Οι "Ανιαξιάτικη" βαθμολογία ελληνικών κρασιών από Robert Parker
Περιμέναμε αρκετό καιρό την Ανοιξιάτικη κριτική των ελληνικών κρασιών από το Robert Parker, που στην πράξη σημαίνει από τον εξαιρετικό Mark Squires, μόνιμο συνεργάτη του Robert Parker και του eRobertParker.com για την Ελλάδα. Και η κριτική αυτή ήρθε με το τεύχος του Απριλίου, με 48 κρασιά που δοκιμάστηκαν από το Μάρτιο και μετά, κυρίως λευκά.

Αναλυτικά, ο κατάλογος περιλαμβάνει 19 ερυθρά, 3 ροζέ και 26 λευκά, με βαθμολογίες που κυμαίνονται μεταξύ 91 και 85 για τα ερυθρά, 85 και 86 για τα Ροζέ και 93 μέχρι 86 για τα λευκά. Πρώτο ερυθρό το Μαυροτράγανο του Σιγάλα, πρώτα λευκά τα γλυκά της Σάμου -με "σφήνα" ανάμεσά τους το Salto του Σκούρα, με μια βαθμολογία 92/100 που είναι η μεγαλύτερη σε ξηρό κρασί εκτός Ασύρτικων Σαντορίνης που δίνει ο Mark Squires σε ελληνικό λευκό!

Μπορείτε να δείτε ολόκληρο τον κατάλογο των κρασιών με τις βαθμολογίες τους κάνοντας κλικ εδώ.

Εμείς επικεντρώνουμε την παρουσίαση στα ξηρά λευκά... είναι τα πιο "καλοκαιρινά" κρασιά, όλα φρέσκα, δροσερά, κατάλληλα για τις ζέστες που πλησιάζουν.

Θα θέλαμε εδώ να τονίσουμε τρία σημεία που βρίσκουμε σημαντικά στην κριτική του Mark Squires.

Το πρώτο είναι η διαδικασία της δοκιμής. Στα περισσότερα κρασιά η δοκιμή έχει αρχίσει μήνες πριν, όταν ήσαν εξαιρετικά φρέσκα. Στην τωρινή δοκιμή τα κρασιά ανοίγονται, δοκιμάζονται και δοκιμάζονται πάλι την επόμενη μέρα, μερικά μάλιστα τις επόμενες! Μια διαδικασία που κρατά αρκετό χρόνο, και που διαφέρει ριζικά από τη συνήθη δοκιμή των ...2 λεπτών! Βέβαια, τα κρασιά δοκιμάζονται ανοιχτά, μακριά από "τυφλές" δοκιμές και άλλες παρεμφερείς ανοησίες. Επαγγελματισμός, θα πούμε εμείς, χωρίς άλλο σχόλιο...

Το δεύτερο αφορά στο λεκτικό... Οι κριτική διατυπώνεται -όπως θα δείτε και μόνοι σας- με περιγραφές κατανοητές στο ευρύ κοινό. Αρώματα όπως "ξερά ροδάκινα, λίγο αχλάδι και φλούδα πεπονιού" κυριαρχούν, αντί των "δικών μας" "λίτσι, φρεσκοαντλημένο πετρέλαιο" και άλλα γλαφυρά. Το κρασί είναι "νόστιμο, φρέσκο, δροσερό, φρουτώδες" ή "αρμονικό, νόστιμο και στρογγυλό, με έναν υπαινιγμό φυτικότητας"... Αυτά για όσους απορούν τι έκανε το Robert Parker να κυριαρχήσει μεταξύ των κριτικών.

Το τρίτο αφορά στην παλαίωση των λευκών. Δεν υπάρχει φρέσκο κρασί δεξαμενής που -κατά το Mark- να μην μπορείτε να το πιείτε μέχρι τουλάχιστον το 2016, και κάποια μέχρι το 2020. Είναι ο μόνιμος "καημός" μου, προσωπικός και του House of Wine, όταν βλέπω Ασύρτικα να πίνονται φρέσκα, ή όταν αναγκαζόμαστε να βγάζουμε εκτός κυκλοφορίας και καταλόγου κρασιά σαν το Αηδάνι Σιγάλα του 2011, επειδή δεν βρίσκεται ΚΑΝΕΝΑΣ (υποτιθέμενος) οινόφιλος να το αγοράσει, και που τελικά καταλήγει να συνοδεύσει το δικό μου φαγητό! Μπορεί vα με κάνει -προσωπικά- ευγνώμονα σε όσους σνομπάρουν τα παλαιωμένα λευκά, γιατί τα αφήνουν σε εμένα να τα απολαύσω, αλλά επαγγελματικά, αναγκαστικά… τραβάω τα μαλλιά μου...

Και κάτι ακόμα... Δεν διστάζει ο Mark να μοιράσει 85αρια και 86ρια σε κρασιά που οι δικοί μας κριτικοί τα αποθεώνουν με 95/100 και βάλε!... Τα "του Καίσαρος τω Καίσαρι" από ένα αδιαμφισβήτητα μεγάλο κριτικό Οίνου...

Διαβάστε λοιπόν τις αναλυτικές κριτικές για τα κορυφαία λευκά του Μark Squires, με βαθμολογία 90+... Εμείς συμφωνούμε μαζί του απόλυτα και τα προτείνουμε ανεπιφύλακτα!


 ...Δεν υπάρχουν πολλά Μοσχοφίλερα που να μου έχουν αρέσει περισσότερο. Διαπεραστικό όταν είναι πολύ κρύο, αναδεικνύει εκπληκτική συγκέντρωση όταν η θερμοκρασία του ανεβαίνει στην περιοχή των 10 βαθμών κελσίου, αλλά και μιά μικρή επιθετικότητα, που δένεται με έναν υπαινιγμό λεμονιού και έντονη οξύτητα. Όσο αεριζόταν, τόσο καλύτερο γινόταν. Το ωραίο και πυκνό του φρούτο έρχεται έντονα στο προσκήνιο, εξισορροπώντας τη δομή του σώματος του κρασιού και αρχίζει να φαίνεται αρκετά μεγάλο (σε σχέση με τα περισσότερα Μοσχοφίλερα).

Καθαρό και ανεπηρέαστο , δείχνει μια πανσπερμία ορυκτών, σχιστόλιθου και βρεγμένης πέτρας στην επίμονη επίγευσή του, μαζί με το νόστιμο φρούτο. Ακούω συχνά να μιλούν για το Ασύρτικο και τη μεταλλικότητα (ότι μπορεί αυτό να σημαίνει), αλλά το Μοσχοφίλερο δεν παίρνει την αναλογία που του αξίζει από αυτή. Αυτό είναι πολύ εντυπωσιακό τώρα, μετά από ένα χρόνο στη φιάλη, και αυτός ο χρόνος το έχει βελτιώσει σημαντικά.

Μπορεί ακόμα να μη βρίσκεται στην κορύφωσή του, Αν σας αρέσουν τα κρασιά με ορυκτότητα και μεταλλικότητα, το συγκεκριμένο κρασί είναι για εσάς... Αγνοήστε το βιδωτό καπάκι - μπορεί να μη δίνει την καλύτερη εντύπωση σε κάποιους (και φυσικά οι τους περισσότερους δεν τους νοιάζει) , αλλά το κρασί είναι απλά καταπληκτικό. Θα πρέπει επίσης να παλαιώνει καλύτερα από αντίστοιχα κρασιά, αλλά δεδομένου ότι πρόκειται για μια νέα εμφιάλωσης, ας είμαστε συντηρητικοί συντηρητικοί προς το παρόν. Πιείτε το τώρα μέχρι και το 2018.
  
 Η Ρομπόλα του 2013 -στην έκδοση χωρίς βαρέλι εδώ- εμφιαλώθηκε μόλις το Δεκέμβριο του 2013. Όσο περνά ο καιρός τόσο πιο πολύ εντυπωσιάζομαι από το πόσο διαχρονικά εξαιρετική είναι αυτή η εμφιάλωση του Gentilini. Ομολογουμένως πολύ φρέσκο όταν το δοκίμασα το Μάρτιο, είχε μια έντονη και επίμονη επίγευση καθώς ζεσταινόταν. Με λεπτές νότες από ξερά ροδάκινα, λίγο αχλάδι και φλούδα πεπονιού, αναδεικνύει συγκέντρωση, γεύσεις και εστίαση. Όσο ζεσταίνεται, εξελίσσεται και βελτιώνεται αποδεικνύοντας και πάλι γιατί πιστεύω ότι αυτό οινοποιείο βοήθησε να πειστούν οι άνθρωποι ότι πρέπει να υπάρξει περισσότερη Ρομπόλα στον κόσμο. Δεν θα εντυπωσιάσει με τη γλυκύτητα, τα ώριμα φρούτα, τη δύναμη ή την πυκνότητα. Είναι απλά ξεκάθαρο και απέριττο, με φρέσκια καθαρότητα δεξαμενής που δένεται με τη γεύση στο τελείωμα. Όσο εντυπωσιακό και αν ήταν στις πρώτες δοκιμές, έδειξε σημαντικά καλύτερο την επόμενη μέρα, ακόμα πιο ζωντανό και ζωηρό. Θα πρέπει να κρατήσει αξιοπρεπώς για πολλά χρόνια, θα μπορούσε να πάει μακρύτερα και μπορεί να βελτιωθεί ακόμα περισσότερο με ένα χρόνο περίπου στο κελάρι. Είναι ωραίο να το πιείτε φρέσκο και νεανικό, γι' αυτό μη διστάσετε να το απολαύσετε αυτό το καλοκαίρι. Πίείτε το τώρα μέχρι και το 2018.
  
 ....Με ωραία σταθερότητα στον ουρανίσκο και όμορφη ισορροπία, βρίσκεται ακριβώς στο στόχο και πάλι φέτος, και αποτελεί μια ωραία συνέχεια στο υπέροχο 2011. Είναι αρμονικό, νόστιμο και στρογγυλό, με έναν υπαινιγμό φυτικότητας αρκετά νωρίς. ... Η καθαρότητα των φρούτων είναι εντυπωσιακή αυτή τη στιγμή, και θα πρέπει να είναι απλά εκπληκτικό αυτό το καλοκαίρι. Πιείτε το τώρα μέχρι και το 2016.
  
 Παλαιώθηκε για πέντε μήνες σε Γαλλικά δρύινα βαρέλια (80% καινούργια- 10% χρησιμοποιημένα). Παρά τις πολλές αντιρρήσεις για το εάν το βαρέλι ταιριάζει στο Ασύρτικο, θα πρέπει να πω - ταιριάζει. Όλοι έχουμε τις προσωπικές μας προτιμήσεις ασφαλώς, αλλά οι άνθρωποι της Γαίας αλλά και άλλοι στο νησί, έχουν αποδείξει ότι όχι μόνο ταιριάζει, αλλά ταιριάζει καλά. Σίγουρα, ο συνδυασμός με το φαγητό μπορεί να είναι διαφορετικός. Έχοντας πει αυτό, το κρασί είναι εκπληκτικά χαριτωμένο, ευγενές και προσιτό, με αρκετά καλά ταιριασμένο βαρέλι, και βελούδινη υφή που είναι αισθησιακή στον ουρανίσκο. Δεν είναι ο μεγαλύτερος Θαλασσίτης, αλλά τελειώνει με μια εκρηκτική γεύση. Πίνεται εύκολα και φρούτα και οξύτητα επικρατούν στο βαρέλι και το διαπερνούν. Αυτό θα φανεί σε περίπου δυο χρόνια, όταν το βαρέλι ενσωματωθεί, αλλά φαίνεται πολύ καλά και σήμερα. Ξεχάστε τις προκαταλήψεις σας, σε πολλούς ανθρώπους θα αρέσει πολύ. Πιείτε το τώρα μέχρι το 2020.
  
 To Sauvignon Blank του 2013 προέρχεται από αμπέλια που βρίσκονται σε υψόμετρο 620-710 μέτρων. Κρασί δεξαμενής, εμφιαλώθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2013. Όταν αναφέρομαι σε "Κτήμα Άλφα", η πρώτη σκέψη μου είναι Ξινόμαυρο. Αυτό μπορεί να είναι ακόμα το πιο "ένδοξο" κρασί τους, αλλά μπορώ να προσθέσω ότι Ελλάδα και Sauvignon Blanc πάνε μαζί; Ενα καλό παράδειγμα όλα αυτά τα χρόνια είναι αυτή η εμφιάλωση. Όμορφα ισορροπημένο, φρέσκο και καθαρό, αυτή η διαχρονικά "συνεπής" εμφιάλωση διαθέτει όλα τα κλασσικά αρώματα που θέλει κανείς, χωρίς να το παρακάνει. Δροσιστικό και αναζωογονητικό, είναι το τέλειο καλοκαιρινό κρασί, μπορεί να κρατήσει μερικά χρόνια, αλλά γιατί να ασχοληθεί κανείς η να το ρισκάρει; Θα είναι φοβερό αυτό το καλοκαίρι και θα είναι πάντα καλύτερο στα πιο φρέσκα του. Είναι ένα εστιασμένο, αλλά φρουτώδες Sauvignon, που τα κάνει όλα σωστά. Πιείτε το τώρα μέχρι το 2017.