Από τον Κ. Κοντογιώργη


Συζητώντας και διαβάζοντας για το αγαπημένο μας ποτό, ακούμε διάφορα πράγματα από αριστερά και δεξιά, πολλά από αυτά σωστά, κάποια άλλα όμως, που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω λοιπόν παρακάτω να αποσαφηνίσω την κατάσταση σχετικά.

Το καλό whisky, όταν προορίζεται για συλλογή, ή για κατανάλωση στο μακρινό μέλλον, πρέπει να φυλάσσεται όπως το καλό κρασί.

Λάθος. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού ο υψηλός, σε σχέση με το κρασί, αλκοολικός βαθμός του whisky, του επιτρέπει να έχει διαφορετική συμπεριφορά σε αυτό το θέμα. Όπως το whisky δεν παλαιώνει επιπλέον μέσα στη φιάλη, επίσης όμως και δεν αλλοιώνεται, αν μιλάμε βέβαια για κάποιες λογικές συνθήκες συντήρησης. Προσωπική μου εμπειρία, καθώς και παλαιότερες συζητήσεις μου για το θέμα αυτό με κορυφαίους Master Distillers, απέδειξαν ότι φιάλες που εκτέθηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα στον ήλιο, όχι στη Σαχάρα, ή σε κάποιες ανεβασμένες θερμοκρασίες, δεν παρουσίασαν αλλοιώσεις τέτοιες που μπορεί να αντιληφθούμε εσείς και εγώ, αλλά τέτοιες που μόνο οι δημιουργοί τους μπορούν να καταλάβουν κι αυτό ακόμη με μεγάλη επιφύλαξη. Αντιθέτως αυτό που όντως ισχύει είναι ότι σε παλιό μπουκάλι μπορεί να κοπεί ο φελλός, κάτι που όμως δεν επηρεάζει καθόλου την ποιότητα του περιεχομένου. Ξεχνάμε λοιπόν υπόγεια, ψυχόμενα κελάρια και άλλα συναφή και απλώς φυλάσσουμε τα whisky μας με κάποια λογική και κυρίως με γνώμονα το να μη σπάσουν.

Όταν δοκιμάζουμε γευσιγνωστικά κάποιο whisky επιτρέπεται ή ανάδευση του, όπως και το κρασί.

Σωστό. Αυτό αντιθέτως που δεν ισχύει, είναι ότι κάτι τέτοιο είναι υποχρεωτικό. Υποχρεωτικό δεν είναι, αν θέλεις το κάνεις, αν θέ