Glenfarclas 15 ετών

Δεν πάει πολύς καιρός που είχαμε μαζί μας στην ενότητα Whisky Faces κάποιον αγαπητό συνάδελφο,συνοδοιπόρο, και βάλτε εσείς όποιο άλλο χαρακτηρισμό θέλετε.Επανερχόμαστε σήμερα και μαζί μας θα είναι ο

Μανώλης Μαθιουδάκης

Ο Μανώλης, εκτός του οτι έχει το ίδιο πάθος με εμάς, είναι μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων του, και ιδρυτής του The WhiskyBeat. Θα έλεγα όμως οτι είναι ώρα να μας τα πει ο ίδιος.

Τα μεγάλα αστικά κέντρα αρχίζουν και αδειάζουν. Όσοι έχουν κάποιο εξοχικό σε νησί, βουνό , ή παραθαλάσσιο μέρος, παίρνουν την άδειά τους και μη τον είδατε. Όσοι δεν έχουν, παριορίζονται σε λιγότερες μέρες κάπου αντίστοιχα, και γενικώς πλησιάζει αυτό το δεκαπενθήμερο, που ο πληθυσμός των μεγάλων πόλεων θα περιοριστεί στο ένα τέταρτο, ή και ένα πέμπτο ακόμη, σε σχέση με το κανονικό.

Ο γράφων απο αρχές Ιουλίου πάει κι έρχεται, μεταξύ εξοχικών σε Αίγινα και Μάνη, και που και που πετάγεται και καμιά Κρήτη για δουλειές. Γενικώς οι πολύ ζεστοί μήνες δεν είναι το φόρτε μας για δουλειά, και πάντα τα κανονίζουμε έτσι ώστε να υπάρχει μπόλικος χρόνος για

Βουτιές

Απο ψηλά, (όχι πολύ), απο χαμηλά, γενικώς βουτιές. Υπάρχει όμως κι η βουτιά στη χωριάτικη σαλάτα, που αν πετύχεις μια καλή ντομάτα κι ένα σούπερ ελαιόλαδο, είναι εξίσου δροσιστικές με τις προηγούμενες. Η χωριάτικη όμως, θέλει και παρέα.

Τσίπουρα και ούζα

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει τον τελευταίο καιρό. Πιθανόν να με έχει πειράξει η ζέστη, η οποία είναι εντελώς παράξενη για την εποχή. Πάντως, ανεξάρτητα με το που οφείλεται, δεν είναι φυσιολογικός αυτός ο λογοτεχνικός οίστρος που με έχει πιάσει. Άσε που είναι και ξένος, κι όχι δικός μου. Πριν δυο εβδομάδες, στο άρθρο με τον τίτλο Κάρμα, υποδύθηκα τον Ηλία Βενέζη. Σήμερα έχει σειρά ο Σαίξπηρ.

Η ερώτηση αυτή, όντως ετέθη σε κάποιον κάποτε. Κι αυτός ο κάποιος, είμαι εγώ. Βρίσκομαι τις τρεις τελευταίες του Φεβρουαρίου του 2004 στην όμορφη Βιέννη. Το σκηνικό είναι πραγματικά υπέροχο .Συνεχής χιονόπτωση από τις 26 ως και τις 28 Φεβρουαρίου, χωρίς το παραμικρό διάλειμμα. Όχι όμως τέτοια που να κλείνει τους δρόμους. Εξάλλου, άλλο πράγμα η κεντρική λεωφόρος της Βιέννης, κι άλλο η Αττική Οδός. Λέω τώρα εγώ, αφήστε με να λέω. Τυχαία (?) παραδείγματα χρησιμοποιώ. Τέλος πάντων, παντού ένα ωραίο πέπλο χιονιού, σε ύψος πέντε με δέκα εκατοστά θα έλεγα, εκτός από τα πολυάριθμα πάρκα της Αυστριακής πρωτεύουσας, όπου εκεί το χιόνι ήταν σαφώς περισσότερο. Με λίγα λόγια, σκηνικό σαν παραμύθι. Και με τέτοιες κλιματολογικές συνθήκες, τι κάναμε? Ήπιαμε βέβαια.