Από τον Κ. Κοντογιώργη


Αφορμή για τη σημερινή μας επικοινωνία στάθηκε μια μεσοβδόμαδη βόλτα.

Τέταρτη βράδυ λοιπόν και ετοιμάζομαι για την σχεδόν καθημερινή μου προπόνηση, που περιλαμβάνει έντονο περπάτημα από την Καστέλλα, μέχρι το Φάρο της Ζέας, μια διαδρομή δηλαδή περίπου έξι χιλιομέτρων πήγαινε έλα, μιας και η ηλικία μου επιβάλλει τέτοιου είδους δραστηριότητες, αν δεν θέλω να γίνω 300 κιλά. Ου γαρ έρχεται μόνον.

Παρέα μου σε αυτή τη βόλτα, πάντοτε το κινητό μου με τα ακουστικά του, συντονισμένο στο ραδιόφωνο και με επιλεγμένο σταθμό αναλόγως τα κέφια. Αλλάζοντας λοιπόν συνεχώς σταθμούς, έπεσα πάνω στο ραδιόφωνο του Alpha και πιο συγκεκριμένα, σε ένα τρίλεπτο περίπου σχόλιο του οινολόγου Δημήτρη Χατζηνικολάου. Τον κύριο Χατζηνικολάου δεν τον γνωρίζω προσωπικά, επομένως τεκμαίρεται οτι έχει το σεβασμό και την εκτίμηση μου, χωρίς όμως αυτό να απαγορεύει να έχω διαφορετική προσέγγιση σε ορισμένα θέματα.

Αφορμή λοιπόν για το θέμα του σχολίου του κυρίου Χατζηνικολάου ήταν η ρήση ενός συγγραφέα η ενός ποιητή, αν θυμάμαι καλά, ο οποίος είπε ότι το κρασί και τα οινοπνευματώδη είναι τα μέσα για να ταξιδέψεις σε αναμνήσεις και εμπειρίες, μέσω γεύσεων και αρωμάτων. Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με τη γνώμη του λογοτέχνη, με την οποία συντάχθηκε και ο οινολόγος, το κρασί είναι το μεταφορικό μέσο πολυτελείας, ένα super car ας πούμε, ενώ όλα τα