Από τον Κ. Κοντογιώργη


Η ώρα είναι 12.30 μετά τα μεσάνυχτα και μόλις γύρισα από μια πολύ ωραία βόλτα. Λοιπόν, έχω πολλές και καλές προμήθειες μαζί μου, βάζω ένα Cragganmore Distillers Edition και θα σας τα πω αναλυτικά.

Το σημερινό άρθρο έχει τον τίτλο Περί ανέμων και υδάτων. Όμως πολλών υδάτων, μιας και θα περιγράψω τις μέχρι τώρα βόλτες μου στα νησιά μας. Αυτή τη στιγμή ας πούμε, γράφω από την πανέμορφη Κύθνο. Και έχω πολλά κέφια, μιας και είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά την αναπαράσταση ενός κυθνέικου γάμου. Η παράσταση αυτή γίνεται κάθε χρόνο στον όμορφο Μέριχα της Κύθνου, από τον πολιτιστικό σύλλογο του ομώνυμου λιμανιού. Από το απόγευμα άρχισε να γίνεται φασαρία στο λιμάνι, με γκάιντες, τσαμπούνες, λαούτα και βιολιά, να παίζουν αγαπημένα κυκλαδίτικα τραγούδια. Πολύς κόσμος μαζεύτηκε, αλλά μέχρι να πλησιάσουμε στην προκυμαία, δεν ξέραμε περί τίνος πρόκειται. Μας ενημέρωσε ο παλιός δάσκαλος του χωριού για την εκδήλωση, λέγοντας μάλιστα οτι αυτό που παρακολουθούμε ζωντανά, είναι ο χορός των συμπεθέρων. Πίνουν και οι τέσσερις από ένα κανάτι, και αμέσως μετά το σπάνε και χορεύουν μπάλο πάνω στα κομμάτια. Αυτό που με εντυπωσίασε θετικά, ήταν οτι όλοι οι χορευτές και συμμετέχοντες στο δρώμενο, ήταν παιδιά από 15 μέχρι 22 το πολύ ετών. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος επίλογος για την επίσκεψη μου στο υπέροχο αυτό κυκλαδίτικο νησί. Εξυπακούεται οτι σε όσους δεν έχουν παέι ακόμη, το συνιστώ με κλειστά μάτια, τόσο για τους υπέροχους ορεινούς οικισμούς, όπως η Χώρα και η Δρυοπίδα, όσο και για τις ατελείωτες τρομερές παραλίες του.

Και πάω τώρα ανάποδα το χρόνο, αφού είχα ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την Ύδρα. Όλα κι όλα. Η Ύδρα έχει αρχοντιά. Και πρόκειται για κάτι μοναδικό. Είτε μιλάμε για θέματα αρχιτεκτονικής, μιας και είναι σαν πίνακας ζωγραφικής, είτε μιλάμε από ιστορικής άποψης. Θυμίζω οτι το 1827 ήταν το μοναδικό μέρος μαζί με τη Μάνη, που ήταν ακόμη ελεύθερο από τους Τούρκους, πριν τελικά γίνει η ναυμαχία του Ναυαρίνου και τελειώσει το ζήτημα. Είδα πολύ ωραίες εικόνες, ήπια πολύ ωραία ποτά στο Amalour και στον θρυλικό πια Πειρατή. Ωραίες κάβες και στα δυο, αφού είδα μπόλικο Lagavulin 16 ετών, είδα δωδεκάρι Balvenie και τελικά κατανάλωσα κάμποσα Jameson. Να μην ξεχάσω να αναφέρω οτι στην Ελλάδα της κρίσης(?), η Belvedere πάει κι έρχεται, αφού φαίνεται οτι ο Ελληνάρας δεν μπορεί χωρίς premioum vodka.

Και βέβαια αφού ήμουν στην Ύδρα, είπα να πάω και την απαραίτητη βόλτα στην κοντινή και πολυαγαπημένη μου Αίγινα. Για το νησί δεν χρειάζεται να πω πολλά, έγραψα νομίζω αρκετά πέρσι στο άρθρο Διακοπές στην Αίγινα. Όμως θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που νομίζω λησμόνησα να αναφέρω τότε. Την επίσκεψή μου στον Βατζούλια. Τι είναι ο Βατζούλιας? Είναι μαγειρείο για αυτούς που γνωρίζουν. Λειτουργεί εδώ και σχεδόν εκατό χρόνια, μόνο Τετάρτη και Σάββατο, παράδοση που κρατάει και η τωρινή γενιά που τρέχει το μαγαζί. Το οποίο μαγαζί δεν ασχολείται με instagram, facebook και twitter. Φτιάχνει όμως φαγητό να γλείφεις τα δάχτυλά σου. Από την άλλη βέβαια, υπάρχει και το γνωστό μαγαζί της παραλίας, που συχνάζει και ο κύριος Βαρουφάκης, το οποίο είναι φουλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως κύριοι, θέλουμε να φάμε, δεν θέλουμε λεζάντα. ΄Θέλουμε φαγητό απλό και νόστιμο, όπως έφτιαχναν οι γιαγιάδες μας και φυσικά δεν θέλουμε και να πουλήσουμε κανένα οικόπεδο για να πληρώσουμε το λογαριασμό. Για αυτό λοιπόν, στέλνουμε την αγάπη μας στον Βατζούλια, χωρίς φυσικά ποτέ να ενημερώσουμε κανέναν από τους ιδιοκτήτες οτι γράψαμε τούτες τις αράδες.

Και μας άρεσε τρομερά το καινούριο σχετικά μπαρ με το όνομα Tortuga που άνοιξε στην παλιά πόλη, πολύ κοντά στην ιχθυαγορά. Ωραίες μουσικές, σαξόφωνα, υπέροχες φάτσες από Ιταλία, Ισπανία και φυσικά Ελλάδα και ωραία και κυρίως καθαρά ποτά. Και βέβαια, στην Αίγινα ήταν που είδα τα πιο ωραία μπουκάλια από όλες τις μέχρι στιγμής βόλτες μου. Είδα δωδεκάρι Highland Park, επίσης δωδεκάρι Macallan, είδα δεκάρι Benriach Curiositas, είδα πολλά.

Τώρα λέω να βάλω ένα Morven και να αποχαιρετήσω σιγά σιγά την Κύθνο. Την άλλη εβδομάδα θα περάσουμε πολύ ωραία στην Αθήνα που θα είναι άδεια.

To be continued


Ο Κυριάκος Κοντογιωργης ασχολείται από το 1992 με τα κρασιά και τα αποστάγματα, είναι ιδιοκτήτης εταιρείας που ασχολείται με την εμπορία των συγκεκριμένων προϊόντων, καθώς επίσης είναι και γνωστός συλλέκτης whisky και cognac. Εχει μόνιμη συνεργασία με όλους τους μεγάλους οίκους δημοπρασιών whisky, όπως Christies, McTears, Bonhams. Η ενασχόληση του για 22 και πλέον χρόνια σε αυτό τον χώρο, του έχει δώσει βαθιά και εμπεριστατωμένη γνώση στο whisky, τόσο σε επίπεδο τεχνικών στοιχείων, όσο και σε επίπεδο ιστορικών λεπτομερειών.