Ανακαλύπτοντας το απροσδόκητο Από τον Γ. Μιχαήλο


Θα έλεγα ότι ήταν μια ήσυχη σχετικά εβδομάδα, πιθανολογώ μάλιστα ότι επικράτησε η ηρεμία που πάντα προηγείται της ‘καταιγίδας’, μιας που οι επόμενες εφτά ημέρες τα έχουν όλα. Ταξίδι στην Θεσσαλονίκη για τον διεθνή διαγωνισμό οίνων, οργάνωση της τυφλής γευστικής αντιπαράθεσης της νέας ναυαρχίδας του Αϊβαλή δίπλα σε κρασιά, ιερά ‘τέρατα’, του παγκόσμιου αμπελώνα και φυσικά το πολυαναμενόμενο Οινόραμα, για όλους εμάς τους φανατικούς οινόφιλους.

Ωστόσο υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή την εβδομάδα που πέρασε, από εκείνες που αποτυπώνονται για πάντα στη μνήμη και που καταφέρνει μέσα στο μυαλό μου να δικαιολογεί την εμμονή των Γάλλων, στην δυσνόητη έννοια του terroir. Τι κάνεις λοιπόν όταν ψάχνοντας μπαταρίες για την ξυριστική σου μηχανή, πέφτεις ‘μούρη με μούρη’ με μια φιάλη Chateau Pontet-Canet του 2001, ‘ξεχασμένη’ στο σκρίνιο του σαλονιού σου;


Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου, όπως δεν μπορούσα να ‘θυμηθώ’ πως είχε έρθει αυτή η φιάλη στην κατοχή μου. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι δεν είχα φερθεί με τον ‘σεβασμό’ που όφειλα, σε ένα σπουδαίο cru classe του Bordeaux. Ποιος ξέρει πόσο καιρό βρισκόταν εκεί, σε συνθήκες οι οποίες σίγουρα απείχαν από το ιδανικό, για ένα κρασί που ‘παίζει’ χαλαρά στην κατηγορία των 100€ η φιάλη, στην αγορά.

Και όμως το κρασί στάθηκε απόλυτα ‘γενναιόδωρο’ απέναντι μου, κάνοντας με να αισθανθώ για άλλη μια φορά τη ‘μαγεία’ της φύσης. Η εξέλιξη του κρασιού ήταν απίστευτη. Και όταν μιλάω για εξέλιξη δεν εννοώ μόνο την πορεία του μέσα στα ταλαιπωρημένα, εξαιτίας μου, έντεκα χ