Το να πουλήσει κανείς κρασί δεν

Από τον Θ. Λέλεκα 

Με παρεξηγήσατε!... Δεν έχω κανένα σκοπό να ανοίξουμε πολιτική συζήτηση… Μακριά αυτά τα πράγματα από εμάς τους ανθρώπους της οινογαστρονομίας, η οποία είναι σταθερά υπερ-κομματική, οικουμενική και αυτοδύναμη!

Απλά έχω μια θεωρία: Αυτή λέει ότι οι Εκλογές που μόλις ολοκληρώθηκαν είναι μία καλή ευκαιρία να στήσουμε ένα μεγαλοπρεπές φαγοπότι, είτε ανήκουμε στους νικητές, είτε στους ηττημένους, είτε στους… παγερά αδιάφορους. Δώστε προσοχή λοιπόν, και πράξτε ανάλογα με το πώς ερμηνεύετε το εκλογικό αποτέλεσμα:

Οι νικητές ζουν προφανώς ημέρες χαράς. Μία νέα εποχή ξεκινάει και είναι γεμάτοι αισιοδοξία και ενθουσιασμό. Για εκείνους το φαγοπότι μετά τις εκλογές είναι εορταστικό και περιλαμβάνει θαλασσινά, εκλεκτό finger-food, σπάνια τυριά και λοιπά εδέσματα. Και βέβαια στα ποτήρια τους κυριαρχούν οι… μπουρμπουλήθρες! Τίποτα δεν δίνει το σύνθημα μίας γιορτής αλλά και ενός (εκλογικού) θριάμβου καλύτερα από τον χαρακτηριστικό θόρυβο του φελλού μίας φιάλης αφρώδους κρασιού που ανοίγει. Εννοείται ότι στην κατηγορία αυτή τον πρώτο λόγο τον έχει η Σαμπάνια. Λευκή ή ροζέ, μοιράζει τις κομψές φυσαλίδες της απλόχερα και συνοδεύει τα πολυτελή μεζεδάκια ενός εορταστικού μετεκλογικού πάρτυ. Αν μάλιστα θα σερβιριστούν πιο έντονες (αλλά πάντα εκλεκτές) γεύσεις όπως η τρούφα, τα καπνιστά ή κατσικίσια τυριά και το ψητό φουα γκρα, τότε καλόν είναι η Σαμπάνια να είναι χρονολογημένη, για να έχει και το αρωματικό βάθος να σταθεί δίπλα τους. Βέβαια, εκείνοι που θέλουν να γιορτάσουν με κάτι εξίσου θριαμβευτικό αλλά οικονομικότερο (ζούμε και σε δύσκολους καιρούς άλλωστε), δεν χρειάζεται να προβληματιστούν καθόλου. Θα κάνουν τη δουλειά τους (και το «κομμάτι» τους) μια χαρά με ένα φρέσκο Prosecco από την Ιταλία, μία φινετσάτη Cava από την Ισπανία, και φυσικά με ένα από τα εξαιρετικά Ελληνικά αφρώδη κρασιά που ποτέ δεν πρέπει να παραγκωνίζουμε.

Για τους ηττημένους, ένα είναι το γιατρικό: Πρόκειται για αυτό που οι Αγγλο-Σάξωνες ονομάζουν «comfort food», και αφορά σε φαγητά πλούσια σε λίπος και υδατάνθρακες, που χορταίνουν και φέρνουν μία ευχάριστη υπνηλία και κατ’ επέκταση μια προσωρινή (τουλάχιστον) απόδραση. Σκεφτείτε λοιπόν παϊδάκια και πανσέτες στα κάρβουνα, ζυμαρικά με πλούσιες σάλτσες, πατάτες σε διάφορες μορφές, πίττες – καταλαβαίνετε ακριβώς που το πάω. Οι οινικές μου προτάσεις εδώ επιλέγονται με γνώμονα όχι μόνο το ταίριασμα των γεύσεων, αλλά και το υψηλό αλκοόλ, ειδικά για εκείνους που θέλουν να πιουν για να ξεχάσουν. Επιλέξτε λοιπόν δυνατά ερυθρά κρασιά, όπως ένα πικάντικο Châteauneuf du Pape από τη Γαλλία, ένα πλούσιο Zinfandel από την Καλιφόρνια, ένα πολυποικιλιακό ερυθρό από τη Χιλή. Αν βέβαια κάποιοι εκ των ηττημένων δεν έχετε καμία όρεξη για τραπέζια και μαγειρικές και θέλετε απλά να μείνετε μόνοι σας, το καταλαβαίνω απόλυτα. Για την περίπτωσή σας το ιδανικό comfort food είναι η πίτσα! Φορτώστε την με μπόλικα αλλαντικά, μανιτάρια και όλα τα παρελκόμενα, ανοίξτε μαζί και ένα κομψό Pinot Noir από την Αλσατία, τη Γερμανία ή τη Νέα Ζηλανδία, και κλείστε (προσωρινά) την πόρτα στον έξω κόσμο…

Κακά τα ψέματα όμως… Η ζωή είναι για όλους (εμάς) τους παγερά αδιάφορους, που, πέρα από κάλπες και exit-polls, απλά ψάχνουμε αφορμή να μαζευτούμε με καλούς φίλους για να φάμε, να πιούμε και να διασκεδάσουμε. Έχοντας, λοιπόν, απόλυτη ελευθερία να «κάνουμε παιχνίδι», ελάτε να σχεδιάσουμε το απόλυτο μετεκλογικό μενού:

Για απεριτίφ, προτείνω ένα ροζέ αφρώδες. Προσωπική μου επιλογή θα ήταν ένα Crémant de Loire Rosé, που εντυπωσιάζει με την κομψότητά του. Δεν είναι υποχρεωτικό να σερβίρετε μαζί και κάτι φαγώσιμο (ακολουθεί πολύ φαγητό), αλλά αν επιμένετε, θα συνιστούσα finger food με επίκεντρο το εκλεκτό Ισπανικό αλλαντικό Jamón Serrano.

Για το πρώτο πιάτο, σκέφτομαι σπαράγγια, και σας δίνω πολλές επιλογέ