Παλαιωμένο Τσίπουρο Κατσάρου

Θρήνος... ξεκίνησε ήδη η νεκρώσιμη ακολουθία, για την «ταφή» της πιό διαχρονικής συνήθειας και λατρείας του Έλληνα: του οβελία! Δολοφονήθηκε από μια τοσοδούλα άψυχη πρωτεΐνη, καλυμμένη με λίπος, που μας υποχρέωσε να κλειστούμε στα σπίτια μας, να ξεχάσουμε Άνοιξη, ύπαιθρο, χωριό, πασχαλινό γλέντι, κοκορέτσι και βέβαια... οβελία! Μπορεί να περάσουμε το Πάσχα σπίτι, μπορεί να μείνουμε μέσα, μπορεί να στερηθούμε τις ομορφιές της Άνοιξης στο χωριό... αλλά ένα πράγμα σίγουρα δεν θα στερηθούμε: το Πασχαλινό «κοψίδι» -σε οποιαδήποτε μορφή- θα βρεθεί στο τραπέζι μας την Κυριακή του Πάσχα, είτε το ψήσουμε στην μικρή μας αυλή, είτε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας, είτε στο μπαλκόνι μας, είτε ακόμα στο φούρνο της κουζίνας!

Είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστο η εβδομάδα σου να τελειώνει αλλά και να ξεκινά με απόσταγμα και κρασί αντίστοιχα. Τις προηγούμενες ημέρες οινόφιλοι αλλά και επαγγελματίες του χώρου είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν δύο εκθέσεις οι οποίες έδειξαν τον καλύτερό τους εαυτό τόσο αναφορικά με τη διοργάνωση αλλά και με τα όσα ήταν διαθέσιμα προς δοκιμή. Εξάλλου είναι δεδομένο πως η δοκιμή ή αλλιώς η γευσιγνωσία είναι μία διαδικασία τρομερά ωφέλιμη. Όταν δοκιμάζεις σημαίνει πως αποτυπώνεις μία εικόνα η οποία ανακαλείται κάθε φορά που τη χρειάζεσαι κι έτσι αναπόφευκτα αποκτάς με έναν τρόπο πληροφορία και γνώση για αυτό που γεύτηκες.

Αν κανείς επιχειρήσει να κάνει μία αποτίμηση της χρονιάς που φεύγει θα πρέπει αναγκαστικά μάλλον να χωρίσει τη ζωή του σε τομείς. ...Στην δική μου προσπάθεια να κάνω την προσωπική μου αποτίμηση γύρω από τα κρασιά και τα αποστάγματα που δοκίμασα το 2019 όλες οι σκέψεις περί κατηγοριοποίησης μάλλον παραπάνω έμπλεξαν τα πράγματα παρά τα έβαλαν σε τάξη. Έτσι αποφάσισα να μην ανατρέξω στις σημειώσεις μου, να μην ξεσκονίσω το αρχείο μου ούτε να το πάω κατά το δοκούν ανακαλώντας τα όσα δοκίμασα. Προτίμησα να μνημονεύσω αυτά τα οποία γεύτηκα και να επαναφέρω τις στιγμές αυτές που όταν τις συλλογίζομαι είναι σαν να βρίσκομαι και πάλι εκεί και το ποτήρι μου να γεμίζει με το ίδιο ποτό.

Κάθε χρόνο πριν το Πάσχα ανανεώνω το προσωπικό μου χαρέμι... και το ανανεώνω για να πάρω μαζί μου στην "έξοδό" μου του Πάσχα τις καλύτερες συζύγους μου και τις πιο όμορφες οδαλίσκες... Η αλήθεια είναι ότι ζήλευα τους Τούρκους σουλτάνους... ιδιαίτερα αυτόν τον... αχόρταγο Μουράτ με τις 1200 γυναίκες και οδαλίσκες στο χαρέμι του! Ναι, ξέρω... το γράφω κάθε χρόνο αλλά... τι να κάνουμε, η ζήλεια δεν κρύβεται! Αυτή η ζήλεια με οδήγησε μέσα στα χρόνια να φτιάξω και εγώ το δικό μου, μικρό "χαρέμι". Με συζύγους -αρκετές!- και οδαλίσκες ακόμα περισσότερες... Όχι, δυστυχώς -ή ευτυχώς!- δεν είναι γυναικείο χαρέμι, αλλά χαρέμι που αποτελείται από... κρασιά, κάτι σαν οινικό χαρέμι!