τη σχεδόν γεμάτη νέα φιάλη, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο. Οπότε ξεκίνησε η συζήτηση.