Ουδείς ...άσφαλτος!!
Από τον Τ. Πικούνη

Ουδείς ...άσφαλτος!!

Το παραπάνω "ρητό" (σωστό ετυμολογικά, όσο και αν μας φαίνεται αστείο) είναι κάτι σαν αξίωμα: Όλοι κάνουμε τα λάθη μας, τα λάθη είναι ανθρώπινα, και δεν είναι και του ...θανατά όταν αυτό συμβαίνει. Αρκεί βέβαια, να το αναγνωρίζουμε. Και να επανορθώνουμε, ιδιαίτερα όταν τα λάθη μπορεί να έχουν επιπτώσεις και να αδικούν πρόσωπα...

Έτσι και εγώ, "άσφαλτος" δεν είμαι. Και σπεύδω να διορθώσω μια αδικία...

Πριν από αρκετό καιρό εμφανίστηκε άρθρο νεαρού οινοποιού, που -κατά την άποψή μου- έθιγε τους πρωτοπόρους της ελληνικής οινοποιίας. Έγραψα στο fb ένα καυστικό σχόλιο, και ανάμεσα στα άλλα αναρωτιόμουν τι έχει να επιδείξει ο ίδιος στα κρασιά του οινοποιείου του, που είναι δημιουργήματα των γονιών του.

Χθες, στη γευσιγνωσία των κρασιών των νέων οινοποιών της Νάουσας που έγινε στο Paradiso του Σύμβουλου Οίνου του House of Wine Γρηγόρη Μιχαήλου, διαπίστωσα το λάθος μου, δοκιμάζοντας τον Παλιοκαλιά του 2011, δημιούργημα του Κωστή Δαλαμάρα. Ένα κρασί τελείως διαφορετικό από αυτό που είχα δοκιμάσει πριν κάποια χρόνια, και που τότε ήταν ποιοτικό μεν, αλλά ξινόμαυρο "παλαιάς κοπής", κλασσικό, με έντονες τανίνες και "άγριο"... Ο Παλιοκαλιάς του 11 είναι ένα εξαιρετικό κρασί, σύγχρονο, με τα φρούτα στο στόμα και τη μύτη να συμβαδίζουν με τις κλασσικές γεύσεις του ξινόμαυρου της Νάουσας, ένα από τα καλύτερα ξινόμαυρα που έχω δοκιμάσει...

Μίλησα με τον Κωστή -παλιό μου γνώριμο από την εποχή που σπούδαζε ακόμα στο Παρίσι - και που ήταν παρών στη γευσιγνωσία μαζί με τους 3 υπόλοιπους νέους οινοποιούς της Νάουσας, το Θυμιόπουλο, το Μαρκοβίτη και τον Διαμαντάκο. Και παραδέχτηκα ότι τον αδίκησα στο θέμα του κρασιού... αλλά δυστυχώς, ο αριθμός των ετικετών του House of Wine καθιστά αδύνατο να δοκιμάζουμε κάθε νέα σοδιά κρασιών που δεν έχουμε στα ράφια μας.

Ελπίζω σύντομα να έχουμε τον Παλιοκαλιά και τά άλλα κρασιά της δυναμικής αυτής τετράδας των νεαρών οινοποιών της Νάουσας σύντομα στα ράφια μας -πέρα από κρασιά του Θυμιόπουλου που ήδη υπάρχουν στο House of Wine.

Καλή συνέχεια στη δουλειά σου, Κωστή...