"Αξιώματα", πικρές αλήθειες και το παράδειγμα της Χιλής
Από τον Τ. Πικούνη

Θυμάστε από το σχολείο τι είναι "Αξίωμα"; Να σας το θυμίσω... αξίωμα ή αρχή στη λογική, είναι μια πρόταση η οποία δεν αποδεικνύεται, αλλά θεωρείται είτε προφανής, ή αποτέλεσμα κάποιας απόφασης. Το βασικό αξίωμα της γεωμετρίας, ότι δύο παράλληλες γραμμές τέμνονται στο άπειρο δεν αποδεικνύεται, αλλά αποτελεί μια παραδοχή στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της Ευκλείδειας γεωμετρίας.

Τώρα, θα ρωτήσετε σίγουρα "Τι δουλειά έχουν τα αξιώματα με το κρασί;". Δυστυχώς έχουν... και μεγάλη! Είναι οι παραδοχές εκείνες που θεωρούνται αδιαμφισβήτητες, που είναι "μεγάλες αλήθειες", που αν τολμήσει κάποιος να τις αμφισβητήσει θα δεχτεί... επίθεση από "ορθόδοξους" (ακούστε με, κάτι ξέρω...). Τέτοιοι είναι οι μύθοι του κρασιού στους οποίους έχω αναφερθεί πολλές φορές.

Ένα από τα πολύ "τρανταχτά" αξιώματα, που αλίμονο σου αν τα αμφισβητήσεις, είναι η άποψη ότι η ελληνική εξαγωγική προσπάθεια στο κρασί πρέπει να στηρίζεται στις Ελληνικές, γηγενείς ποικιλίες. Αν είστε "νέος" στο χώρο της οινικής τρέλας και τολμήσετε να ρωτήστε "γιατί;" θα λάβετε χαμόγελα και ειρωνικά σχόλια... Αν κάποιος καλός "παλιός" σας λυπηθεί, θα σας εξηγήσει χαμογελώντας ότι αυτές είναι που μας διαφοροποιούν, ότι έχουμε 300 γηγενείς ποικιλίες, εξαιρετικές, ότι ο κόσμος πια αναζητά τη διαφορετικότητα, και τέλος -σε μια κρίση ειλικρίνειας ή πραγματισμού μετά το τρίτο ποτήρι Ασύρτικο- θα ομολογήσει με ρεαλισμό ότι "που να πάμε να παλέψουμε εμείς με τα θηρία του Cabernet και του Syrah!" Ενώ με τις δικές μας, ανταγωνισμό δεν έχουμε!!

Έχω πάψει βέβαια προ πολλού να θέτω το ερώτημα... προς τι να αμφισβητείς αξιώματα; Αλλά όταν πέσω τυχαία σε καμμιά συζήτηση σχετική, εκείνο που ρωτάω πια κάπως "δειλά" είναι: "Και η Χιλή παιδιά; Πως εξηγείται το φαινόμενο Χιλή τότε;" Και εισπράττω την απάντηση "μα τι λες τώρα; Άλλο η Χιλή, άλλο εμείς!". Που συμπληρώνεται με παραμύθια, εικασίες και ποταμούς μαύρης άγνοιας...

Που τα θυμήθηκα όλα αυτά; Από τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού, μιας τυφλής δοκιμής που έγινε στα μέσα Αυγούστου.

Σε αυτή την τυφλή δοκιμή λοιπόν, στο διαγωνισμό "Cabernet Masters" του Drinks Business International χωρίς ένδειξη της χώρας προέλευσης, η Χιλή θριάμβευσε! Μιά επιτροπή από 5 Masters of Wine και 1 master Sommelier απένειμε σχεδόν τα μισά βραβεία στη Χιλή! Από τα 109 μετάλλια που απονεμήθηκαν, η Χιλή απέσπασε τα 45!

Συνολικά στα Χιλιανά οινοποιεία απονεμήθηκαν 1 Master Trophy, 6 Χρυσά τρόπαια, 15 ασημένια και 23 χάλκινα για μονοποικιλιακά Cabernet Sauvignon από οινικές περιοχές σε όλη τη χώρα, στις οποίες περιλαμβάνονται οι κοιλάδες Maipo, Cachapoal, Colchagua, Maule και Curico. Το σάρωμα των τροπαίων από τη Χιλή είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι όλες οι δοκιμές έγιναν από Βρεττανούς επαγγελματίες του οίνου, και συγκεκριμένα από τους Patrick Schmitt MW, David Round MW, Keith Isaacs MW, Richard Bampfield MW, Patricia Stefanowicz MW και Clement Robert MS.

Η μεγαλύτερη διάκριση του Διαγωνισμού, το Master Trophy, πήγε στο κρασί "Casa Real" της Santa Rita. Άλλες χώρες που διαγωνίστηκαν περιελάμβαναν οινοποιεία του λεγόμενου "Νέου Κόσμου" από τις ΗΠΑ, τη Νοτια Αφρική, την Αργεντινή και την Αυστραλία, μαζί με κάποιες του "Παλαιού Κοσμου", την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία.

"Τα αποτελέσματα αυτά είναι συναρπαστικά, καθώς τονίζουν το γεγονός ότι η Χιλή μπορεί να ανταγωνιστεί ενάντια στα Cabernets όλου του κόσμου σε οποιοδήποτε επίπεδο τιμών", δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής των Wines of Chile των ΗΠΑ, Marybeth Bentwood.

Η Χιλή είναι μια χώρα -θα τονίσουμε εμείς- με πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Ελλάδα (ίδιο σχεδόν μεσογειακό κλίμα στο τμήμα της χώρας που καλλιεργούνται σταφύλια, ταυτόχρονη χρονικά έναρξη του μετασχηματισμού τους σε σύγχρονες οινοπαραγωγικές χώρες) που ακολούθησε όμως μια εντελώς διαφορετική πορεία και μοντέλο ανάπτυξης: Αντί να στηριχτεί στις τοπικές ποικιλίες όπως η Ελλάδα και στις ίδιες δυνάμεις μόνο, στράφηκε προς τις διεθνείς ποικιλίες με την τεράστια αγορά, στην οποία την εισήγαγαν οι διεθνείς "παίκτες" που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εκεί (Torres, Antinori, Château Lafite Rothschild, Château Cos d'Estournel, Château Mouton Rothschild) και συνεργάστηκαν με τοπικά οινοποιεία επενδύοντας σημαντικά ποσά (εκεί οι επενδύσεις είναι "ευπρόσδεκτες" όχι μόνο στα λόγια!) και μεταφέροντας σημαντική τεχνογνωσία τόσο στην υλικοτεχνική υποδομή όσο και στο διεθνές marketing, δίνοντας το παράδειγμα του τρόπου ανάπτυξης και στους Χιλιανούς οινοποιούς που ακολούθησαν.

Η στρατηγικη πέτυχε απόλυτα, αλλά και εφαρμόστηκε από όλες τις συνιστώσες. Σήμερα η Χιλή κυριαρχεί όχι