Εστιατόρια, κρασί ...μήπως ζητάμε πολλά;
Από τον Τ. Πικούνη

Έφτασα στο πολύ γνωστό για τα εξαιρετικά ψάρια του εστιατόριο αρκετά νωρίτερα από την υπόλοιπη παρέα... η κίνηση λιγοστή, ξεκίνησα και αρκετά νωρίτερα. Όταν είπα το όνομά μου (στο δικό μου όνομα είχε γίνει η κράτηση) η επί της υποδοχής κυρία με οδήγησε στο τραπέζι μας, και σε λίγο επανεμφανίστηκε συνοδευόμενη από σερβιτόρο με μια φιάλη "Σιγαλα Νυχτέρι" και δύο ποτήρια. "Αυτό είναι προσφορά του Διευθυντή μας" μου είπε, και με ένα χαμόγελο συμπλήρωσε: "Σας γνωρίζει, διαβάζει τα άρθρα σας".

Πριν προλάβω να την ευχαριστήσω, ο Διευθυντής κατέφθανε ήδη. Ένας καλοντυμένος κύριος, γύρω στα 50, χαμογελαστός, κάθε άλλο παρά ο τύπος του κλασσικού εστιάτορα που μόλις βγήκε από την κουζίνα...

Χαιρετηθήκαμε, συστήθηκε, τον ευχαρίστησα για το απρόσμενο δώρο του.

"Πήρα το θάρρος να έρθω γιατί είδα ότι φθάσατε αρκετά νωρίτερα από την ώρα που είχατε κλείσει για το τραπέζι" μου είπε. "Διαβάζω τα άρθρα σας, και στα περισσότερα συμφωνώ μαζί σας..." Τον διέκοψα: "...αλλά θέλατε να μιλήσετε μαζί μου για αυτά με τα οποία δεν συμφωνείτε". Έβαλε τα γέλια. "Πράγματι, έτσι είναι!" μου είπε. Έβγαλε το Νυχτέρι από την σαμπανιέρα, σερβίρισε εμένα και στον εαυτό του έβαλε γύρω στα δύο δ