Solaia 2011

Από τον Γ. Μιχαήλο


Στα τρία χρόνια που κοντεύω να κλείσω στο House of Wine, το θέμα της παλαίωσης των κρασιών, είναι στατιστικά η ερώτηση που έχω δεχτεί περισσότερες φορές από οινόφιλους που επισκέπτονται την ιστοσελίδα μας. Και τις περισσότερες φορές δεν προέρχεται από ανθρώπους που συνειδητοποιημένα έχουν κρατήσει φιάλες στο κελάρι τους για να τις απολαύσουν μετά από χρόνια. Αντίθετα είναι άνθρωποι που βρήκαν κάποια στιγμή κάποιες ξεχασμένες φιάλες στο υπόγειο του σπιτιού τους, ή κληρονόμησαν κάποιο ‘κελάρι’ με διάφορα κρασιά και δε ξέρουν ακριβώς πώς να τα διαχειριστούν.

Αυτό το οποίο επίσης μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση είναι πως στις περισσότερες των περιπτώσεων τα της παλαίωσης συνοδεύονται με έξτρα υπό-ερωτήσεις που αφορούν την κοστολόγηση των συγκεκριμένων κρασιών και το αν υπάρχει αγορά στην οποία αυτές οι φιάλες μπορούν να διοχετευτούν.

Νομίζω αυτή θα ήταν μια φυσιολογική αντίδραση μετά από τρεις μέρες επίπονων δοκιμών, 150 περίπου κρασιών, κάτω από πιεστικές συνθήκες και με το άγχος να μην αδικήσεις κάποιο από τα κρασιά που δοκιμάζεις. Και πριν προλάβεις να ‘ανασάνεις’ πρώτη παρουσίαση του ‘Αρμακά’ του Χρήστου Αϊβαλή και φυσικά Οινόραμα, με όλες τις παράπλευρες εκδηλώσεις και υποχρεώσεις που αυτό συνεπάγεται. Μετά από όλα αυτά καταλήγω στο ότι τελικά δεν είμαι φυσιολογικός. Ήδη περιμένω πως και πώς να έρθει η Δευτέρα για να συνεχίζω να δοκιμάζω, με την ησυχία μου αυτή τη φορά, ότι πιο νέο έχει να ‘δείξει’ ο Ελληνικός Αμπελώνας, την τελευταία μέρα του Οινοράματος. Λέτε την άλλη βδομάδα να πάθω κατάθλιψη, μετά την έντονη δραστηριότητα της εβδομάδας που πέρασε;

Είναι 1:10 το πρωί της Πέμπτης όταν , επιστρέφοντας από την "Κρίση των Αθηνών", την τυφλή δοκιμή ξένων κρασιών και του Αρμακά - καταπιάνομαι να γράψω αυτό το σύντομο σημείωμα.

Ναι, ο Χρήστος Αϊβαλής τα κατάφερε... Έφτιαξε ένα κρασί -τον Αρμακά- που στάθηκε επάξια και ισάξιο ανάμεσα στα Ιταλικά "θηρία", που κατάφερε να εκτιμηθεί τόσο θετικά από τους 22 γευσιγνώστες -ανάμεσά τους σημαντικά ονόματα ελλήνων κριτικών οίνου! Και δεν ήταν τελικά ένα -ο Αρμακάς- αλλά δύο: Το θαυμάσιο "4" κράτησε επάξια τη θέση του δίπλα στον Αρμακά και στο κλασσικό super tuscan, το κορυφαίο Solaia του Antinori, αλλά και στο Brunello di Montalchino του Gaja.

Από τον Γ. Μιχαήλο



‘Η ταπεινότητα είναι ένα χαρακτηριστικό στον άνθρωπο, που με το πέρασμα του χρόνου καταφέρνει να δυναμώνει το Εγώ του’… μου είπε αποχαιρετώντας με χτες το βράδυ ο Χρήστος Αϊβαλής. Ήταν μια φράση η οποία ομολογώ πως με έβαλε σε αρκετές σκέψεις.

Όλο αυτό το διάστημα δεν μίλησα δημοσίως για το επερχόμενο γεγονός της παρουσίασης του ‘Αρμακά’, του νέου, πανάκριβου, όπως φημολογείται (μιας που στο σημείο αυτό δεν έπεσαν οι μάσκες), κρασιού, του ταλαντούχου οινοποιού.