Το κρασί ταιριάζει με την ...κάλπη! Έτσι κι' αλλιώς! Γράφει ο Ίνων Καρνεάδης



Είναι Τρίτη βράδυ- Πρωτομαγιά, έχω ήδη πιεί 2 ποτήρια από το θαυμάσιο Νόημα του Παλυβού (μην το ψάχνετε, δώρο είναι...) με το φαγητό μου και ήδη απολαμβάνω το τρίτο... στη δροσιά της βεράντας μου, στο υπέροχο ανοιξιάτικο βράδυ, ήρεμος, νηφάλιος... με το laptop στο διπλανό τραπεζάκι να ρίχνει αυτό το γαλάζιο, απόκοσμο φως του...

Ξαναδιαβάζω το εισαγωγικό σημείωμα που είχα γράψει -μετά από πρόσκληση- για το τελευταίο Newletter του House of Wine... αυτό του Μαΐου του 2012, για τη σχέση κάλπης και κρασιού. Κάτι δεν μου πάει καλά... Πάντα, όταν γράφω κάτι, με βασανίζει η αντίθετη άποψη. Ο Καρνεάδης, αυτός ο μοναδικός αρχαίος μας πρόγονος και συνονόματός μου, που μπορούσε να σε πείσει τη μια στιγμή ότι είναι νύχτα και αμέσως μετά ότι είναι μέρα, ξυπνάει σιγά μέσα μου... τι στην ευχή, υπάρχει και η άλλη άποψη! Και αρχίζω να τη βάζω στο "ηλεκτρονικό" μου χαρτί...


Σε λίγες μέρες λοιπόν ασκούμε το υπέρτατο δικαίωμα του Πολίτη: Ψηφίζουμε... Δηλαδή, για να συνειδητοποιήσουμε τι κάνουμε, εκχωρούμε κάθε απόφαση ΔΙΚΗ μας που αφορά στα κοινά, στους νόμους, στις σημαντικές αποφάσεις, στη λειτουργία αυτού που λέμε κράτος γενικότερα, σε κάποιους -ένα έως τέσσερεις- αντιπροσώπους μας, που ούτε τους ξέρουμε, ούτε τους έχουμε μιλήσει ποτέ. Αυτοί, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, θα αποφασίζουν αντί για εμάς... και για εμάς, και για όλο τον ελληνικό λαό. Και η απόφασή μας αυτή είναι ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ: Δεν μπορούμε να την πάρουμε πίσω, δεν μπορούμε να άρουμε αυτή την εξουσιοδότηση αν πια ο εκπρόσωπός μας δεν κάνει αυτά που μας υποσχέθηκε να κάνει, αν αλλάξει κόμμα... αν ...αν. Ακόμα και αν πεθάνει (ό μη γένοιτο!), δεν αποφασίζουμε εμείς που τον εκλέξαμε ποιός θα είναι ο αντικαταστάτης του, ποιόν εμπιστευόμαστε στη θέση του.

Αυτό έχει γίνει συνήθεια να το λέμε αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Βέβαια, βάσει των ορισμών των πολιτευμάτων που οι δικοί μας πρόγονοι καθόρισαν, ούτε αντιπροσωπευτική είναι ούτε δημοκρατία ...Είναι -θεωρητικά δυστυχώς- καραμπινάτη αριστοκρατία (αν υποθέσουμε ότι εκλέγουμε τους αρίστους), αλλά ...ας είναι. Με τις λέξεις θα παίξουμε τώρα;

Αν απορείτε γιατί σε ένα site οίνου και ποτών, κάποιος γράφει για την ψήφο, σπεύδω να σας εξηγήσω. Πρώτον, δικαιούμαι "δια να ομιλώ" και να γράφω επειδή η σχέση κάλπης και κρασιού ήταν πάντα μια περίεργη σχέση αγάπης-μίσους, και γιατί το δεύτερο (το κρασί) μπορεί να επηρεάσει το ...περιεχόμενο της πρώτης.

Για πάρα πολλά χρόνια λοιπόν, κάλπη και κρασί ήσαν ασυμβίβαστα: Το κρασί μπορούσε να θολώσει την απόφαση του ψηφοφόρου, να του στερήσει τη λογική και τη νηφαλιότητα που θεωρούνταν (και θεωρούνται ακόμα) απαραίτητα για την άσκηση του υπέρτατου δικαιώματος του πολίτη. Αλλά και να τον οδηγήσει σε πράξεις βίας, που μπορεί να εμποδίσουν άλλους συμπολίτες μας να ασκήσουν ελεύθερα το υπέρτατο δικαίωμά τους.

Για πολλά χρόνια, την ημέρα των εκλογών υποτίθεται ότι έκλειναν ταβέρνες, καπηλειά, μπάρ, και το σερβίρισμα κάθε είδους αλκοόλ απαγορευόταν. Δεν ξέρω πόσο εφαρμοζόταν αυτός ο νόμος, άλλωστε στην Ελλάδα είμαστε φειδωλοί στην εφαρμογή των νόμων που ψήφισαν αυτοί που εμείς ορίσαμε στο πόδι μας, δεν ξέρω ακόμα αν ο νόμος ισχύει και σήμερα, ένα ξέρω όμως: Η σχέση κρασιού και κάλπης έχει σήμερα αλλάξει. Ακόμα και αν ίσχυε ο νόμος, θα έπρεπε να τον παραβούμε -σαν γνήσιοι νομοταγείς έλληνες νοικοκυραίοι άλλωστε.

Μη σπεύσετε να με καταγγείλετε για προτροπή σε παράβαση των νόμων, γιατί εδώ μπορεί να μην υποστηρίζω το ...γράμμα του νόμου, υποστηρίζω όμως το πνεύμα του! Αυτό ακριβώς που λέει ότι πρέπει να φτάσουμε νηφάλιοι στις κάλπες. Και χωρίς εκδηλώσεις βίας. Να μην ψηφίσουμε δηλαδή με το συναίσθημα στο κόκκινο και τη λογική στα τάρταρα!

Ποιός αλήθεια είναι νηφάλιος σήμερα; Μα ...κανένας! Είναι όλοι οργισμένοι, ο καθένας για κάποιο λόγο που δηλώνει και πολλοί συμπατριώτες μας για κάποιο -πραγματικό- λόγο που δε δηλώνουν ποτέ. Κανείς όμως δεν είναι νηφάλιος! Αν σου έχουν κόψει το μισθό στη μέση, πως να είσαι νηφάλιος; Αν έχεις απολυθεί και δεν έχεις πια φράγκο στη τσέπη, επίσης. Αν έχεις ιδρώσει μια ζωή αποταμιεύοντας, πως να μην εξοργίζεσαι ότι εσένα βρήκε ... εύκολο, βολικό να αρμέξει το κράτος. Αν είσαι πλούσιος,... ε, όλοι ξέρουμε ότι σήμερα ο πλούτος διώκεται. Αν έχεις ένα διαμερισματάκι που κάποτε το νοίκιαζες, πως να μην εξοργίζεσαι που τώρα είναι άδειο, αλλά τώρα βρήκε η εφορία να στο φορολογήσει, τώρα που δεν πουλιέται με τίποτα. Τέλος, αν είσαι λαμόγιο, από αυτά που έφαγαν, έκλεψαν, αν είσαι κάτοικος νησιού του Ιονίου τυφλός χρόνια τώρα, και που το άθλιο σύστημα σε εξανάγκασε να δεις το φώς σου, αν έπαιρνες επίδομα γιατί η προ-προ-προ γιαγιά σου ήταν γκόμενα αγωνιστή του 21, αν είχες κάνει 3 γέννες σε 12 μήνες και το καχύποπτο πια κράτος σου αμφισβητεί την ειλικρίνειά σου, τέλος αν είσαι άντρας έγκυος